موضوع: 29 سالم هست، اجازه ندارم تنها برم بیرون، برای هر چیزی باید اجازه بگیرم و ...

سلام ، هدف از نوشتن این تاپیک کمی درد و دل و خواندن راهنمایی هاتون برای حل این مسئله و خواندن تجربیات مشابه شما است.

ممنونم که وقت میزارید 🌹

من 29 ساله هستم اما به اندازه یک دختر 15 ساله هم آزادی و اختیار ندارم
یک مثال واقعی میزنم تا شما عمق مسئله رو بفهمید :
من هوس چیپس کردم و میخوام برم از سرکوچه بخرم و بیام، اصلا اینطوری نیست که بی سر و صدا آماده بشم و برم. قبلش باید بگم میخوام برم چیپس بخرم (با یه حالتی که مثلا اجازه هست؟؟)
که معمولا مامان میگه :" به خاطر یه چیپس میخوای بری وایسا من بعدا میرم خرید دارم چیپسم برات میگیرم "و یا میگه :"پس منم میام خرید دارم باهم بریم "
اگه هم بگم خریداتم انجام میدم میگه:" نه تو نمیتونی خودم باید بیام"
در نهایت طوری پیش میره که انگار میخوام برم سفر قندهار یا بزرگترین ریسک زندگیمو انجام بدم ویا الان که پامو بزارم بیرون هزار تا بلا سرم بیاد و آخرشم من با ناراحتی کلا پشیمون میشم

***
همیشه همینطور بوده و کلا تا این سن من تعداد انگشتان یک دست تنهایی بیرون رفتم.
یکی دوبار با اطلاع خودشون با هزار تا توضیح که کجا میریم چیکار میخوایم بکنیم و ... که البته خودشون منو دوستمو رسوندن به محل و گفتن :"ما یه چرخی این اطراف میزنیم تا شما بیاید !"

دو سه باری هم من دانشجو بودم کلاسو پیچوندیم با دوستا رفتیم پیتزا خوردیم و کافه رفتیم و ... که انقدر من استرس کشیدم که اصلا لذتی نبردم
یه بار به دوستم گفتم :"اگه دیدن مارو بیرون بگو من اصرار کردم" اونم گفت : "وا یعنی تو نمیتونی اگه دلت خواست بری بیرون ؟! "

معمولا هم با این بهانه ها این کنترل گری و سخت گیری رو توجیه میکنن :
- تنهایی بیرون رفتن که اصلا لذت نداره ...
- مردم همه جا با ماماناشون میرن ولی تو اصلا مارو نمیخوای ...
- خیلی دلت هم بخواد دم در سوار ماشین میشی و دم در هم پیاده میشی ...
- خوشگلی میان مزاحمت میشن، تنها بری آدمای عوضی میگن این تنهاست ...
- بالاخره لباسی چیزی بخوای بخری من باید بیام نظر بدم یا تو اتاق پرو میری برات لباس بیارم و ...
- تو که میری منم فلان جا کار دارم پس باهم بریم...
- مامانم میگه : من اصلا آدم گردشی و بیرونی هستم حرف بیرون رفتن میاد دوست دارم منم بیام ...

***
و همین طور از سال 97 که فارغ التحصیل شدم من نه هیچ دوستی رو دیدم و نه تنهایی بیرون رفتم و عملا هیچ کاری نکردم ( میدونم باورش سخته ولی اغراق نمیکنم)
با همین بهونه ها اجازه ندادن سرکار برم چون باید محل کار خوب باشه ، نزدیک باشه که حتما بابام منو برسونه و بیاد دنبالم و بتونن بیان منو ببینن و خب همچین کاری پیدا نمیشه
گاهی هم بابام حوصلش نمیکشه منو ببره و بیاره میگه نه اصلا کار خوبی نیست حقوقش کمه و ...

من هر کاری خارج از خونه بخوام داشته باشم حتما حتما بابام باید منو ببره و بیاره
کلاس موسیقی ، کلاس یوگا و.. دوست داشتم برم ولی تصور اینکه هر روز باید یه نفر دیگه هم بخاطر کلاس رفتن من درگیر بشه و گاهی هم غر بزنه باعث میشه من از ذوقم دست بکشم و دلزده بشم

