چه تضمینی وجود داره خیانت نکنی؟؟؟

[lمریم]

سلام دوست گرامی
فرشته مهربان،نقاب و سارای عزیز وبقیه پیگیر اصل ماجرای شما هستند و من هم ترجیح دادم قسمتی از سوالاتونو که بهش پرداخته نشد پاسخ بدم.
چون به این سوال بارها و بارها فکر کردم و دنبال جوابهایی براش بودم:

سوال دیگه اینکه ، آیا کار درستی کردم که صادقانه اشتباهاتم رو بهش گفتم ؟؟؟؟ آیا این درست بود که ازش مخفی میکردم ؟؟؟ در اون صورت اون رو من حساب دیگه ای وا میکرد ، اما الان شاید به من به عنوان یه مرد کثیف و بدکار نیگاه میکنه .
آیا ازدواج ما میتونه درست باشه ؟؟؟ توی زندگی به مشکل بر نمیخوریم ؟؟ یا ایشون اعتماد میکنه به من ؟ بعد از ازدواج به من به چه چشمی نگاه میکنه .یه مرد مطمئن یا یه آدمی که هر لحظه امکان داره بهش خیانت کنه ؟؟
لطفا کمک کنید به من ، هیچوقت آشفته تر از الآن نبودم ......

از اونجایی که این اواخر جواب بیشتر سوالامو از طریق افراد و کارشناس های برجسته دین گرفتم و قانع شدم باید بگم که در هیچ کجای دین حرفی از درستی ریختن آبرو نشده ،چه آبروی دیگران چه آبروی خودمون
در هیچ کجا گفته نشده که وقتی من و تو و... در جایی خطایی،اشتباهی، و احیانا گناهی کردیم و بعد توبه کردیم و دیگه تکرار هم نشد و با خلوص نیت به فکر ادامه زندگی بودیم باید در آینده به خاطر اون گناه و اشتباه، آبروی خودمونو ببریم و بگیم مثلا در فلان تاریخ فلان کار رو کردم و...
تا حالا پیش خودت فکر کردی که با گفتن اشتباه بزرگی که در گذشته کردی چه شکهایی در آینده به وجود میاد؟
شاید الان خیلی ها بگن که باید گفت،چون حق همسر ضایع میشه و از این حرفا ...و فکرهایی از این دست که باید طرف از همه چیز گذشته من خبر داشته باشه ،که متاسفانه خودم هم یه زمانی همین موضوع رو قبول داشتم!!!
ولی خیلی چیزها هستند که باید بین خودت و خدای خودت باشن
مثلا همین مورد شما،خب به همسر اینده بگید،فکر میکنید که طرف که شما رو از همه نظر پسندیده و میخواد بهتون جواب +بده صرفا به خاطر یکی دو اشتباه گذشته شما جواب منفی میده؟
نه جانم ،دوره این حرفا گذشته .همه دختر پسرهای در شرف ازدواج میدونن که بالاخره یه روابطی هرچند کوچک وناچیزبه احتمال زیاد در گذشته همسرشون بوده،ولی بهتره همون سربسته و به صورت خصوصی باقی بمانند
با تشریح و حلاجی آن فقط همه چیز در آینده بد پیش میره،همین.

اگر بخوام بازتر کنم باید بگم که مثلا همین مورد شما ،به فرض که هر دو تصمیم دارید با هم ازدواج کنید، شما بهش میگید که قبلا رابطه جنسی داشتید،خب اون دختر اگر شما رو پسندیده باشه فقط و فقط بخاطراین مشکل کنار نمیکشه(به احتمال 90%)،حالا میخواید بدونید این وسط حرف شما در مورد رابطه گذشته، کجای ازدواجتون خودشو نشون میده؟

