نمایش نسخه قابل چاپ
سلام دوستان نازنین
در این تاپیک پست یا تاپیک افرادی مطرح می شود ، که با توانایی و مهارت از مشکلات زندگیشون شیرینی وشکلات استخراج کرده اند و در واقع به عنوان یک
فرصت از آن استفاده کرده اند .
اگر شما هم به نمونه ای برخوردید چه در همدردی چه خارج از آن یا با نمونه هایی در زندگی روبرو شده اید ، ممنون می شویم اینجا ذکر کنید . تا الگویی باشد
برای آموختن همه ما .
.
نقل قول:
نوشته اصلی توسط faezeh
:rolleyes:باسلام:
با عرض ادب و احترام .گوشه ای از داستان زندگیم رابرایتان تعریف می کنم:
بعد از جدا شدن پدر و مادم ،به مادرم ضربه ی سختی وارد شد . و دوری برادرم این درد را طاقت فرسا ترمی کرد . اما مادرم با وجود داشتن کوهی از
مشکلات مقاومت کرد بااینکه به شدت زمین خورد ،باز بلند شد و به راهش ادامه داد.با اینکه طلاق درظاهر ناپسند و زجر اوربود ولی درس های خوبی
به او داد سختیهای زندگ معلمی سختگیرند ولی ثمره های شیرینی دارند . او مقاومت و صبوری را به خوبی فراگرفت .مخصوصا درد فراق فرزندش .
طلاق،با اینکه واقعا درد اوربود و به خاطر ان بسیاری از چیزهای زندگی اش را از دست داد اما شاید شروعی تازه برای رسیدن به سعادت واقعی بود
نمی خواهم بگویم طلاق درست است. اما حالا که این اتفاق افتاده است حتما خیری دران است .هیچ گاه نمی توان درباره ی خوش بیاری وبدبیاری
حوادث قضاوت کنیم بعضی اوقات فکر می کنیم یک چیز به ضررماست ولی درحقیقت ،ان خیر است مادرم همیشه می گوید :ازخدا خواسته بودم مرا
تربیت کند وحالا شاید این طلاق راهی بود برای تربیت شدنم .او کاملا درست می گوید او طلاق را یک حادثه نمی داند بلکه ان را یک فرایند می داندکه
از اعمال خود انسان نتیجه میشوداو ان قدر واقع بین شد که پذیرفت خود نیز اشتباه کرده بود و نخواست همه تقصیرها را به گردن دیگران بیاندازد بنابر این
با همت خود به بررسی نقاط ضعف و قوت خود پرداخت و برای تکرار نکردن اشتباهاتش دست به کار شد بااین که دراوایل طلاق مخصوصا دوسال اول واقعا
پژمرده و رنجیده شده بود اما تحولی دراو صورت گرفت شروع به خواندن کتاب و بالا بردن اگاهی خود درمورد زندگی کرد او کتابهایی در زمینه خانواده خواند
وسعی کرد خود راتغییردهد تغییردادن شخصیت واقعا مشکل است .
خیلی از خانواده هاواقعا اگاه و موفق اند ودر تربیت فرزندان کوشا هستند.بنا براین فرزندانی تحویل جامعه می دهند که به درستی تربیت شده اند.
بعضی ها معتقدند برای شناخت یک فرد باید به سطح خانواده ی ان فرد نگاه کرد .اما این تعبیر درهمه ی موارد درست نیست همیشه استثناهایی وجود
دارد.ازنظرمن دو انسان خوبی که یکی درخانواده ای خوب تربیت شده و یکی خود ،این خوبیها را کسب کرده واقعا متفاوتند .کسی که خودش بخواهد فضایل
اخلاقی را کسب کند و این کاررا بکند ارزش بیش تری دارد ..
مادرم درکودکی از لحاظ عاطفی کمبودهایی داشت اما سعی کرد جایی برای این کمبود ها دروجود من و برادرم باقی نگذارد ودرتربیت من و برادرم واقعا تلاش
کرده است.