زمان دانشگاه هم همینطوری بود بابام منو میرسوند دم دانشگاه و بعدم میومد دنبالم و گاهی من صبح یه کلاس داشتم و بعد از ظهرم یه کلاس و با یه حالت ناراحتی منو میبرد و میگفت نمیشه کلاسات پست سرهم برداری یه بار بری و بیای ؟؟
و حس عذاب وجدان داشتم ازین که دارم میرم دانشگاه و انقدر این موضوع عذاب آور شد که دانشگاه رو نصفه رها کردم
***
الان بعد این همه سال این طوری زندگی کردن واقعا احساس میکنم خودم هم به منطقه امن خونه عادت کردم و اصلا فکر بیرون رفتن از خونه ندارم
هر ایده ای برای کار دارم کارهای خونگی هست که لازم نباشه برم بیرون و هر ذوقی برای یاد گرفتن چیزی دارم دنبال کلاس آنلاینش هستم.
ارتباط اجتماعی من صفر هست و همین موضوع باعث شد دوستانم از دست بدم و دیگه نه توی فضای مجازی و نه حضوری هیچ دوستی ندارم به جز چند تا مخاطب که فقط شماره شونو دارم ، و این مسئله روی ازدواجمم تاثیر گذاشته چون اصلا هیچکس نمیدونه من وجود دارم که بخواد انتخاب کنه!

در تمام این سالها گاهی با شدت زیاد و گاهی کمتر افسردگی داشتم و خشم و کینه ای همیشگی دارم
وقتی زندگیمو با دوستام مقایسه میکنم و حتی افراد کوچکتر از خودم در فامیل واقعا دلم میگیره و احساس غم شدیدی میکنم
اون ها سرکار رفتن ، ازدواج کردن ، خانم خونه ی خودشون شدن ، مادر شدن ، هنری یاد گرفتن و ...
ولی من هر سال تولدم با سال گذشته هیچ اتفاق جدیدی رخ نداده ، هیچ تجربه جدیدی ، هیچ سفری، هیچ رشدی ...

گاهی خود والدینم منو با همون افراد مقایسه میکنن و از رشد و دستاوردهاشون و توانایی هاشون میگن و گاهی هم منو بهتر از اونها میدونن میگن تو دختر آفتاب مهتاب ندیده ای ، دختر مثل تو الان پیدا نمیشه همه آرزوشو دارن کسی مثل مثل تو دخترشون باشه یا عروسشون باشه
و هردوی این حالت ها باعث گریه های شبانه من و افسردگی من میشه و من بخاطر همین روز به روز خودمم منزوی تر میشم
روزهای عمرم و جوانیم همینطور داره هدر میره و من هیچ اختیاری توی زندگیم ندارم 😓

1. سن پدر ۵۵ و مادر ۴۸- پدرم اعتیاد دارن و یک اخلاقی که در ایشون مشهوده نوعی بی اعتمادی نسبت به غریبه ها- مادرم از ابتدای دوران دانشجویی من دچار وسواسی فکری _ عملی شده بودن و الانم هستن ولی باشدت کمتر (نسبت به سگ، گربه ، فضولات حیوانات، استفراع ، خون ، مو وسواس هستن ) علت عمده اینکه میگن با ماشین خودمون بریم و بیایم اینه که وسایل عمومی کثیف هستش، پیاده هم ممکنه خیابونا کثیف باشه
2 . چهار نفریم ، من فرزند اولم و یک برادر ۲۰ساله دارم و هردو مجرد هستیم
3 . وضعیت مذهبی معتدلی داریم و در مورد نماز و روزه و حجاب و بقیه مسایل هیچ گونه سخت گیری خاصی نیست حتی میشه گفت من مذهبی ترین فرد خانواده هستم.
4 . بله یک بار در زمان مدرسه با پسری حدود ۱ ماه در ارتباط بودم از تلفن منزل بهش زنگ میزدم و پول تلفن زیاد آمد و فهمیدن و تمام شد و یک بار هم دانشجو بودم با پسری یک ترم فقط توی محیط دانشگاه قدم میزدیم ، بیرون نمیرفتم چون میترسیدم ببینن منو و اونم کات شد و قضیه کات رو برای دوستم نوشته بودم توی جزوه ام مادرم اتفاقی بعد مدتها دید و دعوام کرد
5 . برادرمم تقریبا همین شرایط رو داره اونم اجازه نداره هر جا بره سرکار ، ولی احساس میکنم اون اگه بخواد آزادی بیشتری نسبت به من داره
6 . پدرم فرهنگی بازنشسته و مادرم خانه دار

