(تالار همدردی ) مفید یا مضر ؟!

[mostafun]

به نظر من این موضوع که به وجود بعضی چیزها در خودت پی بردی دوحالت داره:

1. این مشکلات در تو وجود نداره و صرفا به علت داشتن نشانه های همسان، فکر می کنی اونجوری هستی. (درد قفسه سینه الزاما مشکل قلبی نیست، شاید به خاطر معده باشه)

2. تو این مشکلات (یا بعضی از اینها) رو داری و باید فکری به حال خودت بکنی. در این حالت:

مثل بیماری هستی که برای یه سردرد ساده به پزشک مراجعه کرده ولی فهمیده که یه بیماری بزرگتری داره. در این حالت نباید از دکتر شکایت کرد که چرا منو به حال خودم آگاه کردی!

یا فرض کن که می خوای یه ماشین بخری. بدون داشتن هیچگونه آگاهی از اتومبیل. ماشینو هم می خری و یه خرده استفاده می کنی اما میبینی بعد از چند روز دیگه کار نمی کنه. وقتی میبری تعمیرگاه بهت میگن باید هر چند صد کیلومتر باکشو پر کنی، روغنشو عوض کنی، باد لاستیکاشو مرتب چک کنی، هر چند سال یه بار ببری چکاپ و ...
تازه اینا که بدیهیاته، تعمیرات ناخواسته و پول بیمه و خیلی چیزای دیگه رو که میذاری روش می بینی که ای داد بیداد چه اشتباهی کردی که ماشین خریدی . . . ! (ولی ما می دونیم که این قضاوت درست نیست. می دونیم که این مشکلات الزامات استفاده از ماشینه، حالا یکی یه ماشین خوب داره، یکی یه ماشین بد و اصولا داشتن یه ماشین مزیتهایی داره که خیلیها حاضرن برای بدست آوردنش این هزینه ها رو بدن)
مطمئنا مشکل از تعمیرکار هم نبوده است.

اما در مورد سوالاتت:

1. مشکلاتت رو شناسایی کن و سعی کن اونا رو حل کنی. (به ترتیب اهمیت)
2. مسلما نمیشه همه اونا رو همزمان و حتی در کوتاه مدت بر طرف کرد و باید اینو از همین الان بدونی. اما اگه خودت بخوای کاملا حل شدنیه.
3. چرا که نه؟ به شرطی که از کاه کوه نسازی. به مشکلات مثل یک کوه سنگی غیر قابل نفوذ نگاه نکن. فرض کن یه تپه ی خاکیه، بدون توجه به ابعاد و اندازه اش بیل همت رو بردار و شروع کن به هموار کردنش. میبینی که خیلی زودتر از چیزی که فکرش رو می کردی مسایلت حل میشن.
4. اگه مشکلت واقعا یه مشکله و مانع ادامه یه زندگی طبیعی میشه لازمه که باهاش بجنگی.
5. اگه بهت امید و آگاهی داده مفید بوده. اما اگه نا امیدت کرده و تو این آگاهی رو به نفع خودت نمی دونی، مفید نبوده!
6. آگاهی و شناخت چیزی نیست که ما بتونیم جلوی اونو بگیریم. اگه "خود" تو تصمیم گرفته که خودشو بشناسه، نمی تونی اونو سرکوب کنی. این موضوع هم چیز بدی نیست. اینکه آدم پیش خودش حقیر بشه هیچ اشکالی نداره و اتفاقا باعث رشدش هم میشه. حقیر شدن در برابر بقیه (غیر از خود و خدا) نادرسته.