او درمورد شوهرداری و راه و شیوه های ان چیزی نمی دانست به خاطرهمین نتوانست درزندگی خودش با پدرم موفق باشد ولی بعداز جداشدن به جای
رفتن به بیراهه و ناامید شدن،به دنبال ساخته شدن رفت.او همیشه با نصیحت های دلسوزانه اش مرا بهره مند می کند و برایم ارزوی خوشبختی می کند
اویاد گرفت اشتباهات خود را بپذیرد ودرصدد جبران ان ها براید .کاری که خیلی از انسانها موفق به انجام دادن ان نمی شوند.خوشبختانه دراین راه
موفقیتهایی بهد ست اورد.رفتارش تغییر کرد امیدش را بازیافت و حقیقت زندگی را بهتر درک کرد .ارتباط بین من و مادرم واقعا عالی است .من واو همدیگررا
واقعا دوست داریم و مرهم دردهای یکدیگریم .گاهی اوباهمدردی هایش به من ارامش می دهد وگاهی من.من واو مثل دو دوست تصمیم گرفتیم با توکل به
خداوند واراده ای استوار برای دستیابی به سعادت تلاش کنیم ودرسختی ها درکنار هم باشیم.حالا من واو به اینده ی درخشان خود ایمان داریم خودرا باور
کرده ایم و از حوادث گذشته درس گرفته ایم.یک بار وقتی از اوضاع خانمان کلافه شده بودم به مادرم گله کردمکه : ازاین وسایل کهنه وازاین جای کوچکی که
دران زندگی می کنیم خسته شده ام .پس کی همه چیز درست می شه؟اومرا در اغوش کشید و گفت : به زودی .مطمئن باش که اینده ای زیبا در انتظار
ماست.گاهی به خاطر نداشتن چیزهایی حسرت می خورم اما بازبه خودم می ایم و پیش خودمی گویم «همیشه اوضاع بر وفق مراد نیست »باید با
واقعیات زندگی روبرو شد
وباشرایط زندگی هماهنگ شد واززندگی درس گرفت .باید دربدترین شرایط هم بهترین بود مثل خیلی از انسانهای موفقی که درابتدا،زندگی سخت و
دشواری داشتندولی درنهایت با تلاش به موفقیت های بزرگی دست یافتند.هروقت که این گونه فکر میکنم ارامش پیدا می کنم و خدا را شکر می کنم
وازخدا یاری می طلبم درست است که در زندگی کمبودهایی دارم .ولی وقتی با دیددیگری به ان می نگرم می فهمم زندگی دارای ویژگی های خوبی
هم هست که ارزش امید واربودن به انها را داشته باشد.
به خاطر همین تصمیم گرفتم هدف هایی بزرگ و ارزشمند برای خود تعیین کنم وبه سمت انها حرکت کنم ودراین راه از طوفان حوادث و مشکلات نترسم . .
زندگی را امانتی ازجانب خدا دانستم پس باید باشرایط ان سازگار شوم ونباید درمورد خوب وبدآن قضاوت کنم چرا که این زندگی اصلا تعلقی به من ندارد
واز ان خداست وپس از مدتی باید انرا به خدا تحویل دهم انوقت است که معلوم میشود بااین امانت چه کرده ام؟
زندگی با وجودغمها و اندوهها یش باز هم زیباست چرا که امانت خداست پس حق ندارم این زیبایی را با نا امیدی و کفر گفتن از بین ببرم .چرا که روزی
مواخذه خواهم شد.
درپایان صحبتم این سوال رادارم.من عقیده دارم که فرزندان طلاق صد در صد اسیب هایی می بینند اما نمی توان گفت که صددرصد افراد موفقی
نمی شوند!!! با من موافقید؟:rolleyes:
حیفم میاد لینک پست مدیر در بهره برداری نکته های کلیدی روانشناختی و مهارتی بعنوان درسهای این پست را نیارم ، پس به پیوست این
نقل قول ، پست زیر را هم بخوانید :
http://www.hamdardi.net/thread-235.html#post1435
.
نقل قول:
نوشته اصلی توسط شیدا حاتمی
حالا من 23 سالمه:)کلی سختی کشیدم تا به اینجا رسیدم ،اگه سختی و غصه ها رو روز ازل قسمت میکردن به من خیلی بیشتر از سهمم رسیده اما
حالا که بزرگ شدم دیگه ناراحت نیستم چون همون سختی ها باعث شد من متفاوت بشم،از همون موقعی که به درک مسایل رسیدم تصمیم گرفتم هر
چی که دور و برم نیست رو تو وجود خودم جمع کنم،همشو...و هر چیز بدی هست رو از وجودم دور کنم...اگه پدری نداشتم که بالای سرم باشه با همه
ظرافتم بشم مرد خونه،بشم بابای خواهر های کوچیکم،اگه حسرت چیزی تو دلم موند چون پول نداشیتم نذارم حسرتی تو دل خواهرام بمونه،دیگه نذارم
مادرم غصه بخوره،اگه مادر پدرم با سواد نبودن خودم باشم،اگه بابام خود خواه بود من نباشم،اگه بابام بی مسولیت بود من مسولیت پدیر بشم،اگه پدرم
دروغگو بود من دروغ نگم.
اون مشکلات باعث شد دلم بشه اندازه یه دریا...توان تحملم بالا بره،احساساتم متعادل بشه و مبارزه رو یاد بگیرم...
و این مبارزه من رو قوی کرد...دیگه خیلی با دخترای ناز نازی هم سن و سالم که هر چی تو زندگی خواسته بودن براشون فراهم بوده فرق داشتم:)
صبور بودم و اروم و مهربون...نمیدونید چه لذتی داره وقتی خودتو میسازی وقتی تو بدی به دنیا میای،تو بدی بزرگ میشی و تصمیم میگیری بد نباشی ...و
حالا من یه دختر خوبم با کلی بدی اطرافم...
