آخر عاقبت زنان مطلقه چی میشه؟

سلام.من 30سالمه و5سال پیش ازدواجی داشتم که به دلیل رفتارهای غیرقابل تحمل همسرم(کتک کاری و بیرون کردن از خونه) مجبور شدم ازش جداشم.الآن 1/5از طلاقم میگذره وثمره این ازدواج ناموفق 1دختر 2 ساله است.که وقتی بدنیا آوردمش وقتی هنوز بیهوش بودم ازم جداش کردن و تاحالا ندیدمش.خیلی برای حفظ زندگیم تلاش کردم.خیلی تحقیرها وحقارتهارو از شوهرم و خونوادش تحمل کردم.خیلی سختی کشیدم ونتیجه این تحمل کردنها بدنیا آوردن این طفل معصوم شد. ،تو اینترنت که به مطالب ناامید کننده درباره مشکلات و سخت بودن ازدواج مجدد برای زنان مطلقه برمیخورم؛واقعا ناامید میشم.
ولی آیا همه چی برای ما تموم شدس؟برای زنانی مث من که آخرش از ترس آبروم و جونم به طلاق راضی شدم آینده ای وجود نداره؟

درود بانو

این چه حرفیه شما میزنید.شرایط سختی دارید درسته ولی خواهشا ناامید نباشید بانو :72:

ببخشید دیگه باید برم دیر شده یکم.

الان وضعیت بچه های شما چطوریه؟
کجا ساکن هستید؟
منبع درآمد دارید یا جایی مشغول به کار هستید؟و یا امکان شاغل شدن دارید؟
و در آخر اینکه آیا خواستگار دارید برای ازدواج مجدد یا نه اینکه برای بعدها این مسئله را بیان کردید؟:72:

سلام
متاسفانه این بر میگرده به فرهنگ غلطی که توی جامعه ی ما متداول شده و از نظر من کسانی که دارند این فرهنگ رو اجرا میکنند یه سری عقب مونده ی ذهنی هستند و واضحه که نمیشه انتظار بیشتری ازشون داشت. تغییر این فرهنگ احتیاج به همراهی کل جامعه داره و تا کل مردم نخواند نمیشه کاری کرد. تا وقتی کلماتی مثل زن مطلقه ،دست دوم ،بیوه و... وجود داره قلب من به درد میاد. کاری از دستم بر نمیاد ولی ابراز همدردی من رو بپذیرید. متاسفم که قدرتی برای تغییر این وضعیت ندارم. ولی یادتون باشه شما خدا رو هم دارید .
در خصوص دخترتون این ماده از قانون مدنی کشور از شما حمایت میکنه :
(
ماده 1169 : برای حضانت و نگهداری طفلی که ابوین او جدا از یکدیگر زندگی می کنند، مادر تا سن هفت سالگی اولویت دارد و پس از آن با پدر است.
تبصره - بعد از هفت سالگی در صورت حدوث اختلاف، حضانت طفل با رعایت مصلحت کودک به تشخيص دادگاه می باشد .
)
موفق باشید.

عزیزم هیچ ربطی نداره که مطلقه باشی یا نه. مهم اینه که الان درساتو گرفته باشی سیاست داشته باشی و مدیریت کنی زندگیتو. وگرنه موفقیت چه ارتباطی داره به اینکه ادم مجرد باشه یا نباشه؟ هیچی. مهم شخص خودتی. الان شروع کن روی خودت و روحیاتت کار کن. اگه می تونی روانشناس یا مشاوره هم برو که تحت نظر باشی خیلی بعد از جدایی بهت فشار نیاد . بعدم هیچوقت فکر نکن چیزی شده. تو یه زندگی مشترک داشتی 5 ساله تموم شد حالام داری زندگی خودتو می کنی. اگه هم خواستی با هر کسی که اونم خواست و صلاح هم دونستی ازدواج می کنی. اصلا به خودت این حرفا رو نزن. من مجرد بودم 6 سال عمرم هیچ کاری نکردم. هیچ ربطی نداره. تو شخص مستقلی هستی یه انسان واحد و یکتا و کاملی. هیچ مشکلی هم نیست. خودت با گذشته ات کنار بیا و اصلا نذار چیزی اذیتت کنه. بقیه اشم زندگی ایه که جلوی روته. موفق باشی.

