اشتباه بزرگ

[miran92]

ممنون .
در جواب بايد بگويم من به همسرم گفتم براي خريد ميروم و در آن زمان چيزي نگفت. البته خريد نكرده و زود برگشتم و وقتم صرف خريد نان و شير و كلوچه مورد علاقه همسرم شد. من 5:30 از سر كار در آمدم و 7 خانه بودم. من نميفهمم برخي در اين تالار ميخواهند انسان بودن و حق آزادي معقول را هم زير سئوال ببرند. همسر من دنبال بهانه است و من نميدانم چرا و يكي از دلايلش هم اينست كه مطمئن هستم علاقه اي به من ندارد.

بعد خانم فرشته مهربان مگر شخصيت و احساس من بازيچه است كه هر چند روز يكبار به من توهين شود ، كوچكترين نيازهايم ناديده گرفته شوند و بعد با يك معذرت خواهي و دوستت دارم همه چيز حل شود. آري بي تفاوت بودم و تاثيري در من نداشت و زين پس هم نخواهد داشت چون دوامش يك يا دو روز است. مگر يك انسان چند بار بايد تجربه كند تا دريابد اين عذرخواهي ها و دوستت دارمها دليل بر علاقه نيست.
در اين 6 ماه هر بار مشكلي پيش آمده بعد از آشتي كردن بارها خواسته ام فقط يك ماه حتي اگر بدترين گناه را مرتكب شدم آرام باشد و ايجاد تنش نكند اما وقتي دو يا سه روز ديگر دوباره تكرار مكررات. من ديگر نه قهر ميكنم و نه گلايه چون اينها را بارها سنجيده ام و جوابي نگرفته ام. دارم به احساس بي تفاوتي ميرسم. اين روزها و لحظات عمر من است كه به دست همسرم نابود ميگردند.
دوست داشتم ناسزا بگويم چون از اينكه به مسخره گرفته ميشوم خسته شده ام . اگر موضوع آنقدر برايش حاد و مهم بود كه مرا هل ميدهد و از خودش دور ميكند چرا پس از 2 ساعت فراموشش ميكند.
من كاري نكرده بودم فقط رفته بودم خريدي كنم . يعني اينقدر شخصيت و شعور انساني ندارم كه همسرم برايم تصميم بگيرد كي بروم كي بيايم. نا گفته ها زياد اما در مجال نوشتن نميگنجد.من حق زندگي و احترام دارم مانند هر انسان ديگري. من زنداني و برده نيستم. فقط از شوهر بودن دستور دادن را ياد گرفته است اما كوچكترين توقعي نبايد از او داشته باشم. وقتي بايد كار كنم چون ميدانم حتي انتظار خريد يك لباس را هم نبايد داشته باشم ، وقتي ميدانم با دوران مجرد بودنم زندگيم فرقي نكرده است و بايد مانند قبل تلاش كنم، حتي احترام هم نبايد داشته باشم؟

ازدواجم اشتباه بود ادامه دادنش اشتباهي بزرگتر. از همسرم كاملا دلسردم و ديگر انتظاري از او ندارم.

ما آزموده ايم در اين شهر بخت خويش
بيرون كشيد بايد از اين ورطه رخت خويش

[بالهای صداقت]

سلام خانوم افسون اگه

ازدواجم اشتباه بود ادامه دادنش اشتباهي بزرگتر. از همسرم كاملا دلسردم و ديگر انتظاري از او ندارم.

ما آزموده ايم در اين شهر بخت خويش
بيرون كشيد بايد از اين ورطه رخت خويش

و مطمئن هستی...
میشه بگی برای چی توی این تالار میایی و مشکلت را بازگو می کنی؟

[miran92]

چون هنوز به يقين نرسيده ام. فكر ميكنم شايد راهي باشد كه نرفته ام. ترس از پشيماني .

آنقدر دوره اين قهر و آشتي ها كوتاه است كه مجال تفكر پايدار و تصميم قاطع را به من نمي دهد. اينكه من فقط روي خوش و مهرباني و درك كردن خواستم و نگرفتم.