وقتی برا اولین بار تو اتاقم داشتم درس میخوندم و یه دفعه 10 تا مامور انتظامی ریختن تو خونمون و با کفش اومدن داخل و همه جا رو زیر و رو کردن اونموقع
بود که یکیشون وقتی اومد تو اتاق من و اون همه مدال و لوح های مختلف تقدیر رو همه جای دیوارای اتاقم دید با یه حالت تحقیر آمیز بهم گفت تو با این
همه مدال چرا به بابات نمیگی خلاف نکنه!؟آه...مغزم سوت کشید و بدتر از اون موقعی بود که اون مرد گفت شما مایه ی ننگ این مملکت اید...
آخه من چرا؟خواهرام چرا؟گناه ما چی بود؟اینکه تو خانواده ای به دنیا اومدیم که از اول متلاشی بود؟اگه بابام افتاده بود تو کار خلاف من چه گناهی کرده
بودم که شدم مایه ی ننگ این مملکت؟من که با التماس می اومدن بهم میگفتن بیا کاندید شو برا هیات دبیره انجمن دوستداران فلانی،من که دبیر انجمن
فلان بودم یا دبیر اون یکی انجمن یا عضو فعال انجمن شاعران جوان یا مشاور فلان شرکت دولتی یا من که چندین مدال طلای کشوری تو یه رشته رزمی
داشتم و کلی مدال نقره و برنز ...من که همه دخترای دانشگاه بهم حسادت میکردن و پسرا منتم رو میکشن رو چرا؟
حالا دیگه بابام روش باز شده میاد تو خونه مقدمات خرده فروشیش رو انجام میده و من ،من که با همه وجودم،با تک تک سلول های بدنم از این چیز ها
متنفرم هر روز باید شاهدش باشم و کاری از دستم بر نیاد.
هر کی باهام برخورد داره فکر میکنه من از یه خانواده سطح بالا هستم،همه فکر میکنن باید پدر و مادر دکتری،مهندسی داشته باشم همه میگن حتما
شما در خانواده فوق العاده ای بزرگ شدید نمیدونن من نه پدری بالای سرم بوده و نه مادری که بتونه به تربیتم برسه!من تو بدترین محله شهرمون بزرگ
شدم جایی که طبق آمار آگاهی بیشترین تعداد اراذل و اوباش رو داره.هنوز هم همونجا زندگی میکنم.آهنگ محبوبم برادر جان داریوشه که دقیقا شرح حال
زندگی منه،اهل درد دل نیستم برا دوستام فقط سنگ صبورم،دلم که میگیره راه میرم اونقدر راه میرم و با سر پایین بی توجه به آدما این آهنگ رو گوش
میدم تا پاهام بهم میگه خانوم خانوما بسه دیگه دارم میمیرم تورو خدا کوتاه ب:)میرم حافظیه،مکان محبوب منه،اونجاست که آروم میشم.آخر اون شعر
عشق منه همونجا که با امید و شور میخونه:به فردا دلخوشم شاید که با فردا طلوع خوب خوشبختی من باشه،شاید فردا روز عاشق
شدن باشه...
وقتشه سوالم رو بپرسم:من سبزه مزبله هستم همونی که پیامبر به مردای امتش میگه ازش حذر کنن!!من وارث درد پدرم هستم...
آقایون تالار مخصوصا جواب بدن:کدوم مرد حاضره با من و امثال من با همه خوبیهام که نه توهمه و نه بزرگ نمایی،ازدواج کنه؟
آقای مدیر به این سوالم جواب بدید لطفا:اگر پسری داشتید رضایت میدادید با دختری شبیه من ازدواج کنه؟
میدونین چتد تا دختر شرایط مشابه من رو دارن؟
دوست دارم حقیقت رو بشنوم،از حرف هایی که الکی آدم رو امیدوار میکنه بدم میاد،من با روبرو شدن با حقیقت به اینجا رسیدم.
تو این تالار خیلی خوندم دخترایی خواستگار ندارن،اما من اونقدر خواستگار دارم که بعضی اوقات از جواب دادن بهشون خسته میشم!اما حتی اجازه
ندادم یکی از خواستگاریهام رسمی بشه.همون اول جواب نه رو میدم.
از تحقیقات ،از تصور اینکه بعد از تحقیق پدر اون مرد بهش بگه با این انتخابت!اینم خانواده بود رفتی سراغشون؟!از دونستن اینکه من در حقیقت کیم و
تو چه محیطی زندگی میکنم!!میترسم.به شدت میترسم...خورد میشم وقتی تمام محاسنم فدای اشتباهات دیگران بشه...تاوان سختیه...
