به نظر من نسل های قدیم و جدید فرق های زیادی کرده اند نسل های جدید بهتر از نسل های قدیم فکر می کنند چون چه لزومی داره که با یک زندگی که از اول معلوم هست که آخر عاقبتی نداره ادامه دادن به امید تغییر کردن خودمان و طرف مقابل! آیا دوام زندگی مشترک مهمه یا چگونگی دوام آن من تو فامیل افرادی را می شناسم که 25 سال و بیشتر با هم زندگی کرده اند ولی زندگی خوبی ندارند یا شوهر وظیفه اش را نمی دانه یا زن نمی دانه خوب زن هم اسم شوهر بالا سرش هست تا آخر عمرش تا مطلقه به نظر من اشتباه نسل جدید این است که تا آمادگی زندگی مشترک را پیدا نکرده اند براساس احساس تن به زندگی مشترک می دهند ترس از اینکه سنشان بیشتر بشه یا شرایط خانه پدری مناسب نیست و این حقیقت دارد که بیشترپسرها و دخترهای امروزی تن به سختی نمیدهند.
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)