باتشکر از شما دوستان عزیزم.
من شاید سرجمع 1سال با اون آدم بصورت مفید زندگی کردم.چون همیشه به بهانه های مختلف با حرف وحدیث دیگران؛با حرفهای دیگران و...منو باکتک کاری از خونه بیرون میکرد.تا اینکه وقتی جنسیت بچه مشخص شد وبهش گفتم؛منو جلوی در خونمون زدو وقتی پدرم دید باهاش برخورد کرد و ازمن خواست که دیگه به اون زندگی برنگردم.باور کنین بارها بخاطر اینکه می خواست منو از خونه بیرون کنم ومن مقاومت کردم؛ازش کتک خوردم.
بعد ازینکه به خونه پدرم برگشتم تا 1/5 ازش جدا نشدم تا شاید فرجی بشه.اما اتفاقی نیفتاد تا اینکه از اطرافیان و دست آخر از وکیلش خبر رسید که ازش جداشم.ودر بهمن 91 درست در روز تولدم بصورت رسمی ازهم جداشدیم.من الآن شاغلم.البته درآمدم زیاد نیست اما خداروشکر که مشغولم.باخانوادم زندگی میکنم.
متاسفانه فعلا خواستگار خاصی ندارم.و این موضوع بیشتر ناراحتم میکنه.فک میکنم مثل یک دستمالی که باهاش دستشونو پاک میکنن و میندازنش دور؛باهام رفتار شده.
درمورد بچه هم قبل از بدنیا اومدنش با صلاحدید خونواده و البته نظر موافق خودم تصمیم گرفتم که اگه همسرم دنبال من نیومد و فقط بچه رو خواست؛بچه رو بهش بدم.تا اون طفل معصوم این وسط ضربه نبینه.حداقل الان اون مادر نداره ولی اگه میگرفتمش ؛نه مادرداشت و نه پدر وآواره میشد.

شما اگه زندگی رو فقط توی ازدواج کردن و همسر داشتن ببینید حتما خیلی اذیت میشید
ولی دیدتونو وسیع تر کنید
زندگی که فقط ازدواج نیست. هست؟ من زن های تحصیلکرده و زیبا و پولداری رو میشناسم که با وجود خواستگارای فراوون هیچوقت ازدواج نکردن و خیلی هم از زندگیشون لذت میبرن
به نظر من هدفتو بزار پیشرفت و لذت بردن از زندگی
به کارهای مورد علاقه ت که هیچوقت سراغشون نرفتی بپرداز. دنبال کار و درامد مستقل باش. مسافرت برو و...
اگه خواستگار خوب و لایق و شایسته و بدرد بخور گیرت اومد درموردش فکر کن و اگه برات مناسب بود ازدواج کن
در غیر این صورت چیزی رو از دست ندادی. مطمئن باش

سلام خانم مسافر کوچولو، چقدر خوب که یک بچه داری. احساس پدر یا مادر بودن باید حس خیلی خوبی باشه مخصوصا که بچه ات دختر باشه و مخصوصا حس مادر بودن که دیگه باید خیلی قوی تر باشه.

من هم یکسال هست که طلاق گرفتم و الان راستش کمی بهتون حسودیم شد که بچه دارین. فقط بعضی چیزها رو توی نوشته هاتون نمیفهمم.

من فراوان سراغ دارم دخترهایی که دوباره ازدواج های موفق داشتند ولی اصلن برام سوال شد که چرا فکر میکنین باید حتما ازدواج کنین؟ من که مرد هستم بایدی برای خودم نمیبینم. یعنی اگه مورد مناسب پیدا کنم دوباره ازدواج میکنم وگرنه نمیخوام دوباره فشار یک زندگی متاهلی ناموفق رو تجربه کنم.

من فکر کنم که کمی نگاه تون به طلاق بد و به نظرم نادرسته. شما 1.5 سال بدون هیچ رابطه ای با وجود رفتارهای بد گذشته اش ولی به امید برگشتش ازش جدا نشدین؟! به نظرم کمی به خودتون سخت میگیرین.

خدا رو شکر شاغل هم که هستین. حالا که زندگی متاهلی براتون سخت بوده باید از این طلاق تون لذت هم ببرین. چه نیازی به شوهر؟ اصلن چه نیازی به همسر وقتی میخواد بجای دادن آرامش، آرامش رو از آدم بگیره. تازه من اصلن برام سوال شد که اگه مشکل مالی ندارین چرا سعی نکردین حضانت فرزندتون رو بگیرین.

من راستش شرایط شما رو خیلی بد ندیدم و هنوز متوجه نشدم چرا این دوره اینقدر براتون سخته. به نظرم رسید که احتمالا مشکلات دیگری شاید الان توی زندگی تون دارین. اگه دوست داشتین در موردش صحبت کنین.