اما قبل از شنیدن پاسخ هاتون میخام خودم اول از همه جواب بدم:اگه کسی من رو بخاطر خودم نمیخواد بهتره اصلا نخواد.من یه شغل خوب دارم،پول
در میارم و هر چی که خواهر هام نیاز داشته باشن براشون میخرم،به شدت تشنه یادگیری ام تنها سرمایه ام 700 تا کتاب هست که با خوندن چند باره
بعضی هاشون همه وجودم سرشار میشه...میخوام اونقدر...بزرگ شم تا مشکلاتی که دارم پشت بزرگی ام محو بشه...اونوقت مرد من،کسی که من رو
بخاطر خودم میخواد پیداش میشه...مشکلات من راه حلی ندارن اما خودم قابل تغییرم...میتونم بهتر باشم...خیلی بهتر...
جوابم رو بدید لطفا ،منتظر میمونم مخصوصا شما آقای مدیر.
نقل قول:
نوشته اصلی توسط شیدا حاتمی
سلام به همه شما خوبان:72:
باز هم ممنون لطف همگی شما هستم.اول اینکه موضوع این تاپیک رو سربسته به خواهرهام گفتم،هر دو به همتون سلام رسوندن و از یکی از اونها که
مثل فرشته پاکه خواستم برا خوشی همتون دعا کنه:72:
توی تالار این روزها بعضی تاپیک ها خیلی متاثرم میکنه،نمیدونم نوشتن از خودم و سختی هام چه کمکی میتونه به این جور افراد بکنه اما شاید ذهنشون
رو به این سوق بده که جور دیگه ای هم میشه زندگی کرد...
نمیدونم این لطف معبودم بوده یا بازی روزگار با من که از4،5 سالگی من متوجه مسائل اطرافم میشدم،میتونستم حس کنم،از اتفاقاتی که می افتاد
میتونستم خشمگین بشم ناراحت بشم یا خوشحال...همونطور که قبلا گفتم 5 سالم بود که از فرط خشم آرزوی مرگ پدرم رو کردم.فقط9 سالم بود که تو
المپیاد اول شدم و باید میرفتم برا مرحله دوم تو یه مدرسه دیگه و مثل همیشه هیچ کس نبود که همراهیم کنه باید میرفتم مدرسه اونور شهر...اونروز بهم
خیلی سخت گذشت احساس نا امنی میکردم اطرافم،احساس میکردم پشتم خالیه...وقتی رسیدم به اون مدرسه و دیدم همه دخترا با مادر پدراشون
اونجا هستن یکی داره به بچه اش کیک میده،یکی آب میوه،یکی داره براش دعا میخونه و ...یه غصه بزرگ رو دل کوچیکم نشست اما اون موقع نمیدونستم
این اولین قدم من برا ایستادن روی پاهای خودمه...امروز میخوام به همه اونهایی که دیگران رو مقصر میدونند بگم که اگه خوب فکر کنند میبینند اول و آخر
مسئول تمام کارهایی که ما انجام میدیم خودمون هستیم...
من این امکان رو داشتم که هر کسی بشم جز اینی که الان هستم،میتونستم پرخاشگر باشم،میتونستم عقده ای باشم،میتونستم معتاد باشم یا منحرف
یا دزد یا الکلی یا افسرده و پریشون،برا همش هم علت داشتم،اما واقعیت اینه که همه اون علت ها بهانه ای بیشتر نبود و علت اینکه من حالا از تمام این
چیزها فرسنگ ها دورم فقط و فقط یه چیزه اونم اینه که من نخواستم خیلی وقت ها به این فکر مینم که اگه من تو یه خانواده بهتر به دنیا می اومدم،
اگه پدر مسئولیت پذیری داشتم،اگه وضع مالی بهتری داشتم بازم به اینجا میرسیدم؟!بازم به اینجای کار که میرسیدم مثل الان اینقدر خودم رو دوست
داشتم؟اینقدر با خودم دوست بودم؟!
نمیتونم جواب قطعی به این سوال بدم اما خیلی وقت ها هم به خودم جواب دادم:نه!مشکلاتی که تو دوران کودکی من رو رنجوند در واقع داشت من رو برا
دوره های بعد زندگیم آماده میکرد،همون مشکلات بود که ظرف تحمل من رو بالا برد...چون تو بچگیم نه شنیده بودم،تو جوونیم دیگه شنیدن نه آزارم
نمیداد،همون نه هم سن و سالای من رو افسرده میکرد اما من...بهانه بزرگتری،خیلی بزرگتر...میخواستم برا افسرده شدن ،تازه مطمئن بودم اون موقع هم
افسرده نخواهم شد...ما رزمی کار ها یه شعار داریم بین خودمون که میگه حریف قدرش خوبه:)و حریف من،زندگی ،عجیب قدره!بارها من رو زمین زد اونم
با قدرت به این قصد که استخون هام رو خرد کنه اما من کوتاه نیومدم،بلند شدم خودم رو تکوندم و رفتم سمتش ،گذاشتم اشکامو ببینه با همون حالت
بار ها و بارها تو سکوتم فریاد زدم اهااااااااای دنیا من کوتاه نمیام.سلاح ات رو قوی تر کن که "هر آنچه مرا نکشد قویترم سازد" ...بارها ازش سیلی خوردم
اما پاهام رو اونجایی که ایستاده بودم سفت تر کردم...وقتی فهمیدیم برادرم به شیشه معتاد شده آخرین تکیه گاهم هم فرو ریخت...دیگه واقعا هیچکس
نبود!باز هم خم شدم این بار خیلی شدید تر اما نذاشتم دنیا خوردم کنه...بعد ها به این نتیجه رسیدم بابا این دنیای بیچاره کاری به کار من نداره!اون
همونقدر به من نظر داره که به چنگیز خان مغول داشته یا بودا یا هر کس دیگه...نه به اونا چیزی بیشتر داده نه به من چیزی کمتر...!
