nastaran58 عزیز
ممنون از راهنماییت فقط این رو میخواستم بگمکه من یه دختر کم سن و سال نیستم که دچار شور و هیجانات سنم باشم و البته این راهکارها خوبه ولی برای کسی که بخواد کنار بکشه اما او به من آرامشی رو میده که شوهرم نمیده.او باعث شده خودم رو بیشتر دوست داشته باشم و حتی زندگی با شوهرم رو.او باعث شده که انگیزه هام برای زندگیم پررنگ تر بشه.این چیزها رو هیچ وقت شوهرم بهم نداد.حتی خیلی چیز ها رم ازم گرفت.من شوهرم رو خیلی دوست داشتم اما او خود باعث کم رنگ شدنش شد.چون من رو همینجور که هستم دوست نداره فقط وقتی که به دلش راه میرم خوشحال میشه و دوستم داره.شوهرم حتی اگه جلوش گریه کنم هم دلسوزی برام نمیکنه.تا حالا نشده یک بار که تو خودم هستم و ناراحتم ازم بپرسه چته؟بدتر محلم نمیذاره.من نمی خواستم طرف کس دیگه ای برم اما پیش آمد.شاید کسی تجربه من رو داشته باشه و بهتر بتونه من رو درک کنه.من خودم میدونم که دیر یا زود باید به این رابطه دوستی خاتمه بدم چون ممکنه به جاهای باریکتری که از دستم خارجه برسه اما آیا واقعا این دوستی بد است وقتی من رو اروم و بهتر میکنه؟آیا زندگی بدون عشق لطفی دارد؟پس من با این همه احساسات در درون خفته چیکار کنم؟وقتی شوهرم ازش استقبالی نمیکند.چطور میتونم نیاز عاطفیم رو جبران کنم وقتی شوهرم به آن اهمیتی نمیدهد.جدایی راه حل است؟از نظر من نه.من هیچ وقت حاضر نیستم جدا شم.چون هم شوهرم را دوست دارم هم بچه دارم هم دلایل زیاد دیگر.پس من چه کنم؟زندگی بدون عشق و احساس را انتخاب کنم؟