دختر نمونه...
ار روزي كه يادمه دختر نمونه بودم.از زماني كه رفتم مدرسه هميشه شاگرد نمونه بودم هميشه معدلم بيست بود و هميشه موردي براي پز دادن معلم،پدر مادر،فاميل...بهترين بچه اي كه يك پدر و مادر مي تونن داشته باشند هيچوقت براشون مشكل ساز نشدم هيچ وقت، هميشه مشكلات اطرافيانم را هم من حل كردم. از زماني كه بين دعواهاي پدر و مادرم تو سن 6-7 سالگي وايسادم و آشتيشون دادم، نذاشتم خواهرم هيچوقت حس ترس از جدايي پدر و مادر را در بچگي بچشه و هميشه در اون لحظه هايي كه خودم پر از ترس بودم به اون دلداري دادم كه من هستم نترس و بازيتو بكن.هيچكس نفهميد كه من خودمم بچه بودم اين حس ترس از تنهايي تا امروز هم باهام هست.
مهسا كم كم بزرگ ميشه و باز هم درس ميخونه درس و درس، توي سخت ترين امتحانات قبول ميشه، بهترين توي ورزش،انگليسي،موسيقي،هر روز سه چهار تا كلاس از اين كلاس به اون كلاس بدو بدو...
مهربون ترين و صادق ترين دختر كلاس كه همه ي بچه ها دوستش دارند.مشاور تمام وقت مشكلات تمام بچه ها...
هيچ كسي نمي تونست هيچ نقصي روي دختر نمونه بگذارد جز اينكه دختر نمونه كمي اضافه وزن داشت.چقدر سر اين موضوع تحقير شدم جقدر متلك خوردم و چقدر تلاش كردم كه رفعش كنم نشد.
وقتي نتونستم رفعش كنم باز هم همه گفتنند بدو مهسا، مثل كسي كه مشكل بزرگي و عيب بزرگي دارد دويدم و باز به حسنام اضافه كردم، هيچ كسي بهم نگفت كه مشكلي نداري و اشتباه تو ذهنت كردند.
خيلي زحمت كشيدم باز هم بهترين توي همه چيز،بهترين رشته را در دانشگاه قبول شدم،بالاترين مدرك زبان را گرفتم،2 تا رشته رو با هم در زمان ليسانس خوندم بالاترين معدل توي هر دو رشته شدم، اينقدر تعداد دوستام زياد شده بود كه ديگه به خيلياشون نمي رسيدم، بهترين تيپ را مي زدم و قشنگترين آرايش را مي كردم.خيلي وقت ها خيليها بهم حسودي كردند خيليها هم صادقانه جلو آمدند و ازم ياد گرفتند.
اولين پسري كه توي زندگيم اومد با اينكه خيلي از من پايين تر بود منو با همين اضافه وزنم كوبيد و داغونم كرد و رفت. پيش خودم گفتم كه ديگه نمي ذارم كسي اينكارو باهام كنه و كلا بيخيال ارتباط با پسرها شدم و باز هم رفتم دنبال اضافه كردن به حسنام تا اينكه ليسانس گرفتم...
ليسانسم را كه گرفتم احساس آزادي و خوشحالي عجيبي داشتم، يه جورايي احساس مي كردم ديگه انتظارات تموم شد.ديگه از الان مي تونم برم دنبال اون زندگي كه خودم دوست دارم.
يك مدتي هيچ كاري نكردم و همه چيز را گذاشتم كنار.نه درس نه موسيقي نه زبان نه ارتباط با دوستان و فاميل... يك مدت كه گذشت فشارها شروع شد كه چرا كاري نمي كنم و مي خوام چيكار كنم. كلي توضيح دادم كه نمي دونم و ميخوام فكر كنم بفهمم واقعا چي مي خوام از زندگيم.
خيلي دلم مي خواست برم كار كنم و در زمينه ي كاري پيشرفت كنم.هميشه آرزوم بوده كه خودم شركت بزنم و مدير عامل شركت بشم.هر وقت اين حرفو به هر كسي زدم اولش شاخ درآورده ولي بعدش كه براش توضيح دادم گفته مطمئنم كه مي توني...









علاقه مندی ها (Bookmarks)