منم یه سرنوشت مشابه تو داشتم هیچ کاری نمیشه کرد غم و ناراحتی ممکنه به مرور زمان کم بشه ولی این خاطره ای که ذهن رو مشغول میکنه آدمو از پا در میاره . تنها راهش صبر و تحمله .
گذر زمان همه چیزو حل میکنه همه اینها یک تجربه در زندگی است . باعث میشه در آینده محتاط تر قدم برداری. خیلی خوب میتونی دیگران رو که در این را ه قدم گذاشتن آگاه کنی .
سخته خیلی هم سخته بعد از گذشت 5 ماه از ماجرای خودم هنوز گاهی گریه میکنم . چون تسکینم میده . هیچ راهی نیست . غصه خوردن و مقصر کردن کسی هم فایده نداره .
یادمان باشد که: امید، خوشبختانه از دست دادنی نیست.
که: به جستجوى راه باشیم، نه همراه
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)