با سلام و ممنون از مریم و ویدا و زندگی عزیز
مریم جان توضیحات بیشتری برایت می نویسم. من و همسرم حدود 8 ماه با هم دوست بودیم و سپس ازدواج کردیم و آنموقع فکر میکردم اورا خوب می شناسم ولی شناخت نیاز به زمان بیشتری دارد. ما هر دو تحصیلکرده هستیم .
و من شاغل هستم.من حدود 12 سال پیش بر حسب اتفاقی که توضیح می دهم متوجه شکاک بودن شوهرم شدم و تا قبل از آن اگر هم بوده من متوجه نبودم.
یک روز عصر که از اداره به خانه آمدم . دیدم شوهرم بسیار عصبانی و ناراحت است .او شروع کرد به سوال و جواب و اول با این سوال که این شماره مال چه کسی است؟ معلوم شدکه آقایی به منزل ما زنگ زده و آن ساعت فقط شوهرم خانه بود و او جواب داده است ومن هیچوقت آن زمان به خانه نمی رسم . شوهر من به من گفت که او کیست ؟ من هم بسیار ناراحت شدم و به او گفتم یعنی هر کسی که اشتباهی تماس می گیرد به من ربط دارد؟
بالاخره آن شب تا صبح من گریه کردم و او در نهایت به من گفت که چون تا آنموقع از من حرکت و رفتار نا شایستی را ندیده است پس شکش بی دلیل بوده است! صبح روز بعد به او گفتم که به مخابرات برویم و آن شخص را شناسایی کنیم تا او خیالش راحت شود ولی او قبول نکرد .این اتفاق مرا بسیار دلشکسته و از او بیزار کرد . متاسفانه او به خودش این حق را می دهد که قضاوتی را که دوست دارد بکند و اگر او را به چالش بکشی فرار می کند.
شوهر بنده نسبت به همه دید منفی و شکاکانه دارد . خوب به من که بدتر . هرمهمانی که می رفتیم تمام مدت یا داشت رفتار مرا کنترل می کرد یا رفتار دیگران را . و پس از مهمانی هم اظهار نظر ها شروع میشد که فلانی اینجوری بود و آن یکی آنجوری بود .نتیجه این ایراد گرفتن ها این شد که با آنهایی که خوشش نمی آمد رفتارهایی می کرد که به طرف بفهماند که از او خوشش نمی آید واین رفتار ها آنقدر برای من آزاردهنده شد که رفت و آمد هایمان را محدود کردم حالا دیگر با هیچکس رفت و آمد نداریم . متاسفانه و متاسفانه من و او نمی تونیم بدون دعوا با هم صحبت کنیم چون ایشان تا کم می آورد شروع به دادو بیداد می کند و من بخاطر پسرم ادامه نمی دهم .
نتیجه این شده است که من حرفی برای زدن به او ندارم و تازه اینطوری اعصاب من تاحدودی راحت تر است چون کنترل ها و پرس و جوهایش کمتر میشود .بسیار عجیب است در ماشین که نشسته ایم خط نگاه مرا کنترل می کند . واقعا" عاصی شده ام .ببخشید که طولانی شد.
علاقه مندی ها (Bookmarks)