من بهتون میگم، وقتی عقد کردیدو اولین رابطه جنسی رو باهاش برقرار کردی دقیقا تمام حرفهاتون از گذشته و داشتن ... با فلانی و فلانی میاد وسط معرکه وتازه میشه(چیزی که مدتی خیلی زیاد اهمیت نداشته و با صمیمی تر شدن شما به چشم میاد) حالا بیاو درستش کن،به احتمال زیاد شک ها ایجاد میشن،اعتماد ها مخدوش میشن،سوالای زیادی به وجود میاد که مثلا طرف کی بوده ؟چند سالش بوده چی شد که رابطه به ... رسید؟ باهم چه جور رابطه ای داشتید؟و.......
خب دوستان واقعا این بی فکری که شاید بعضی ها اسمشو بذارند صداقت چه فایده ای داشت؟
اون طرف حق تصمیم گیری داشت وشما رو هم انتخاب کرد،ولی بعدش این حرفای شما در مورد گذشته چه کمکی به رابطتون کرد؟
غیر از اینه که آبروی شما خدشه دار شد؟غیر از اینه که دست کم لذت های... تو رابطه کمتر میشه؟غیر از اینه که لحظاتی که میتونستند خیلی شاد سپری بشن پر میشه از سوالهای پر از ابهام و کنجکاوی در گذشته؟
حالا تصمیم با خودتونه که آیا بخواید با این صحبت ها فقط آیندتون رو به بهونه ی صداقت به ویرانه بکشونید یا نه،به جای بردن آبروی خود تلاش در رفع اشتباهات گذشته خودت بکنی و اینقدر مصمم باشید که آثارش رو با به دست آوردن صفتهای خوب و برجسته محو کنید نه اینکه اون اشتباهات رو با گفتن به عزیزترین فرد زندگیتون ،برای مدت ها زنده نگه بدارید

دوست گرامی،جز راست نباید گفت،هر راست نشاید گفت

در آخر باز هم میگم که این صحبت من رو، با گفتن یک سری اصل ها که واقعا دونستنش حق همسر آینده هست ، اشتباه نگیرید
موفق باشید

[فرشته مهربان]

از اونجایی که این اواخر جواب بیشتر سوالامو از طریق افراد و کارشناس های برجسته دین گرفتم و قانع شدم باید بگم که در هیچ کجای دین حرفی از درستی ریختن آبرو نشده ،چه آبروی دیگران چه آبروی خودمون
در هیچ کجا گفته نشده که وقتی من و تو و... در جایی خطایی،اشتباهی، و احیانا گناهی کردیم و بعد توبه کردیم و دیگه تکرار هم نشد و با خلوص نیت به فکر ادامه زندگی بودیم باید در آینده به خاطر اون گناه و اشتباه، آبروی خودمونو ببریم و بگیم مثلا در فلان تاریخ فلان کار رو کردم و...

با تایید نظر مریم عزیز باید بگم که :

خدایی که ما را آفریده بر تمام زوایای وجود ، نیازها ، آسیب پذیریها و عوامل رشد ما اشراف کامل دارد ، و برنامه های که تحت عنوان دین به وسیله انبیاء به بشر رسانده که آخرین و کاملترینش دین اسلام است ، ناظر بر باید و نباید هائیست که مبتنی بر این علم و اشراف کاملی که بر بنده هایش دارد است .

لذا در همین دین مبین :

اقرار به گناه فقط برای خدا مجاز است و تاکید شده خود افشایی در مورد گناهی که ترک و توبه در رابطه با آن صورت گرفته پیش نیاید و فقط خدا مطلع باشد ( که حکمتهای زیبا و ظریفی دارد که مجال بیان آن اینجا نیست ) . و اما چون انسان نیاز به تخلیه اثرات منفی گناه در وجود دارد ، خدا تاکید بر این دارد که وقت توبه اشتباه و گناه را دقیق در محضر خودش عنوان کنیم و از آن اظهار پشیمانی و بعد ترک ( عدم تکرار ) را داشته باشیم . و فراوان هم آیات و روایات در مورد لطف و محبت خدا بر توابین داریم ، از جمله " ان الله یحب التوابین " .

