بازم سلام 20 بار اومدم نگاه کردم ببینم کسی جواب داده؟ اما نخییییییییییییر
دوستان راستش نگرانم توضیحاتم کم باشه یا خوب همه چیزو نگفته باشم و این باعث شه خوب نتونید راهنمایی کنید بخاطر همین گفتم کمی بیشتر توضیح بدم.
ببینید ما 6 ساله(از 84) با هم دوستیم اولش مثل بقیه دوستیها بود واسم (من قبلاً هم با کسایی دوست بودم) اما در این مورد خیلی زحمت کشیدم تا دوست شیم اونم از طریق یکی از دوستاش. بعد از چند ماه رفتم سربازی و تو این مدت حسابی تحقیق کردم نمی خواستم مثل دوستام الکی عاشق شم.(سنمون مناسب بود (3 سال اختلاف) خانواده هامون از لحاظ مذهی و فرهنگی و ... تقریباً همه چی) تو دوران سربازی اتفاق خاصی نیافتاد اما تلفنی با هم در ارتباط بودیمو بیشتر وابسته شدیم. بعد از سربازی می خواستم کارمو گسترش بدمو کار کنم اما گفت تحصیلات هم برا خودش هم برا خانواده اش مهمه (خودشم اون سال وارد دانشگاه شده بود) خلاصه به سختی درس خوندمو تلاش کردم تا رفتم دانشگاه.همه چیز عالی بود و با این قبولی تنها مانع ازدواجمون رفع شد .خانواده ام هم در جریان بودن. حتی چند بارم با هم رفتیم سر کلاس های من و همه ی همکلاسیهام می شناختنش تا به قول معروف تابلو شه من متعهدم (خودم اینو می خواستم) . بارها و بارها امتحانش کردم می خواستم ببینم جقدر واسش مهمم و الحق و انصاف همیشه قبول شد تو امتحانا. منتهی من انگار برای اثبات خودم بازم چیزایی می گفتم و می خواستم اونم با اکراه با بعضی وقتا با میل قبول می کرد و می گفت زندگی آینده مهمتر از ایناست و گذشت خیلی مهمه. منم خیلی گذشت می کردم ولی اشتباه هم خیلی کردم.(البته الان می فهمم اون کارا اشتباه بوده).مثلاً می گفتم آرایش کن یا نکن قبول می کرد. ما کمی رابطه داشتیم تا اینکه بیشتر شد و اون همش اوایل عذاب وجدان داشت (پدرش فوت کرده) می کفت بابام ناراحت می شه. تا اینکه با هم صیقه موقت خوندیم و شدیم زن و شوهر (شک نداشتیم که با هم ازدواج می کنیم. من هنوزم شک ندارم) وروابطمون خیلی بیشتر شد. همه جوره هوای همو داشتیم. هم خیلی موفق بودیم هم خیلی راضی. همه چی عالی بود و من بازم خودمو اثبات می کردمو اونم قبول می کرد. در باره آینده و ازدواج و ماه عسل و همه چی خیلی حرف می زدیم برای تک تک روزاش باهم برنامه داشتیم. تا اینکه سر ادامه تحصیل مشکل پیدا کردیم. البته من قانعش کردم که الان وقتشه و بعد خیلی سخت می شه اونم قبول کرد اما با اکراه. اون مغتقد بود دوستیمون طولانی شده و بهتره اول برم سر کار و ازدواج کنیم بعد با هم دوباره درس می خونیم. من بخیال خودم برای تحریکش و انگیزه برای ادامه تحصیل حرفهای بدی زدم ( الان می فهمم بد بوده) مثلاً می گقتم اگه درس نخونی ادامه نمی دم یا اعتباری نیست با کس دیگه ی دوست نشم و از این حرفها ( قبلاً هم تهدیدش کرده بودم و جواب داده بود) { اعتراف می کنم هیچ کدوم از این کارها رو نمی خواستم بکنم و فقط بخاطر تحریک اون به درس خوندن بود و همیشه بهش وفادار بودم-- البته با همکلاسیهام اوایل راحت بودم و این موضوع ناراحتش می کرد اما من روابطمو محدود کردم اونم راضی شد}. خلاصه بعد از چند روز دوری و نه اس نه میس من تماس گرفتم اما گفت دیگه مساله تحصیل نیست . می گفت من دلشو شیکستم و بهم اعتماد نداره. می کفت ....( تو دعوا که حلوا خیرات نمی کنن پس طبیعیه) بعد از 3 هفته بازم می گفت نه اما نه با اون دلایل دلیلش اینه کا ما به درد هم نمی خوریم. می گه همیشه که اذیتش می کردم اون تصمیم می گرفته ازم جدا شه اما از جدایی می ترسیده و الان دیگه ترسش ریخته. (راست می گفت حتی طاقت دوری 1 روزه رمی گفت اصلا ناراح

حتی طاقت دوستی 1 روزه رو نداشت ) اما الان بعد 3 هفته می گفت هم آرومه هم راحت. من با مادرش صحبت کردم و اون گفت نه اونم خیلی ناراحته. حالا سئال من اینه:
1. می شه دل شیکسته رو درست کرد؟
2. می شه این رابطه رو فراموش کرد؟
3. می شه عشق تبدیل به این شه که الان هست؟
4 می شه برگرده؟؟ این خیلی مهمه. من می دونم اشتباه کردم. هم تو این سایت هم سایتهای دیگه هم مشاور یا هر راه دیگه رو برای فراگیری فنون ارتباطات و مهارتهاش فهمیدم و اطمینان دارم اشتباهام و تکرار نمی کنم. اما می خوام همونطور که بد بودم خوبیهام هم برای همین فرد باشه. دوستان اینجا انقدر از خودم بد گفتم که خودمم از خودم بدم اومده اما اینم بدونید که خوبی هم خیلی داشتیم اما به نظر اون و به گفته ی خودش الان فقط بدی ها رو می بینه و یادش مونده.
خواهش می کنم کمکم کنید

نقل قول نوشته اصلی توسط دختر مهربون
سلام.
به همدردی خوش اومدی

دوست عزیز، همونطور که ممکنه تا الان متوجه شده باشی، این تالار، در مورد دوستی های دختر و پسر، مشاوره نمیده و اونو راه درست و اصولی نمیدونه.

بله متوجهم. دوست خوبم من دوستی نمی خوام. موضوع من الان ازدواجه. موضوع خیلی مهمتر از یک دوستیه که بخواد براحتی خاموش شه. می شه گفت این یک زندگیه نه؟ 6 سال که گذشته هیج اما آینده چی؟ من می خوام جبران کنم و الان شکننده تر از اینم که شما و بقیه دوستان دست رد به سینه ام بزنن. اگه درست شه (انشا ا.. بشه) 2تا جوون با هم زیر یک سقف زندگیشونو ادامه می دن. اون روز که انشا ا... نزدیکه به یاد همتون خواهم بود و براتون دعا می کنم.