7 . بله پدربزرگم (سمت مادری ) کنترل گره و توی هرکاری باید حتما خودش باشه و معتقده بچه هاش (با اینکه دیگه زن و بچه دارن و زندگی دارن ) هنوز بلد نیستن و نمیتونن - همه میگن اخلاق مادرم و پدربزرگم کپی هم دیگه اس
8 . کمالگرایی - ترس از اشتباه کردن و شکست خوردن دارن ، ترس از اینکه ما سختی بکشیم کلاه سرمون بره ضرر کنیم آسیب ببینیم- معتقد هستن ما ساده لوحیم و جامعه گرگ هست و ما نمیتونیم از پس خودمون بر بیایم پس همه جا میان باهامون که این اتفاق نیوفته- مادرم اوایل وسواسیش بخاطر اینکه ما از قوانینش پیروی کنیم گریه میکرد جیغ میزد داد میزد و الان انگار یه قانون نانوشته هست که ما هر کاری اون میگه انجام میدیم تا مادرم اون حالتی نشه
9 . از وقتی یادم هست بحث میکردن و سالهایی حتی پدرم با ما زندگی نمیکرد و الانم توی یک ساختمان هستیم ولی پدرم بالا و ما پایین هستیم و جدا زندگی میکنیم (طلاق عاطفی )

10 . اینکه اون مدل تربیت رو میپذیرند و احترام‌میگذارند نمیدانم اما دخترانی بودن توی فامیل که در شهر دیگری دانشگاه رفتند و همیشه اونها رو تحسین میکردن که چقدر فهمیده و زرنگ هستن که میتونن در شهر دیگه درس بخونن (هنگام انتخاب رشته خودم مادرم با التماس و گریه ازم میخواست فقط شهر خودمونو انتخاب کنم و پدرم و پدربزرگم میگفتن فوقش شهر دیگه قبول شد نمیزاریم بره دانشگاه )
دختر دیگه ای هست که درس نخونده ولی هنری یاد گرفته که درامد داره و مستقل شده اون دختر اجازه داشت بره تهران تنهایی هتل بگیره و کلاس آموزشیشو بره و برگرده و اون رو تحسین میکنن و همیشه میگن اون دختر ذاتی زرنگ و توانا هست
11 . من خودمم میترسم واقعا همونطور که میگن ساده لوح باشم فریب بخورم ازم سو استفاده بشه و میفهمم که در روابط اجتماعی ناپخته هستم، فقط در تصمیمات بچگانه و سطحی راحت هستم و در تصمیم کمی مهم تر و بزرگتر استرس و اضطراب دارم و اعتماد به نفس ندارم و میترسم اشتباه کنم
12 . مزیت پنهانی اینه که اگه زندگیم خراب بشه همیشه میتونم تقصیر رو گردن اونها بندازم- مسئولیت تصمیم و انتخاب کردن از روی دوشم برداشته میشه - تصورم از آزادی اینه که زندگیم ماجرا داشته باشه روتین داشته باشه یه حرفه ای، هنری یا علاقه ای رو دنبال کنم توش پیشرفت کنم سرکار برم سختیشم بکشم و یاد بگیرم و رشد کنم و استقلال مالی هم مهمه برام تا بتونم آزادانه خرید کنم یا تصمیماتی تو زندگیم بگیرم- نمیدونم کجا ممکنه هنجار شکنی کنم ولی فکر نکنم کاری کنم که به خودم و خانوادم و آیندم و یا آبروم آسیبی بزنه نهایتا شاید از قانون های وسواس گونه مادرم سرپیچی هایی بکنم

سلام و درود خدمت شما
وقتی میپرسید دیدگاهتان به ازدواج چیست دوست دارم بگم تشکیل خانواده و نیاز انسان به محبت و عشق و دونفره شدن اما در کنارش ترس از تنها ماندن همیشه و حس نکردن عشق و محبتی که میتونه وجود داشته باشه و نوعی رهایی از شرایطی که در اون هستم هم به ذهنم میرسه

خواستگاران کمی داشتم، خواهان زیاد داشتم کسانی که ادعای دوست داشتن میکنند ولی خواستگاران کمی داشتم که اقدام جدی بکنند

علت عمده همین سخت گیری ها و کمالگرایی والدینم هست که به دنبال شخصی از هر نظر عالی و بی عیب و نقص میگردند و اینکه به غریبه ها اعتماد ندارند و به شدت دوست دارند من فقط با اقوام ازدواج کنم (خب آنها هیچ کدام کوچکترین تمایلی به وصلت با ما نشان ندادند و حتی غیر مستقیم میفهمانند که منتظر آنها نباشیم ولی والدینم خودشان را به خواب زده اند!)

علت دیگر هم اینکه من تقریبا هیچ جایی دیده نمیشوم و بیشتر اوقات در خانه هستم مهمانی، دورهمی و یا چیز این چنینی نیست که من در آن شرکت کنم
من تقریبا نامرئی هستم

با وجود خشم و کینه ای که از آنها دارم سعی میکنم صحبت های شما را فراموش نکنم و عملی شان کنم ، ممنونم ������