موضوع: قهر با همسر

سلام دوستان،
من و همسرم یک سال و نیمه که ازدواج کردیم. حدود یکماه پیش تو خونه پدر و مادرش بحثمون شد. تو راه برگشت میخواستم برم خونه باهاش، ولی چون میخواست من رو تنها بذاره خونه و خودش برگرده پیش خانواده اش، به اصرار خودم منو گذاشت خونه مادرم و رفت. از اون موقع هم هیچ خبری ازم نگرفته، خودشم میره خونه مادرش. من این مدت با نظر مشاور یکی دوتا پیام بهش دادم که بیا صحبت کنیم، ولی اینقدر غرور داره هیچ جوابی نداده، نمیدونم الان چکار کنم بنظرتون بازم باید بمونم خونه مادرم تا خودش بیاد دنبالم ؟؟

پدرتون با ایشون تماس بگیرن و قضیه را پادر میانی کنن و به منزلتون هر چه سریع تر برگردید.

این دوری ، روز به روز هر چه بیشتر بینتون فاصله می اندازد.

اگر هم مشکلی بین شما و همسرتون هست زمانی که کنار همدیگر هستید مشکلاتتون رو بررسی وحل کنید.

توی دعوا و مشاجره حلوا خیرات نمی کنند و خالی کردن سنگر تون بدترین کار ممکنی بوده که انجام داده اید . حتی الان هم که برگردید به علت این فاصله زمانی که به وجود آمده باید خیلی از خودتون مایه بذارید تا اوضاع را به حالت نرمال در بیارید.

فعلا اولین کارتون این هست حتی اگر شده سکوت کنید و تقصیر ها را گردن بگیرید این کار را بکنید و به خانه خود برگردید.

خیلی مراقب باشید که حریم ها بیشتر از این شکسته نشه. حتی اگر بشه پدرتون جوری پا درمیونی کند که هیچ حرفی از بحث پیش آمده زده نشود و فقط اینکه این شمایل خوبی ندارد و بیان دنبال شما برید سر خونه زندگی تون و هر مشکلی دارید خودتون با هم بنشینید حل کنید.

سلام مریم جون. ما هر دومون فوق لیسانسیم، کار همسرم جنوبه و بخاطر همین همدیگه رو خیلی کم میبینیم، هنوز اونقدر خوب خصوصیات همدیگه رو نشناختیم بخاطر همین هر چیز کوچیکی بینمون به اختلاف نظر و بحث میکشه. این دفعه متاسفانه سر رفتن خونه خواهرشون که بدون اینکه به من بگه با مادرش برنامه ریختن که منو بکشونن شهرستان که بریم خونه خواهرش بدون اینکه قبلش به من بگن. با این خواهرش سر یه چیزایی که دیدم زیاد جور نیستم، با وجود این چندبار هم خونش رفتیم ولی اونا خونه ما نیومدن ولی اینا اصرار دارن تو باید بری خونه اش تا اون جلو شوهرش خجالت نکشه خلاصه این موضوع الکی الکی شد یه دعوای حسابی..

سلام فرشته مهربان
راستش من هربار غرورم رو زیر پا گذاشتم و پیشقدم شدم (چون همسرم خیلی مغروره ). این دفعه هم درسته من عصبانی شدم و جوش آوردم، ولی ایشون هم هرچی دلش خواست جلو خانواده اش به من گفت، حتی نسبت بد هم بهم داد، جلو خانواده اش بهم کم هم توهین نکرد، ولی با وجود این من امروز با نظر مشاور خانواده بهش پیام محبت آمیز دادم که شاید بعد یکماه از خر شیطون بیاد پایین، ولی جوابمو با عصبانیت و بی ادبی داد که برو تکلیفتو روشن کن و تو به درد زندگی با من و اصلا جامعه نمیخوری و از این چیزا. اینم بگم چند دفعه است تا بحثمون میشه وسایل شو جمع میکنه پا میشه میره خونه مامانش شهرستان. هر دفعه هم من باهاش صحبت کردم برش گردوندم، هیچوقت نشده بود من قهر کنم برم خونه مامانم!

