ملاحت عزیزم من به مامان بیچارم یک ریال هم قرض نمی دم که شوهرم فردا شاکی نباشه که چرا تو به مامانت میدی پس منم باید بدم.شوهرمه که دم به دقیقه پول قرض میده و بدون بازگشت. میدونید شاید اگه وضع مالیمون خوب بود هیچ وقت این همه حساسیت نشون نمی دادم واسه پول خرج کردن اما خب ما اول زندگی با شرایط خیلی سخت هم می خواییم وارد بشیم پس باید محتاطانه عمل کنیم.امروز با مامانم صحبت کردم ازش پرسیدم به نظرت خرج و برج رو بزارم به عهده خودش و دیگه کاری به کارش نداشته باشم، شاید یکم یاد بگیره که چطور خرج کنه؟ مامانم گفت: نه شوهر تو خیلی ولخرجه باید نظارت داشته باشی اگر نه که همش باید استرس بکشی وای اجاره خونه وای ...ایجور افراد هیچوقت یاد نمی گیرن.بعد از فکر طولانی تصمیم گرفتم که همون حساب مشترک رو که دوست خوبم خانم یک زن امیدوار گفتن، باز کنم و کمی از پولامو باهاش شریک شم تا هم روی خرجش نظارت داشته باشم و هم کمی دلش رو بدست آورده باشم هم اینکه اسم پولای من هم روش باشه تا بدون مشورت با من نتونه نه خرج اضافی ای بکنه و نه به کسی قرض بده. ایشالله که خدا هم کمکم کنه. فقط راجع به اینکه گفتید به شوهرم نگم چقدر دارم و... باید بگم شوهر من باهوشتر از این حرفاست اصلاً نمی تونم ازش پنهون کنم.
حالا بنظرتون این روش بهترین راه هست؟!
علاقه مندی ها (Bookmarks)