ديشب همسرم حرفهاي بسيار تلخي به من زد. او ميخواست آخر اين هفته به ديدن مادرش برود ، اما از طرف همكاران براي يك مهماني رسمي در رستوران دعوت شدم. شب كه به او گفتم مخالفت كرد كه مادرش مهمتر است و هرچه از من اصرار از او انكار. من گفتم هفته بعد عيد است و تعطيل. ما كه چند روز در عيد به آنجا ميرويم اما دوست دارم در اين مهماني باشم قبول نكرد. چندين بار پرسيدم مادرش مهمتر است يا من و خيلي محكم گفت مادرم مهمتر است و اولويت اول در زندگيم است.
من گفتم اين مهماني سالي يكبار است و وقتي ببينم همه ميروند و من نميروم ناراحت ميشوم و غصه ميخورم ، گفت كه ناراحتي و غصه خوردن من بي دليل است و گفت كه برايش مهم نيست كه ناراحت بشوم يا نه. اين حرفها را چندين بار تكرار كرد. حتي وقتي رفتم كه با خنده و شوخي و لوس كردنم راضيش كنم مرا پس زد .
ديشب در تمام مدت دلم ميشكست احساس خشم و نا اميدي داشتم اما خودم را به سختي كنترل ميكردم. بعد خيلي راحت شب بخير گفت و رفت. من در اتاق ديگري خوابيده بودم و هر لحظه فكر ميكردم ميايد و حرفهايش را پس ميگيرد اما اينكار را نكرد.
مدتي كه ميخواستم احساسات ويرانگري به سراغم مي آمدند. هر لحظه ميخواستم بلند شوم و به سراغش بروم و شكايت كنم چرا برايش ديگر مهم نيستم اما خيلي با خودم جنگيده ام. به خودم گفتم قبلا هميشه اينكار را كرده ام ولي بي نتيجه بوده است . احساس بي ارزش بودن و هزاران احساس ديگر به سراغم مي آمدند و دوست داشتم فرياد بزنم . بدترينش احساس ناتواني بود كه آزارم ميداد. هر چند سخت بود و بي خوابي اذيت ميكرد كاري نكردم و همسرم را در جريان اين عذاب روحي قرار ندادم.
صبح كه به سركار آمدم از من خواستند كه اگر نميايم اعلام كنم و من هم گفتم كه امكان حضور ندارم. بعد اس ام اس همسرم آمد كه هر جا تو بگي ميايم . من هم گفتم نوشداروي بعد از مرگ سهراب است. بعد از آن به من زنگ زد و گفت ديشب شوخي ميكرده است و فقط ميخواسته ادبم كند و حالم را بگيرد.

من تا صبح بر خود لرزيده ام و آن بيرحم طوري رفتار ميكند كه انگار اتفاقي نيفتاده است و نميداند با اينكارها زخمي كه در قلبم باز شده در حال بزرگ شدن است.

تنها نكته خوبش اين بود در حالي كه در تمام مدت خون خونم را ميخورد و از درون آتش ميگرفتم و حرص ميخوردم لبخند ميزدم و شب هم با وجود آن طوفان ويرانگر روحي نگذاشتم بفهمد چه حالي دارم.