من خسته شده ام اما نميخواهم در اين حالت تصميم بگيرم . من فقط احساسم را گفتم. از نظر احساسي بريده ام.

[بالهای صداقت]

افسون گرامی
دقت کن اگه هنوز هم فکر می کنی راهی هست که نرفتی
به راهنمایی ها و مشاوره ی بچه های تالار گوش کن
یه مدت احساسات منفی نسبت به شوهرت را کنار بگذار
ببین فاصله دوتا پست شما چقدر کوتاه هست
توی اولی می گی ادامه این زندگی بی فایده است
توی پست بعدی می گی فکر می کنم هنوز راهی باشه که نرفته ام
همه ی اینها از اوج احساسات شما سرچشمه می گیره
هیچکس قصد پیدا کردن مقصر را نداره بلکه سعی در نشون دادن راه درست را دارند
شما سعی کن با خوندن مقاله های بسیاری که توی همین تالار هست روی احساست کنترل داشته باشی
سخت هست خیلی زیاد ولی نشدنی نیست

[mostafun]

وقتي به آدم "خوشبختي" رو هديه بدن، شايد زياد قدرش رو ندونه. اما كسي كه براي خوشبختي "تلاش" و "از خود گذشتگي" مي كنه، مطمئنا هم قدرش رو ميدونه و هم بيشتر ازش لذت مي بره.
فكر كنم خيليها هم همين عقيده رو داشته باشند كه "زندگي رو بايد ساخت". زندگي راحت، برخلاف تصور ما يه لقمه ي حاضر و آماده نيست. واقعا بايد اونو ساخت. از مرحله ي طراحي مفهومي بايد شروع كرد. كم كم طراحي دقيقتر و تهيه مواد و ساخت و مشكلات و . . . ولي آخرش واقعا لذت بخشه. به شرطي كه باور داشته باشيم كه اين ما هستيم كه بايد زندگي رو بسازيم.
براي اينكار هم بايد برنامه داشت، مطمئنا هم نميشه توي يك يا دوسال به نتيجه رسيد.

[miran92]

ديشب همسرم حرفهاي بسيار تلخي به من زد. او ميخواست آخر اين هفته به ديدن مادرش برود ، اما از طرف همكاران براي يك مهماني رسمي در رستوران دعوت شدم. شب كه به او گفتم مخالفت كرد كه مادرش مهمتر است و هرچه از من اصرار از او انكار. من گفتم هفته بعد عيد است و تعطيل. ما كه چند روز در عيد به آنجا ميرويم اما دوست دارم در اين مهماني باشم قبول نكرد. چندين بار پرسيدم مادرش مهمتر است يا من و خيلي محكم گفت مادرم مهمتر است و اولويت اول در زندگيم است.
من گفتم اين مهماني سالي يكبار است و وقتي ببينم همه ميروند و من نميروم ناراحت ميشوم و غصه ميخورم ، گفت كه ناراحتي و غصه خوردن من بي دليل است و گفت كه برايش مهم نيست كه ناراحت بشوم يا نه. اين حرفها را چندين بار تكرار كرد. حتي وقتي رفتم كه با خنده و شوخي و لوس كردنم راضيش كنم مرا پس زد .
ديشب در تمام مدت دلم ميشكست احساس خشم و نا اميدي داشتم اما خودم را به سختي كنترل ميكردم. بعد خيلي راحت شب بخير گفت و رفت. من در اتاق ديگري خوابيده بودم و هر لحظه فكر ميكردم ميايد و حرفهايش را پس ميگيرد اما اينكار را نكرد.
مدتي كه ميخواستم احساسات ويرانگري به سراغم مي آمدند. هر لحظه ميخواستم بلند شوم و به سراغش بروم و شكايت كنم چرا برايش ديگر مهم نيستم اما خيلي با خودم جنگيده ام. به خودم گفتم قبلا هميشه اينكار را كرده ام ولي بي نتيجه بوده است . احساس بي ارزش بودن و هزاران احساس ديگر به سراغم مي آمدند و دوست داشتم فرياد بزنم . بدترينش احساس ناتواني بود كه آزارم ميداد. هر چند سخت بود و بي خوابي اذيت ميكرد كاري نكردم و همسرم را در جريان اين عذاب روحي قرار ندادم.
صبح كه به سركار آمدم از من خواستند كه اگر نميايم اعلام كنم و من هم گفتم كه امكان حضور ندارم. بعد اس ام اس همسرم آمد كه هر جا تو بگي ميايم . من هم گفتم نوشداروي بعد از مرگ سهراب است. بعد از آن به من زنگ زد و گفت ديشب شوخي ميكرده است و فقط ميخواسته ادبم كند و حالم را بگيرد.