اگر خانواده دیگه ای داشتم شاید موقعیتم از این هم میتونست بهتر باشه اما اون چیزی که تو وجود من هست به هیچی ربط نداره جز خودم!
به خدا اگه اون سختی ها نبود من الان تو این جایگاه نبودم!خوشی و راحتی نمیتونه آدم رو مقاوم کنه اونطور که سختی ها و مشکلات اینکار رو برامون
میکنن!پس بیاییم فارق از تمام شعارها نگاهمون رو به مشکلات اطرافمون عوض کنیم اونها واقعا موهبت اند اگر اینطور ببینیمشون...بیاییم اونها رو سپری
نکنیم تا کم کاری ها،غفلت ها،ترس ها،انتخاب های اشتباهمون رو پشتش مخفی کنیم...بیاییم با خودمون صادق تر باشیم...
و حال من اگر بپرسین میگم:خوبم:)تا وقتی مشکلات هست،خوبم......
:72::72:
اگر میخواهید کل تاپیک را بخوانید به لینک زیر مراجعه کنید :
http://www.hamdardi.net/thread-14585.html
.نقل قول:
نوشته اصلی توسط raha_asheghسلام ب همه دوستای گلم.احتمالا بعضیاتون منو بشناسین.من دوسال تموم درگیر مشکلات زیادی بودم که ب لطف خدا و کمک دوستان از چندماه پیش عزمم رو جزم کردم برای حل مشکلاتم و خداروشکر امروز انقدر خوشحالم که دلم نیومد مطرح نکنم.شاید نوشته های من کمک ناچیزی ب دیگران بکنه.خواستم تجربه هامو بگم که کسایی ک تازه واردن بدونن اگه واقعا صبرداشته باشن و از نکات همدردی استفاده کنن قطعا دنیاشون بهشت میشه.داستان زندگیم طولانیه ولی مینویسم شاید باعث گشایش گره ای بشه.من رها 25 ساله.تک دختر و دوتا برادر دارم.ی پدرومادر فداکار که فرشته ان.وضع مالی خوب و سرشناس و...برادرام پزشک و مهندس.خودمم ارشد دانشگاه دولتی با رتبه تک رقمی.خلاصه ی زندگی خوب.تا 5 سال پیش که برادرم ازدواج کردن دوتایی و من خیلی تنها شدم.همون حین متاسفانه پدرم یه دوره بیماری گرفتن و یکسال بستری بودن ک سخت ترین دوران زندگیم بود ک پدرم عین شمع جلوی چشمامون اب میشدن.همون زمان من درجایی مشغول کار بودم که خیلی اتفاقی باهمسر الانم اشنا شدم.اون موقع ایشون هم چند ماه بود از همسر سابقشون جدا شده بودن.ماهردو مذهبی بودیم و هیچ رابطه ی ای نداشتیم.چون ایشون ده سال هم از من بزرگتر بودن در ذهن هیچ کدوممون هم عکر کردن ب هم خطور نمیکرد.فقط گاهی عین خواهر و برادر دردل میکردیم.همین.تا کم کم من بخاطر شرایط بحرانیم هی داشتم ب ایشون دل میبستم.اما میدونستم یک طرفه است.تا اینکه بعد دوسال ب خودم اومدم که عاشقش شدم.بااینکه خواستگارای فوق العاده ای داشتم همه رو رد میکردم.تا یه جایی که ب خودم اومدم که باید همه چی تموم بشه و وقتی ایشون پرسیدن و علت رو گفتم ایشون شوکه شدن.چون با شرایط خوب من فکرشم نمیکرن که من حتی به ایشون فکر کرده باشم.و روز بعدش گفتن میخوان بیان خواستگاری و مادرشون رو فرستادن.و نن چون کنکور ارشد داشتم مهلت 6"ماهه خواستم.همسرم تواین تایم استخاره گرفتن و بد اومد و پشیمون شدن.و من خیلی ناراحت بودم و اصرار به ادامه داشتم.که خلاصه با خونواده شون اومدن و بعد 6"ماه نامزدی ما عقد کردیم.خیلی زود به خودم اومدم که چقدر انتخابم غلط بوده.همسرم ده سال ازمن بزرگتر بود.طلاق داشت.وسواس داشت.ذوق و شوق نداشت.15 سال تنها زندکی کرده بود و جمع گریز بود.اهل رفت و امد نبود.خیلی حساس و حرف دربیار بود.زود عصبانی میشد.پرخاشگر بود.خودشو میزد و خیلی خیلی مشکلات دیگه.اما از بیرون ادم موجهی بود.