همسرم باز منو زد

[بانوی آفتاب]

کاش درمورد مشکل خودتم اینجوری رفتار میکردی

- - - Updated - - -

الان شما تاپیکت از حد مجاز عبور میکنه، قفل میشه، باز یه تاپیک دیگه وا میکنی
چرا سعی نمیکنی خودتو از این گردابی که گیر افتادی توش نجات بدی؟
برای خودت ارزش قائل باش
وقتی رها شدی ، تازه پشیمون میشی که چرا زودتر تموم نکرده بودی، تمام کسایی که مثل تو هستن، اینجوری فکرمیکنن

الان در واقع مشکل اصلی خودتی که عزت نفستو از دست دادی، اون آقا داره خودش عشق و حالشو میکنه، نگهت داشته چون طلاق واسش کسر شان میاره
اما اگه هم تو باشی هم دوست دخترش باشه، افتخاره!

تو40 سالگی انتظار نداشته باش که همچین آدمی متعهد و وفادار بشه ، همینیه که هست
تو به فکر خودت باش، نه اینکه چجوری بیشتر از این خودتو کوچیک کنی تا بهت توجه کنه

- - - Updated - - -

عقده کمبود محبتتو اگه بری مثلا خونه سالمندان بهشون کمک کنی، بری یه خیریه به نیازمندا کمک کنی داوطلبانه
یا حتی یه حیوون خونگی نگه داری ، جبران کنی
خیلی شرافتمندانه تره ازینکه اسیر یه مردی باشی که اندازه (ببخشید که اینو میگم اما با چیزایی که توصیف کردی همینه ) یه حیوون برات ارزش قائل نیست

- - - Updated - - -

اینقدر ناله نکن که کسی درکت نمیکنه، بری تهِ زندگی آدمای موفق میبینی همشون یه سری کمبودها داشتن
خودتو قوی کن ، آخرش فقط خودت برای خودت میمونی،
انتظار نداشته باش خونواده بیاد بهت کمک کنه ، تو هرکاری هم بکنی ، تو جامعه ای که زندگی میکنیم همیشه حرف هست ، پس بیخودی ذهنتو درگیر این نکن این چی گفت اون چی گفت ، بهونه تراشی نکن ، خودتو نجات بده

منم با شما موافقم. اینطوری که حنا خانم جلوی بقیه کاربرانی که حرفایی می زنند که باب میلش نیست، رفتار می کنه و با قدرت و جدیت جلوشونو می گیره و از خودش دفاع می کنه، واقعاً اگه در زندگی خودشم اینطوری محکم و جدی رفتار می کرد و خودشو نشون می داد و از خودش دفاع می کرد (مثل اینجا)، زندگیش به اینجاها کشیده نمی شد!

حنا خانم اینجا میای و جبهه می گیری که داستانت الکی نیست و واقعیه، با بقیه دعوا می کنی و خط و نشون می کشی.. بعد شوهرت راست راست داره جلو چشمات بهت بی احترامی و خیانت می کنه و هیچ جایی توی زندگیش نداری و عملاً داره به بدترین شکلها تحقیرت می کنه (طبق گفته های خودت)، هیچی بهش نمی گی و می شینی فقط غصه می خوری؟! خب یه کم از این جنمی که اینجا در این فضای مجازی نشون ما دادی، در زندگی واقعیت نشون شوهرت می دادی تا بیشتر روت حساب می کرد و کار به اینجاها نمی کشید!


آدم فکر کنه تاپیک الکی و داستانه بهتر از اینه که بفهمه واقعیه و این همه حرص بخوره.

دوستان صدبار تاحالا به نشونه ی تعجب ازت پرسیدن که دلت به چیه شوهرت خوشه و چرا هنوز بهش وابسته ای. منم برای صدو یکمین بار می پرسم که واقعاً به چه چیز شوهرت دلبسته ای؟!

خصوصیات خوب و بارز شوهرت که ارزش دوست داشته شدن و زندگی مشترک رو داره، چیا هستند که با وجود این همه خیانت و اخلاق تندش هنوز بهش دلبسته ای؟

اینکه پولداره؟ کارخونه داره؟ سرشناسه؟ پزشکه؟ خوش تیپ و خوش قیافه س؟

هان؟ چیه که نمی تونی ازش دل بکنی؟ بگو شاید دلیل قانع کننده ای باشه تا دوستان بهتر باز راهنماییت کنن!!!!!

اینها مهمتره یا اخلاق؟ شخصیت باطنی؟

من تجربه ی زندگی مشترک و این چیزا رو ندارم. ولی طبق تجربیات و راهنمایی های متاهلان و مشاورین، درسته که پول و مسائل اقتصادی مهم و لازمه ی داشتن زندگی خوبه. ولی اخلاق بد باشه و شما در عذاب باشی یک ریال هم اون زندگی ارزش نداره.

شما استاد دانشگاهی، از لحاظ ظاهری هم که خوبی و گفتی خانواده ی خوب و سرشناسی هم داری. نگران چی هستی؟ این که مورد خوبی گیرت نیاد بعداً؟ میاد . مطمئن باش میاد. همینطور که قبلاً گفتی خیلی خواستگار داشتی.

حرف مردم رو بذاریم کنار(چون اصلاً مهم نیست.) ، کلاً برای منه نوعی جالبه که چرا از طلاق گرفتن طفره می ری و می ترسی؟!

به هرحال دوستان خیـــــــلی راهنمایی کردن و اگه می خواستی اینجا همدردی ببینی و راهنمایی بگیری، دیگه کافیه واقعاً. نه؟





و من الله توفیق!