راستش نمیدونم چی‌ شده اما انگار ما هر ۲تامون بدمون نمیاد بهم بخوره. انگار ۶ ماه از عقد گذشته و دور بودن از هم، محبت بینمون رو کم کرده. اون همش چیزای که قبل از عقد روش بحث کرده بودیم رو یادش میاد و فکر میکنه اشتباه کرده که اونا رو جدی نگرفته، منم فکر می‌کنم که اصلا شاید نباید ازدواج می‌کردم. اصلا چرا یک فردِ اینچنین مذهبی‌ رو انتخاب کردم، حداقل باید مذهبیش مثل خودم می‌بود. فکر کنم واسه همین هست که ۲تاا مون تلاشی جدی نمی‌کنیم که این بحث‌ها تموم بشه.

البته خانمم پدرشون رو کودکی از دست دادن و واسه همین خیلی‌ حساس هستن. بعضی‌ وقتا فکر می‌کنم آیا واقعا میتون مشکلاتِ اینجا رو تحمل کنه مخصوصا که با داشتن حجاب و مذهبی‌ بودن ، شرایط اینجا خیلی‌ سخت هست. ....

راجع به نکته‌های که گفتید من رو ظواهری مثل گوشت حلال حرام رعایت می‌کنم . اصلا اهل پارتی نیستم چه بس به مختلت. اهل لبِ ساحل رفتن هم نیستم اما دوس دارم گردش رو. ولی‌ خوب من با خانم‌ها خیلی‌ راحت برخورد می‌کنم، چند تاا دوس دارم که خانم هستن. برخوردم محدود به مسائل کاری نمی‌شه یعنی‌ ممکنه شوخی‌ هم بهاشون بکنم. تازه بدم نمیاد کلیپِ رقص ببینم یآا عکس هایی که معمولان تو بالاترین میذارن که مال خانم‌های زیباست رو میبینم. البته میدونم از نظر دین اشکال داره اما واسعم عادی شده و شده یه سرگرمی. واسه زندگی‌ هم تصمیم دارم همینجا بمونم.

خانمم بعضی‌ وقتا میگه اصلا نمیخواد اینجا زندگی‌ کنه ، بعضی‌ وقتا هم میگه از اینکه من رو احکامِ شرع مقید نیستم ناراحته و میخواد جدا بشه که دیگه اشتباهش رو ادامه نده. بعضی‌ وقتا هم خوبه و اظهارِ دلتنگی‌ میکنه ولی‌ بد از ۱ روز دوباره باز بحثمون میشه.