دکترا میخوند و شغلش شهرت براش به همراه داشت.من خیلی زود پشیمون شدم اما راه برگشت نداشتم چون عذاب وجدان داشتم که خودم اصرار ب ازدواج کرده بودم علی رغم مخالفت خونوادم و خود همسرم.پس هی ادامه میدادم و در دلم خودمو روزی صدبار لعنت میکردم برای انتخاب غلطم.تنش ها شروع شد وجود من پر از نفرت و کینه شد از دست همسرم.از کارایی ک میکردم و اون نمیکرد.ذوقایی ک داشتم و اون نداشت چون همه رو تجربه کرده بود.خلاصه یکسال بادعوا و قهرو تنش گذشت.مشاورهم رفتیم.و هردوتا مشاور بهم گفتن به درد زندگی نمیخوره.ادم خاصیه و...اما من دلم به طلاق راضی نبود.باز ادامه دادیم و تا چند ماه پیش که دعواهامون به اوجش رسید و دوماه رابطه ای نداشتیم و میگفت باید جداشیم.اومد پیش خونوادم و ابرومو و برد.تحقیرم کرد که من بودم که اویزونش شدم و...و تا یک قدمی جدایی رفتیم.توی همدردی موارد مشابه رو خوندم که باید تمرکزم رو بزارم روی خودم.من تبدیل شده بودم ب یه ادم افسرده و پرخاشگر.و باهمه ی وجودم خواستم تغییر کنم.ب مشاور خانواده و روانپزشک مراجعه کردم.مشاوره خونواده ازم خواست تا برای اخرین بار با همسرم حرف بزنه و راضیش کنه که از طلاق منصرف بشه.باهاش صحبت کرد و راضی نشد و گفت از دوسال عقد کردگی و تنش خسته اس.ولی درنهایت راضی ب ادامه شد برای اخرین بار.و امروز من که تا چند ماه پیش خودم رو بدبخت ترین ادم دنیا میدونستم و از انتخابم پشیمون حالا بهتربن حس ها رو دارم تجربه میکنم.
چون مصمم شدم و خودم رو تغییر دادم و همسرم زیرو رو شد.من از روز اول خواستم اون رو تغییر بدم و نشد ولی وقتی رفتار خودم رو تغییر دادم همسرم کاملا عوض شد طوری ک امروز منو دراغوش گرفته بود و ازداشتنم گریه میکرد.کسی که اونجور ابروی منو برد امروز ب پتم افتاده بود.حالا تجربیاتم رو موردی میکم:( جا داره بگم خدا رو هزاران بار شکر که پدرو مادر صبور و عاقلی داشتم که جای پشتیبانی های احساسی کمکم کردن اشتباهاتم رو بشناسم و برطرف کنم و تنهام نزاشتن و مدام تشویقم کردن بل خودسازی و رفع مشکلاتم.)و حالا تجربیاتم:
1.مقایسه کردن رو کاملا گذاشتم کنار و هیچ قیاسی نکردم.( کاری که اوایل خیلی میکردم.)
2.لج بازی و گذاشتم کنار. ( هردرخواستی که دارم وقتی میگم و میگه نه هرچند غیر منطقی میگم چشم.به نیم ساعت نمیکشه که قبول میکنه.)
3.اصلا بهش باید و نباید نمیکنم و ایراد نمیگیرم.( مثالش همسر من وسواس شدید داشت.هیچ دری و تو خونه نمیبست.در دستشویی-حموم-کمدها-کابینت.هرچی حزص میخوردم و میگفتم گوش نمیکرد.تا راهم و عوض کردم.دیگه اصلا بهش نمیگفتم.فقط پشت سرش خودم میبستم.تا بعد ی مدت دیگه خودش انجام میده.بهم گف اینکه غر نزدی و باعمل نشونم دادی ب دلم نشست.)وو دیگه ملکه ذهنش شد.
4.اصلا و ابدا غر غر نکردم.هرچند خیلی سخت بود.خیلی. ( مثلا قرار بود ی ساعت مشخص بیاد و بریم خونه مامانم.اما نمیومد.اصلا ایراد نمیگرقتم خودش مصمم میشد که فردا انجام بده. )
5.سعی کردم این حس رو بهش بدم که الویت اول زندگیمه. ( من خیلی ب پدرو مادرم وابسته ام.خیلی.جونم براشون در میره.و همین همسرمو شدیدا حساس کرده بود که رفت و امد نکنه.الان مثلا میگم بریم خونه مانانم میگه خسته ام.میگم باشه عزیزم اشکال نداره.ی ربع بعد خودش اصرار میکنه پاشو بریم.قبلا قیافه میگرفتم و ..)
