پایان رابطه عاطفی به خاطر تفاوت های فرهنگی (مقصر منم)

[bahar.shadi]

خوب صبای عزیز اگر موافق باشی وارد دنیای زیبای زندگی شویم

اگر اجازه بدهی در این تاپیک ابتدا در خصوص سر درگمی شما در زندگی صحبت کنیم و بعد به

مقوله روابط احساسیتان بپردازیم زیرا مطمئن هستم که اگر مسائل زندگیت حل شود حتما پاسخ

این رابطه احساسی را پیدا خواهی کرد ولی برای حل مسائل روح و زندگیت هر عاملی را که

آرامشت را بهم می ریزد کنار بگذار...باشد؟

خوب حالا آماده ای؟

برویم که وارد دنیای دختر خوب و شاد و پر انرژیمان شویم...

دوست عزیزم ما انسانها به واسطه 2 عامل در زندگیمان خوشبخت یا بدبخت می شویم و به

واسطه همین 2 عامل رویاهایمان پرو بال می گیرد و به واقعیت مبدل می شود یا دچار

ناکامی می شویم...این 2عامل عبارتند از :

1- اندیشه و تفکر ما

2- باور ها و اعتقادات ما

اگر ما زیبا و درست بیاندیشیم همانند یک پرنده سبک بال هستیم که آماده پریدن است اما...

اما این پرنده برای پریدن نیاز به دو بال زیبا و قدرتمند دارد تا بتواند در آسمان پرواز کند و خود را

به سرزمین های زیبا برساند!...درست است؟

خوب ذهن ما انسان ها نیز پر از اندیشه های مثبت یا منفی است و پر از رویاهای زیبا و روح

ما بسیار بلند پرواز است و بی نهایت را طلب می کند و می خواهد اوج بگیرد و رویاهایش را

محقق سازد اما با کدام بال؟ ... بله! این بال همان باور ماست و تلاش در جهت آن باور قدرت

ما در پر گشیدن و اوج گرفتن...

چرا این سخنان را برایت گفتم؟

چون می خواهم بدانی که یک عامل بسیار قدرتمند در درون ما وجود دارد به نام ضمیر

ناخود آگاه ... این عامل قدرتمند که در هر انسانی تعبیه شده بسیار توانا است و قدرت اتم را

در دستانش دارد و با تمام کائنات در ارتباط است ولی در عین حال همانند کودکی خردسال

بسیار ساده دل است!...خوب حتما می گویی این که خیلی خطرناک است...از یک طرف

بسیار قدرتمند است و از طرف دیگر بسیار ساده و ممکن است به خود آسیب بزند...بله

درست فکر کردی...و ما انسانها هر روز اندیشه های مختلفی را در ذهنمان پرورش می دهیم

و ضمیر ساده دلمان آن ها را باور می کند و در ما باور می سازد و امان از وقتی که این باور

غلط باشد یا ما را بی انگیزه و افسرده بپندارد...آن موقع است که مرغ فکر ما هرگز نمی پرد

زیرا بال و پری برای پریدن ندارد تا به سرزمین آرزوهایش برسد...اندیشه اش هم که زیبا و قوی

نیست پس روح ما در جسم ما محبوس می شود و یک گوشه کز می کند و فریاد می زند اما

به فریادش نمی رسیم!

شنیده ای که می گویند روهایت را به اندازه تلاشت بزرگ کن؟...منظور همین حرف هایی

است که گفتم...حالا به من بگو که چقدر خودت را دوست داری و چقدر خودت را باور داری؟

تو روح شاد و پر انرژیت را محبوس کرده ای و پرو بال پریدن را از او گرفته ای و همین باعث زود

رنجی ها و افسردگی توست...می بینی که چه ظلمی به روحت رواداشته ای؟

به حرفهایی که گفتم خوب فکر کن تا ادامه صحبت ها را برایت فردا شب بگویم

ادامه دارد...