سلام،
متاسفانه پدرم چند سال پیش فوت شدن، اگه بود خیلی اوضاع بهتر میشد... خسته شدم اینقدر همه بحثهامون رو میره به خانواده اش میگه هرچی من آبروداری میکنم این میره همه چی رو برا خانواده اش تعریف میکنه، خانواده اش رو میاره وسط و همه چی رو همچین میریزه بهم که دیگه نمیشه جمعش کرد. حتی یکی دوبار به خواهرهاش گفته منو بلاک کنن، جالبه که اونا هم گوش میدن! تازگی هم که تا یه بحث معمولی میکنیم جمع میکنه میره خونه پدرش. اونا هم بجای اینکه پا در میونی کنن و پسرشون رو بفرستن سر زندگیش، به من میگن حتما یه کاری کردی که پسرمون ناراحت شده اومده اینجا :(

سلام.
من احساس میکنم مشکل چیز دیگس.
همسرتان از شما سیر شده اند.
اگر سریع به فکر راه چاره نباشید فاتحه زندگی تان را بخوانید.

سلام سرویلای عزیز.بابت اتفاقی که افتاده واقعا متاسفم.به نظر میاد باتوجه به مدت زمان کمی که از زندگی مشترکتون گذشته وهمینطور شرایط کاری همسرتون شما هنوز زیاد نتونستین باهم مچ بشین.متاسفانه هیچ کدومتون مهارت ارتباط خوب وموثرباهم رو ندارید.در مورد اصل دعواتون بهتر بود در خلوت خودتون حتی بعد از اینکه مطلع شدین اونها تصمیم گرفتن شمارو به شهرستان ببرند درواقع یه جور دعوت اجباری،به توافق میرسیدین.بحث کردن زن وشوهر در حضور خانواده ها اوضاع رو خرابتر میکنه.چون شما خودتون دارید به دیگران راهی رونشون میدین که در روابطتون دخالت کنند.باید این مهارت رو کسب کنید که احساساتتون رو کنترل کنید ونزد خانوادهءهمسرتون احترامش رو نگه دارید وحتی المقدور حرفش رو زمین نندازین.چون اینجوری هم احساسات همسرتون وهم خانوادش رو جریحه دار میکنید.باید این رو باور داشته باشید برای ایجاد روابط صمیمانه وایجاد اعتماد در .روابطتون یک سری هزینه پرداخت کنید.احتمالا چون همسرتون پیش بینی میکردن که شما حرفشون رو بابت رفتن به شهرستان قبول نمیکنید میخواستن شمارو در عمل انجام شده قرار بدن که شما این رو هم قبول نکردید.مطمئن باشید شما هر کم محلی یابداخلاقی که مقابل دیگران علی الخصوص خانوادهءهمسرتون باشوهرتون داشته باشید فاصلهءخیلی زیادی بینتون ایجاد میکنه.میتونستین بایه تذکر کوچیک بهش قائله رو ختم کنید.در مورد ترک منزل هیچ کدومتون تصمیم درستی نگرفتین.چه ایشون که برای بار چندم منزل رو ترک کردن چه شما که بار اولتون بوده.واین برمیگرده به عدم کنترل احساساتتون.بهتره تمرین کنید با حرف زدن به شکل سازنده ومسالمت امیز بحثتون رو هدایت کنید نه قهر ولجبازی.در شرایط فعلی فکر میکنم بهتر این باشه که به منزلتون برگردین وایشون رو از حضورتون مطلع کنید.اجازه ندین قهر ودوریتون بیشتر از این طول بکشه.همین قهر ۱ماهه در ایندهءزندگیتون میشه ۱نقطهء سیاه ویه خاطرهءتلخ.
با ارزوی خوشبختی برای شما