6.سعی کردم خوبیاشو ببینم.( باخودم مرور میکنم که خوب خداروشکر نماز خونه.مهربونه.اهل دودودم نیست.رفیق باز نیست.چشم پاکه.دکترا میخونه.خونه و ماشین داره.)
7.برای هرکار کوچیکش ازش تشکر میکنم.
8.چیزایی که بلد نیست رو با عمل بهش یاد دادم.( قبلا اهل کادو و...نبود.من براش تولد گرفتم.مناسبتا کادو دادم.الان خودش دیگه هرچی باشه یادش نمیره.حای تولد خونوادم و روز مادر و...قبلا غر میزدم و ناراحتی میکردم که گزاشتم کنار)
9.دنبال تلافی کردن نیستم. ( قبلا من با مادرش تماس میگرفتم.چون اون نمیگرفت منم لج میکردم و نمیزدم.الان کاری ب اون ندارم و سعی میکنم وظیفه خودم و درست انجام بدم.الان اون هم یاد گرفته)
این و باهمه وجودم بهش رسیدم که اگر کارخوبی میکنیم نباید منتظر جواب باشیم.اول برا رضای خدا بعدم برا حال خوب خودمون.اگه انتظار نداشته باشیم خیلی ارامش داریم.خیلی
10.سعی کردم ترجمان محبت و یاد بگیرم.مثلا روز زن همسرم سر کار بود و نمیتونست بیاد.اگر قبلا بود کلی ناراحتی میکردم و دعوا.ولی باخودم فک کردم اگر نمیتونه بیاد چون سر کاره و دنبال پول بخاطر من و زندگیش.پس همین یعنی محبت.وهمین باعث شد بعدا برام با دل خوش جبران کنه.
11.سعی کردم نگاهم و وسیع تر کنم و اینده نگرتر باشم.همسر من تنها زندکی میکنه و از اول عقد اصرار داشت که زیاد بیا پیش من و بمون.خونوادمم اوکی بودن.ولی خودم میگفتم چون مراسم نگرفتیم و من جهیزیه خودم نیست نمیام.اونم همش میگفت وسایل برات مهمتره تا من.میگفت باید اول مطمین شیم بعد جهاز بیاری منم عقده شده بود برام و نمیومدم.الان مدتیه که هرچندروز میام پیشش میمونم.حالا خودش میگه هروقت دوست داری جهیزیت رو بیار.
اینم واقعا مهمه که فقط با مردا نباید لج کرد.اگر هرچی میگن هرچند اشتباه بگی چشم خودشون اون کارو انجام میدن.
12.ایراداش رو ب روش نمیارم.قبلا همش سرکوفت میزدم که تو وسواس داری.اونم موضع میگرفت که بقیه کثیفن.یه مدت هیچی نگفتم و الان میبینم چقد بهتر شدا و مدام داره سعی میکنه با خودش مبارزه کنه و کلی عرقیجات ارامبخش میخوره و...خیلی بهتر شده.
13.سعی کردم بدبینی و موضع منفی و بزارم کنارهر اتفاقی و بد تعبیر نمیکنم و سعی میکنم خوشبینانه ببینم.
14.در انجام کارهای خوب مداومت کردم.مثلا همسرم اصلا تماس نمیگرفت.من روزی چندبار تماس میگرفتم و احوالپرسی.بعد ی مدت حالا اونه که مدام تماس میگیره باهام و ابراز محبت میکنه.
15.گریه رو گزاشتم کنار.قبلا سریعا تو دعواها گریه میکردم.الان میزارم جفتمون اروم بشیم.ی نوشیدنی میلرم بعد بهش میگم هروقت ارامش داشتی و صحبت کنیم و گفتگو میکنیم.اگر ب نتیجه برسم اشتباه داشتم سریعا عذرخواهی میکنم.این باعث شده اون هم یاد گرفته و شدیدا عذرخواهی میکنه بابت اشتباهاتش.
16.سعی کردم رو نقاط حساسش دست نزارم.من قبلا خیلی رنگ های شاد میپوشیدم.خونوادم بااینکه مذهبی ان ولی ایراد نمیگرفتن.ولی همسرم خیلی حساسه
اولا کلی ناراحتی میکردم.الان ب حرفش گوش میکنم و خودشم حساسیت هاش کمتر شده.
17.سعی کردم بهش احترام بزارم و نشون بدم نظرش برام مهمه.مثلا خرید ک میرم باهاش تماس میگیرم و ازش مشورت میگیرم.کاملا میفهمم چقد خوشحال میشه هرچند در نهایت تصمیم رو به عهده ی خودم بزاره.
