آشنايي من و همسرم با دوستي شروع شد،مدت ها با هم بيرون مي رفتيم و فقط براي هم درد و دل مي كرديم و تا 6 ماه بعد از آشناييمان اصلا به هم اظهار علاقه اي نكرده بوديم.همسرم در واقع خودمو به خودم نشون داد.روزي كه بهم گفت مهسا تو آدم نيستي فرشته اي خندم گرفت و روزي كه با هزار دليل و منطق برايم ثابت كرد كه قيافه و هيكلم دوست داشتني است و مشكلي ندارد اينقدر گريه كردم كه اشكي برايم نمانده بود.خيلي از حرفاشو باور نمي كردم و خيلي تلاش كرد كه من رو به اين باور برسونه و زمانيكه باور كردم كه حرف هايش درست است آه حسرتم بلند شد.
چرا 23 سال هيچ كسي به من اينها را نگفته بود؟23 سال تلاش كردم كه هم از من راضي باشند 23 سال همه را خوشحال كردم و راهنمايي كردم و مشكلاتشان را حل كردم چرا همه گذاشتند كه من نقطه ضعفي را كه نداشتم براي خودم بسازم؟ اين چراها روحمو هر روز خراش ميده...
همسرم خيلي به من كمك كرد خيلي مدت ها با هم تمرين كرديم كه ياد بگيرم بگم نه، نمي كنم، نمي خوام، دوست ندارم...
ديوارهاي وابستگيمو شكستم ديوارهايي كه يك عمر پناهي براي تمام ترس هام بود.پناهي براي تمام تنهاييهام و اين ديوارها را به اين اميد شكستم كه همسرم تنهايي هاي منو پر مي كند و كرد و در كنارم مي ايستد و نمي گذارد كه بترسم.
اين قدر ترسو شده بودم كه عين يك انسان ناتوان شده بودم.
مني كه براي هر كاري هر حرفي هر بيرون رفتني هر تصميمي از پدر و مادرم و اطرافيانم نظر مي خواستم حالا بايد بهشون مي گفتم كه نظر نديد.بار ها سر هر كاري با همسرم بحث كرديم دعوا كرديم تشويقم كرد تنبيهم كرد تا من اين استقلال را بدست بيارم.خيلي زحمت كشيديم خيلي ...
تونستم همسرم را به خانوادم معرفي كنيم.تونستم به ميهماني هاي جوونونه برم تونستم مسافرت هاي بسيار خاطره انگيز و لذت بخشي برم و تونستم جت اسكي سوار بشم و جيغ بزنم.
هر روزي كه گذشت بيشتر سعي كردم كه كارهايي را كه ديگران برايم تعيين مي كنم انجام ندم و وابستگيمو و ترسهامو كم كنم اما...
يك روز بيدار مي شدم و به خودم مي گفتم كه من فلان مي كنم من اينكارو مي كنم من اون كارو مي كنم و به همسرم مي گفتم كه نگران هيچي نباش ما زندگيمونو با هم مي سازيمو بهترين زندگيو خواهيم داشت
فرداش بيدار مي شدم و مي گفتم كه از كجا معلوم كه بتونيم؟از كجا معلوم كه تو كنارم بموني؟اينا همش روياست اين آرزو ها براي بچه هاست.من نمي تونم.
دو شخصيتي شدم
يك شخصيت من بسيار اميدوار و پر هيجان و با آرزوها و روياهاي قشنگ
يك شخصيت من بسيار نا اميد،پير و ناتوان و ترسو
بعضي وقت ها حتي فاصله ي اين تغيير شخصيت من به روز نمي كشه و مثلا يك ساعت بعد شخصيت من بر مي گرده...








علاقه مندی ها (Bookmarks)