دوست ندارم کار و آزادیمو از دست بدم،میترسم

[آفتاب همدرد]

مینای عزیز، من نمیگم از اینکه این حس درونت وجود داره عذاب وجدان داشته باش. حداقل حمایتش نکن.
بهش پر وبال نده.
باور کن خیلی ناراحتم.اصلا دوست ندارم این طوری باشم.دوست داشتم مثل همه دخترای دیگه آرزو داشتم مامان میشدم.
اتفاقا سعی میکنم وقتی بچه ای رو میبینم بهش ابراز احساسات داشته باشم(ادای شوهرمو درمیارم)اما ظاهریه،میدونی چی میگم؟
خیلی به ریشه مشکلم فکر کردم(هم سردمزاجی من و هم این موضوع)فکر کنم برمیگرده به محیط بزرگ شدنم.
من سه تا داداش دارم و بچه کوچیک خونمونم.تو یه محیط کاملا پسرونه بزرگ شدم والبته بسیار بسیار درس خون.
خونه ای که بزرگترین دغدغش درس بچه ها بوده.
کاش منم یه خواهر بزرگتر داشتم.
باورت میشه من همیشه دوس داشتم مثه پسرا لباس بپوشم. همیشه از پوشیدن دامن طفره میرفتم،حتی همین الانم هنوز یه کم همون طوریم.
حتی از به دوره بلوغ رسیدن و تغییرات ظاهریم همیشه پیش بابامینا خجالت میکشیدم،لباسای گشاد میپوشیدم و.........حتی همین الانشم خجالت میکشم یه ذره.

شما قبول داری که همسرت خواسته ی معقولی ازت داره یا نه؟
آره قبول دارم وگرنه قبول نمی کردم که این همه آزمایش و... برم.
اصلاً یه سوال دیگه. بچه دار شدن، توی هیچ قسمتی از برنامه هات جایی داره؟
(لطفاً جوابت این نباشه که "فعلاً نمیخوام."
میخوام بدونم واقعاً پیش خودت که فکر میکنی و برنامه ریزی میکنی برای آینده، چه زمانی رو برای بچه داری گذاشتی؟)
راستش با اصرارهای شوهرم بهمن و اسفند همین امسال!
اما تا به مرحله عمل میرسه میترسم.
از تغییر قیافه و جسم و اندامم،از اینکه کارمو از دست بدم،از ادامه تحصیلم که عاشقشم،از مسئولیتاش.
یه دلیل دیگشم فکر میکنم دوستان بدشانسی که در اطرافم هستند باشن،همشون با انواع واقسام مشکلات تو دوران بارداریشون مواجه شدن که حتی تصورشم خیلی سخته.
دو نفرشونم کارشونو دیگه کنار گذاشتن و الان خیلی پشمونن.