سلام.
دوستان من الآن مشکل خاصی تو زندگیم ندارم.پدر و مادر و خانواده واقوام و دوستانی که واقعا دلسوز و حامی من بودن وتابحال ازهیچکدومشون حرف ناراحت کننده ای بابت جداییم نشنیدم
وخدارو ازین بابت شاکرم.
اما راستش چند روزی بعداز جداییم آقایی که مجرد بودن و پیششون کلاس میرفتم ؛ازم خواستگاری کردن و من هم در همونجا بهشون موضوعو گفتم.ولی ایشون عنوان کردند که مشکلی با این موضوع ندارند.ولی بعد از مدتی بامخالفت شدید خونوادشون مواجه شدند.و وقتی این موضوعو بامن عنوان کردند؛من خیلی ازاین طرز فکر متحجرانهخونوادش ناراحت شدم.و متاسفانه تو جامعه خیلیا مثل اونا فک میکنن.
من میدونم که باید روی اعتمادبنفسم کار کنم.و باید روی این الگوی ذهنی غلط که به هر قیمتی باید ازدواج کرد واگه ازدواج نکنی یا جدا بشی پس جایی تو اجتماع نداری باید کار کنم.اما نمیدونم چجوری.
دوستان لطفا اگه سایتی یا مقاله ای که درمورد مشکلم بتونه بهم مشاوره بده وکمکم کنه ؛بهم معرفی کنید.
متشکرم
پیروز باشید

هدفتو از این تاپیک مشخص کن،آیا می خوای مباحثه در مورد طلاق و ازدواج

مطلقه ها داشته باشی؟یا در مورد ازدواج خودت راهنمایی می خوای؟

عنوان فعلی دعوت به مباحثه است.

مسافر کوچولو همین الان بلند شو و برو دو رکعت نماز شکرانه بخون به خاطر اینکه خونواده ای داری که پشتت هستن خیلیا الان توی دنیا هستن که حاضر زندگی فلاکت بارشونو فقط به خاطر اینکه پدر مادرشون پشتشون نیستن ادامه بدن
منم به تازگی نامزدیم بهم خورده از اون روز حس آزادی رو بیشتر احساس میکنم و یکی از مهمترین دغدغه هام کم شده بیشتر به هدفای دیگه زندگیم فکر میکنم درسته به ازدواجم فکر میکنم اما نه به عنوان تنها هدفم فکر میکنم آدمایی که جدا میشن روی مسئله ازدواج مجدد خیلی حساس میشن دلیلشم اینه که چون تجربه اونا از زندگی مشترک ناموفق بوده میخوان به همه ثابت کنن که این یکی تجربه کاملا موفق فک میکنم یه درصد زیادی از آدمایی که ازدواج مجدد انجام میدن توی ازدواج دومشونم دچار اشتباه میشن و دلیل اون هم همین مسئله هست که ذکر کردم
مسافر جان یه دفتر انتخاب کن و بشین تمام حرفایی که مدت هاست رو دلت مونده رو توش بنویس همه ظلم هایی که بهت شده همه غروری که ازت شکسته شده و ... وقتی حرفای دلتو کامل نوشتی اون دفتر از بین ببر و همه آدمایی که اذیت کردنت تک تک ببخش و واگذارشون کن به خدا نه به خاطر اینکه لایق بخششن بلکه به خاطر اینکه تو لایق آرامشی حس نفرت از این آدما این آرامشو ازت میگیره بدون هیچی مهمتر از آرامش روحیت نیست
موفق باشی

چقدر نااميد !!!!!!!!!!!!!!!! اميدت به خدا باشه دوست .

نگرانی شما قابل درکه ولی فکر کنم تایپیک داره مسیری را طی میکنه که منجر بشه به اینکه قرار بگیره در انجمن آزاد.

لطفا عنوان خود را تغییر بدید و بطور مشخص سوال خود را بپرسید اینجوری بهتر میتوانید راهنمایی بگیری.
سوال شما مبهم و اینکه بطور کامل گویای مشکل اصلی شما نمیباشد


کاربر گرامي لطف کنيد از طريق تماس با ما (بالاي سايت) يا پايين کادر روي مثلث مشکي(کنار کلمه تشکر) کليک کرده و عنوان مناسب را به مديريت سايت اطلاع دهيد با سپاس.

