سلام هاله نونوشته اصلی توسط هاله نو
من 24 سالمه ،هدفم از ازدواج با شوهرم فکر میکردم همینی که من میخواستم کسی که درکم میکنه همیشه تو همه چیز همراه و شریکشم و میتونیم با هم با اوج پیشرفت برسیم با هم دیگه و با کمک هم،از طریق فامیلامون البته اصلا با هم اشنایی نداشتیم و همو ندیده بودیم اشنای خیلی خیلی دور بودن.برا خانواده ها هر دو طرف امادگی نداشتن برا مراسم عروسی ،دوست دارم منو همینی که هستم بخواد دوست دارم احساساتمو متوجه بشه احساساتی که حالا از قبل میدونسته که براش تعریف کردم یا احساساتی که نمیدونه یا یکم تلاش کنه بدونه من چه ادمی هستم بفهمه منو برا احساساتم ارزش قايل بشه ،به من میگه تو زیادی رومانیکی من رومانتیک نیستم برام معنایی نداره ولی میخوام تو همیشه اینجوری باشی ولی از من نخواه رومانتیک باشم ولی من اینو اسمشو عشق میزارم نه زیاد رومانتیک بودن،پسر خوبیه منم دوسش دارم اونم منو دوست داره ولی بعضی اوقات احساس میکنم نه به اندازه من .ولی دوست داره منو مدیریت کنه مثلا جلو همه میگه اینکارو انجام بده اینو چیکار کن اینو چییکار نکن ( حالا هر چی فکرشو میکنی رو مدیریت میکنه ) کارایی که من خودم انجام میدم بدون گفتن این حرفا ولی نمیدونم چرا جلو همه اینجوری میکنه چه لزومی داره حالا یه موقهی هست زن و شوهر تنها هستن با هم حرف میزنن مشکلاتشونو حل میکنن ولی این جلو دیگران مطرح میکنه.اگه یه روزی با هم سر یه موضوعی بحث کنیم همه میفهمن اون روز ما با هم قهریم چون جلو همه با من عکس العمل نشون میده بی محلی میکنه سعی میکنه خوردم کنه جلو همه اینقدر این جوری میکنه تا من خسته بشم کار اشتباهی که نکردم و بگم اره عزیزم تقصیر من بود ببخشید دیگه کشش نده








علاقه مندی ها (Bookmarks)