حتماً شنیده ای جریان کفن دزدی که در آخرین بار کفن دزدی مواجه با جسد دختر جوان تازه فوت شده ای می شود که بعد از برگرفتن کفنش دست به عمل شنیعی میزنه و اما بعد بلافاصله عذاب وجدان به سراغش می آید و .... زیر بار این عذاب به سراغ یا پیامبر صلوات الله علیه یا امام علی (ع ) می رود و عنوان می دارد من گناه بزرگی مرتکب شده ام ، و معصوم (ص یا ع) بلافاصله می گوید برو توبه کن ، می گوید گناه من خیلی بزرگ است و اظهار ناامیدی از بخشش خدا می کند ، و معصوم علیه السلام باز ارجاع به توبه می دهد ، و هر چه او می خواهد عنوان کند چه کرده پیامبر (ص) یا امام (ع) باز داری می کند از این که گناهش را عنوان کند و...... ( بقیه ماجرا بماند ) و این جز برای این نیست که حکمت در این توصیه نهفته که بازگویی گناه را نکنید .

به نظرم شما هنوز از عذاب وجدان آن خطای 18 و 20 سالگی خلاص نشده ای و میل به اقرار برای کسانی که قصد ازدواج با آنها را داری از این است ، در حالی که اگر یک بار با اقرار به تمام زوایای خطا و اشتباهاتت نزد خدا از او بخشش خواسته و عهد به حتی جبران با در پیش گرفتن پاکی را داشته باشی و دیگه حتی در ذهن خودت هم آن خاطرات را مرور نکنی خلاص می شوی ، و همین برایت کافی خواهد بود که دیگران که محق تر از خدا و خودت نسبت به خودت نیستند ، پس وقتی با خدای خود و خودت حسابت را صاف کرده ای و نزد این دو راه صداقت و درستی را در پیش گرفته ای و خشنودی از بازگشت از اشتباه و عدم تکرار آن ، آرامش پیدا می کنی . و نیاز به باز گویی برای دیگران نمی بینی .

ممکن است بعضی این به ذهنشان برسد که این صداقت نیست ، باید گفت اولاً ما حکیم تر از خدا نیستیم ، آن هم خدایی که تاکید بر صداقت و راستی دارد ( و در سوره اسرا آیه ی مستقیمی در این رابطه دارد ) ، پس این روند را باید از مصداق بی صداقتی بیرون کشید ( چون صداقت و عدم صداقت در مورد جریان زندگی است ، یعنی فعل و رفتار جاری ماست که امتداد دارد ، مثلاً بعضی عادات و رفتارها که ما داریم و در جریانه که اگر حق طرف ما باشد که بداند و ما پنهان کنیم ، عین دروغگویی و بی صداقتی است )
مثلاً در مورد کسانی که سالهایی را بدون عذاب وجدان و بدون اعتقاد به غلط بودن این کار ارتباط جنسی ( نامشروع ) با دیگران پیش از ازدواج داشته اند و با این تفکر که گذشته من مال منه آنرا پنهان می کنند از همسر آینده ، این مصداق بی صداقتیه ، چرا ؟ چون تفکر و نوع نگاه پدید آورنده آن رفتارها در وجود فرد در جریانه و ترک نشده و آن هم ایدئولوژی و بینش او نسبت به روابط است و لذا ممکنه فرد در امتداد زندگی با همسرش هم مشکلاتی را توجیه و بهانه برای مجاز دانستن خودش به خیانت به همسرش بداند و.....

و یا کسی که این رفتار را حتی با اقدام به ازدواج هم ترک نکرده و نمی کند اما آنرا پنهان می دارد ، اینها دیگر نفاق است و لذا فرد موظف است صداقت را درپیش گرفته وبیان دارد .

و کسی که چنین نمی کند بیانگر آن است که خودش هم اذعان دارد که رفتارش غلط است و به همین دلیل پنهان می دارد ، در این صورت سلامت اینگونه فردی مورد سئوال است و اگر توصیه می شود که گذشته جنسی فرد مورد توجه قرار گیرد ( البته نه تجسس بی مورد ) برای یافتن گره های احتمالی رفتاری و فکریِ در جریان در وجود فرد و کلاً تشخیص سنخیت یا عدم سنخیت است .

و به نظر بنده مسئله شما هیچ کدام از این موارد نیست .

پس با تکیه به توبه پذیری خدا و عهد خود بر عدم تکرار ( درسهای آن اشتباهات ) آنها را حتی نزد خود هم یاد آوری نکنید چه رسد به دیگری .