ازدواج با یک بیمار

[حنان]

ياس عزيز
نظر من هم همينه ،‌ مسئله اينه كه وقتي آدم عاشقته فكر ميكنه ميتونه همه ي مشكلات رو تحمل كنه و ادامه بده ولي وقتي وارد زندگي ميشه خيلي چيزها فرق ميكنه و آدم ميفهمه كه اونقدرها كه فكر ميكرده ،‌توانايي نداره ....

ببين عزيزم فقط بايد بفهمي كه توانايي داري يا نه ؟
خودت گفتي ممكنه كه در آينده دوستت نابينا بشه و ممكن هم هست نشه .....
به نظر من شايد تو بخواي به خودت اميدواري بدي كه اگه خدا دوستت داشته باشه و كمكت كنه اين اتفاق نا بينا شدن هرگز نميوفته و اميدوار باشي ....ولي خوب به نظر من بهتره بنا رو به بدترين چيزها قرار بدي و اونوقت ببيني كه آيا واقعا از عهده اش برمياي ؟؟؟
آيا ميتوني با يه آدم نابينا ازدواج و زندگي كني و از لذت هاي زندگي كه با يه آدم سالم ميتوني داشته باشي خودت رو محروم كني ؟ مثلا با يه آدم نابينا نميتوني سينما بري ، نميتوني مثلا بري كوه يا اينكه با دوستان و آشنايان بري بيرون ....
خوب شوهرت هم احتمالا وقتي نابينا بشه شايد نتونه بعضي كارهارو انجام بده و به كمكت احتياج داشته باشه ( حد اقل اون اوايلش ) يا اينكه حتي ممكنه نتونه كار مناسبي داشته باشه و خرجي خونه رو در بياره

يا اگه اين بيماري ارثي باشه ممكنه فرزندانتون هم مبتلا بشن ( بهتره با يه مشاور ژنتيك مشورت كنين البته اگه واقعا قصدتون ازدواجه ) ،‌اونوقت شايد اگه خدايي نكرده فرزندتون هم مبتلا بشه دچار همين مشكلات در زندگي آينده اش بشه و شما خودتون رو سرزنش كنين .........

يا حرف مردم ،‌حرفهايي كه ديگران ميزنن يا ممكنه بعدا سرزنش بشنوي و .....

بايد بدوني واقعا تحملش رو داري يا نه ؟ چون ازدواج به معني كل زندگي هستش و اين تصميمي كه ميگيري تا آخر عمرت يعني مثلا تا 60 سال ديگه رو تحت تاثير قرار ميده... وقتي تصميم ميگيري بايد به آينده و بقيه ي زندگيت هم فكر كني


البته عزيزم من اصلا نميخوام نا اميدت كنم يا منصرفت كنم ولي به قول دوستان و با مطالعه ي تاپيك قبليت كه گفته بودي نميدوني واقعا دوستش داري يا از سر دلسوزي هستش كه باهاشي .... به نظرم اومد شايد لازم باشه بيشتر فكر كني


ببين منم يه زماني يك نفر رو دوست داشتم ، خانواده ام مخالفت كردن ولي من فكر ميكردم كه اونها اشتباه ميكنن و فكر ميكردم كه با عشق همه چيز درست ميشه .... ولي در نهايت حق با اونها بود و منم به اشتباه خودم پي بردم .... و فهميدم كه واقعا اگه با اونطرف ازدواج ميكردم احتمالا بدبخت ميشدم چون اصلا تحمل يه همچين آدمي رو نداشتم و اگرم چيزي رو تحمل ميكردم براي عشق بود و اينكه اون رو دوست داشتم و فكر ميكردم با عشق همه چيز حل ميشه ولي اينو فهميدم كه اين عشق و علاقه براي سالهاي اول زندگيه ولي وقتي كه كمرنگ تر بشه ... اونوقته كه مشكلات خودشون رو نشون ميدن و بايد به دور از احساس بيني كه آيا از عهده شون برمياي يا نه ؟؟؟

موفق باشي ......