من تا صبح بر خود لرزيده ام و آن بيرحم طوري رفتار ميكند كه انگار اتفاقي نيفتاده است و نميداند با اينكارها زخمي كه در قلبم باز شده در حال بزرگ شدن است.

تنها نكته خوبش اين بود در حالي كه در تمام مدت خون خونم را ميخورد و از درون آتش ميگرفتم و حرص ميخوردم لبخند ميزدم و شب هم با وجود آن طوفان ويرانگر روحي نگذاشتم بفهمد چه حالي دارم.

[gole maryam]

به نظر من همسرتون با این کارها می خوا یه چیزی رو به شما بگه
چیزهایی که از اول زندگیتون تو دلش تلنبار شده ،و نتونسته(به هر دلیل ممکنی)بهتون بگه

شما دیشب یه کار اشتباه کردین و اون اینکه نباید خودتون رو تو جبهه مخالف مادرشون قرار می دادین

به نظر من اگر می تونین راضیش کنین با هم پیش یه مشاور خوب ،حتما برین
مطمئنا ایشون هم حرفهای زیادی برای گفتن دارن

[mamfred]

افسون عزیزم من خودم درگیر مشکلات زیادی هستم و شاید درست نباشه راهنمایی کنم
فقط ازت میخوام یکم زندگی رو راحت تر بگیری و انقدر حساس نباشی و حرفا و حرکات همسرت رو زیر ذره بین نبری و با مرور اونهاخودت رو داغون نکنی باور کن اگه ذهنت رو رها کنی خیلی از مشکلات حل میشه

[miran92]

خيلي گنگم. از هيچي سر در نميارم. چرا همسرم خوب يا بد بودن زندگي برايش مهم نيست؟ چرا كوچكترين تلاشي براي بدست آوردن دل من انجام نميدهد؟ و هزاران چراي ديگر فضاي ذهنمو مسموم كرده. ايكاش ميتونستم اين گفتگوهاي ذهني را براي فقط چند ساعت متوقف كنم.
در درونم غوغاست
و تنم خسته از اين تنهايي است
و چه اندوه عجيبي اينجاست .
هيچ ذوق و شوقي براي عيد ندارم. احساس شكست و بازنده بودن دارم.

[bloom]

سلام افسون جان
چقدر ضعیف شدی؟؟ یادمه اوایل در این تاپیک با اعتماد به نفس بالایی حرف میزدی
از نظر میگم ضعیف شدی چون منتظری همسرت خوشحالت کنه خودت قدمی برای خوشحال کردن خودت بر نمیداری وقتی دلخوری منتظر میمونی از دلت در بیاره و اگر در نیاره میشه غصه و خودتو داغون میکنی
خودت باش برای زندگی کردن از کسی انتظار نداشته باش چون کسی برایت کاری نمی کنه اگه خودت نخوای که شاد باشی از دست کسی کاری بر نمیآد همسرت هم نمیتونه کاری بکنه حتی اگه بخواد از دلت هم در بیاره فکر میکنی داره زبون بازی میکنه و تظاهر چون دیدت نسبت بهش عوض شده پس اول از خودت انتظار داشته باش بعد از بقیه