18.اشتباهات خودم رو قبول کردم.مشاوره رفتم.خیلی مطالعه کردم.هرشب ساعت ها همدردی و مطالعه کردم.نسبت ب اشتباهاتم مقاومت نکردم.
19.سعی کردم فعالیت های دونفره دلشته باشیم.مثلا باهم زبان میخونیم.قبلا همش حوصله ام تو خونه اش سر میرفت و دوست داشتم برگردم پیش پدر و مادرم.
20.سعی کردم فعالیت هایی انجام بدم که حس خوبی بهم میده.مثل یه سری کاهای هنری برای خیریه ها.و یا درست کردن گروه های دعای دسته جمعی و...و خودم و مشغول کردم.هم احساسات معنوی حالم رو بهتر کرد هم وقتم پرمیشد و کمتر افکار مزاحم سراغم میومد.
21.همه سعیم و کردم کارهای عجولانه و احساسی نکنم.موقع عصبانیت و مواقع دیگه اول چند دقیقه فکر میکنم که کاری که میخوام بکنم چه عواقبی داره بعد تصمیم میگیرم.
22.سعی کردم عصبانیتم رو کنترل کنم.چشمام و میبندم.نفس عمیق میکشم و صلوات میفرستم.دلم اروم میشه
23.از تکنیک توقف فکر منفی استفاده کردم.هروقت فکر منفی میاد ی تصویری و میارم توذهنم ک سریعا حواسم پرت بشه و دیکه ادامه ندم.
و بزرگ ترین درسی ک از همدردی گرفتم.ماهمیشه به دنبال تغییر طرف مقابل هستیم و خودمون و طرف رو دیوانه میکنیم.اما اگر ب جای زوم کردن روی دیگری دنبال بعتر شدن خودمون باشیم همه چیز درست میشه
زندگی من یک زندکی ب بن بست رسیده بود و در یک قدمی طلاق.همه ی مشاورا هم تایید کردن که باید طلاق بگیرم چون همسرم عوض نمیشه.اما من ایمان داشتم هیچ مشکلی بدون راه حل نیست.خیلی اذیت شدم.خیلی تلاش کردم.اما خسته نشدم.اسون نیست هی محبت یه طرفه کنی و...اما نتیجه اش خیلی شیرینه.خیلی.اسون نیست ی لحظه که حسابی لجت گرفته بریزی تو دلت و بکی چشم اما وقتی چند دقیقه تحمل کنی طرفت عین موم نرم میشه.
همسر من کسی بود که مشاورا هم امیدی به تغییرش نداشتند و همه میگفتن تغییز پذیر نیست.
اما من عین یه معجزه دارم روز به روز بهتر شدنش رو میبینم.و زندگیم هرروز داره بهتر از دیروز میشه.
همسری که دنبال طلاق بود الان داره همه تلاششو میکنه که زودتر مراسم بگیره و بریم سر زندگی.
توروخدا دنبال جدایی نباشین.
ما ب دنیا اومدیم تا کامل بشیم.قرارنیست فقط روزای خوشی دلشته باشیم.
همه مشکل دارن.مهم اینه اونقدر ب خودمون و توانایی که خدا بهمون داده ایمان داشته باشیم که بتونیم سربلند باشیم.
هیچ حسی تودنیا بهتر ازاین حس نیست که ببینی اوتقدر رو خودت کار کردی و خودسازی کردی که تونستی زندکیتو مدیریت کنی.اونم زندکی ای که روزی هیچ کس امیدی به ادامه اش نداشته...
و حتی خودت روزی صدبار خودتو لعنت میکردی از اشتباه غلطت.حتی الان هم قبول دارم من انتخاب خوبی نداشتم و خواستگارای خیلی بهتری هم داشتم.ولی خدا رو شکر میکنم با انتخاب غلط دیگه ای دنبال طلاق نرفتم و سعی کردم گذشته رو فراموش کنم و اینده ام رو بسازم.و برای زندکیم تلاش کردم.حالا همسرمه که قدردانه منه و بادیدن مت اشک شوق میریزه و دوست داره همه جور تلاش کنه برای رضایت من...
و دراخر ممنونم از مدیر همدردی و تمام کسایی که اینجا زحمت میکشن.اکثر کسایی که میان توی سایت با یه دل پر غصه و قلب ناامید میان.
اما همدردی دوستان و گاهی یک جمله ی مثبت زندکی یک شخص رو زیرو رو میکنه.
تو شب ارزوها ارزو دارم همه به ارزوهاشون برسن.ی تجربه ی شخصی هم ک بهش ایمان اوردم نماز اول وقت و حدیث کساست.دلی که به خدا نزدیک بشه خدا دستگیرش میشه...
خدا پشت و پناه همگیتون....ارزوهاتون براورده بشه انشالله... التماس دعا برای من و همه ی جوون ها.و سلامتی تمام پدرو مادرهای نازنبن سرزمینم...