به نقطه بدی رسیدم...!!

[شیدا حاتمی]

سلام به همدردان همدردی

فکر نمیکردم دیگه حالا حالاها نیازی باشه که برا طرح مشکلم تاپیکی بخوام باز کنم!اما امروز ترسی تو وجودم حس کردم که وادارم کرد بیام و از دوستان صادق و مهربانم کمک بخوام.

مشکلم اینه که به نقطه بدی رسیدم!به جایی که هیچ جا نیست!راکد و منفعله!نمیدونم چرا اینجوری شدم!انگار اشتیاقم رو از دست دادم!انگیزه ام تار و مبهم شده!یا حد اقل فکر میکنم که شده!و تمام اینها در صورتیه که من اصلا افسرده یا نا امید نیستم!مثل همیشه آرومم و سرشار از امید.مثل همیشه دنیا برام قشنگه،مثل همیشه پایین اومدن آهسته قطرات آب از روی صورتم بالاترین لذته برام، زندگی ام روال عادی خودش رو داره،مشکلات هستن اما همه چی خوبه منظورم اینه که شکر خدا از اون چیزی که بوده بدتر نشده و این به نظرم خیلی خوبه.اما...فکر کنم مشکل از خودمه!دلم به کار نمیره!کارم رو به بهترین نحو انجام میدم هیچ ایرادی نمیشه ازش گرفت ولی...اون هیجانی که قبلا همراه باهاش بود دیگه نیست!من عاشق کارم هستم،کارم بهم انرژی میداد ولی مدتیه دیگه اینجوری نیست!!

خیلی بده که بگم حتی اومدن تو تالار هم مدتیه اون اشتیاق رو برام نداره!ار همون ابتدای این مدت که راجع بهش حرف میزنم دچار سردرد های شدیدی میشم که میدونم از مادرم بهم ارث رسیده،میگرن.فعالیتم رو خیلی کم کرده خوابم خیلی زیاد شده و اشتهای کاذبی پیدا کردم!نمیتونم و نمیخوام زیاد داروهای مسکن مصرف کنم چون به محض استفاده بی حالم میکنه و باید بخوابم.من نمیذارم همچین حالی بهم غلبه کنه،تمام آهنگ های گوشیم رو پاک کردم و به جاش موسیقی بی کلام یانی و موسیقی های کلاسیک ریختم که سرشار از آرامش اند،میرم پارک میدوم و ورزش میکنم،سعی میکنم ذهنم رو منظم کنم و آشفتگی های ذهنم رو بیارم رو کاغذ تا اینجوری از ذهنم بیان بیرون.دلم به مطالعه نمیره،مطالعه روح منو ارضا میکنه،تصمیم گرفتم محیط رو آماده کنم کتابام رو همه جا با خودم میبرم اما نمیتونم بخونمشون!از فرشته مهربان خواستم چند تا کتاب بهم معرفی کنه،خریدمشون اما نیتونم بخونم!چشمام سریع خسته میشه و اشتیاقی هم ندارم در واقع فقط خودم رو مجبور به خوندن میکنم!یه کتاب هست که میدونم حالم رو میتونه بهتر کنه اما حتی سمتش هم نمیرم نمیدونم چرا؟!

آرزوها و اهدافم رو مدام با خودم مرور میکنم اما...اون حال هنوز هست!!من آرزوها و اهدافم رو همیشه با خودم این طرف و اون طرف میبرم اونها همیشه با منن،تو جیبم...دیشب مثل هر شب قبل از خواب و در آرامش کامل دست کردم تو جیبم همشون اونجا بودن،همشون...یکی یکی مرورشون کردم،بهشون فکر کردم و تصورشون کردم،و مثل همیشه لبخند رو لبهام بود،ساعت رو گذاشتم روی 5 تا بلند شم و مطالعه کنم اما صبح به خاطر سردرد شدیدم حتی نتونستم از جام بلند شم.میدونم چاره ای برای این حالم پیدا خواهم کرد اما تصمیم گرفتم بیام اینجا و با کمک شما دوستای خوبم بهش برسم و به از بین بردن این حال سرعت بدم:)من این حال رو دوست ندارم،نمیخوامش اما 20 روزه نتونستم راهی برا خلاصی ازش پیدا کنم!صمیمانه دستتون رو میفشارم و ازتون کمک میخوام بهم بگید میدونید این حال چیه و چه جوری میشه ازش خلاص شد؟ممنونم.