منم خودم اطلاع میدم عنوان را تصحیح کنند

ساسلام.باتشکر از دوستان.
خطاب به فرهنگ عزیز باید بگم که هدف از این تاپیک من بحث در مورد طلاق وازدواج مطلقه هاست.

اگر می خوای در مورد بخشی از جامعه مباحثه کنی،تاپیک به انجمن آزاد منتقل می شه.

نقل قول:

---

نوشته اصلی توسط مسافر کوچولو

باتشکر از شما دوستان عزیزم.
من شاید سرجمع 1سال با اون آدم بصورت مفید زندگی کردم.چون همیشه به بهانه های مختلف با حرف وحدیث دیگران؛با حرفهای دیگران و...منو باکتک کاری از خونه بیرون میکرد.تا اینکه وقتی جنسیت بچه مشخص شد وبهش گفتم؛منو جلوی در خونمون زدو وقتی پدرم دید باهاش برخورد کرد و ازمن خواست که دیگه به اون زندگی برنگردم.باور کنین بارها بخاطر اینکه می خواست منو از خونه بیرون کنم ومن مقاومت کردم؛ازش کتک خوردم.

درمورد بچه هم قبل از بدنیا اومدنش با صلاحدید خونواده و البته نظر موافق خودم تصمیم گرفتم که اگه همسرم دنبال من نیومد و فقط بچه رو خواست؛بچه رو بهش بدم.تا اون طفل معصوم این وسط ضربه نبینه.حداقل الان اون مادر نداره ولی اگه میگرفتمش ؛نه مادرداشت و نه پدر وآواره میشد.

---

این دو تا جمله ای که پررنگ کردم را می شه بگید چرا؟

نقل قول:

---

نوشته اصلی توسط مسافر کوچولو

اما راستش چند روزی بعداز جداییم آقایی که مجرد بودن و پیششون کلاس میرفتم ؛ازم خواستگاری کردن و من هم در همونجا بهشون موضوعو گفتم.ولی ایشون عنوان کردند که مشکلی با این موضوع ندارند.ولی بعد از مدتی بامخالفت شدید خونوادشون مواجه شدند.و وقتی این موضوعو بامن عنوان کردند؛من خیلی ازاین طرز فکر متحجرانهخونوادش ناراحت شدم.و متاسفانه تو جامعه خیلیا مثل اونا فک میکنن.

---

این که شما تونستید چند روز بعد از جدایی ارتباط جدیدی را شروع کنید، جای سوال داره.
اما از اون گذشته،
به جای این که فکر کنید بقیه با شما بد برخورد می کنند و شما قربانی افکار متحجرانه اونها شدید و ... کمی منطقی تر به موضوع نگاه کنید.
اگر اون آقا سابقه ازدواج نداشتند،
ازدواجشون با خانمی که بیش از سه سال سابقه زندگی مشترک داشته ( با همه فراز و نشیب هاش) و یک دختر که با هیچ طلاق و قانون و امضایی رابطه اش با شما باطل نمی شه و تا همیشه فرزند شماست، ریسک بالایی داشته.

ایشون شاید جوان بوده یا دچار احساسات شده یا ... خانواده اش راهنمایی و کمک خوبی هم به ایشون و هم به شما کردند.

تجربیات و تاثیر سه سال زندگی مشترک، چیزی نیست که بشه راحت از کنارش گذشت.
شرایط شما با یک دختر مجرد هم سن شما متفاوته.

از دست اونها ناراحت نباشید و موضوع را فراموش کنید.
انشالله مورد مناسبی براتون پیدا می شه و ازدواج می کنید.

با سلام و احترام
صرفا سئوالات شخصی و مشکلات شخصی در این انجمن به صورت رایگان جواب داده می شود.
برای بحث کلی و نظرسنجی و گفتگودر مورد طلاق و .... باید عضو انجمن آزاد شده و در آنجا مسئله را مطرح کنید.
با تشکر

باسلام
از راهنمایی مدیر همدردی و نظرات شما عزیزان تشکر می کنم
در رابطه با سوال شیدای عزیز باید بگم که شوهر من با دامادمون از همون اول مشکل داشت. داماد ما و خواهرم هر دو شاغلند و خواهرزادمو پیش مادرم میذاشتند تا وقتی که از سر کار برمیگردند نگهش دارن. و همین موضوع و موسائل بی ربط دیگه ای که اتفاق افتاد باعث شد که فک کنه پدر و مادرم دامادمونو بیشتر از اون دوست دارند و...
در حالی که در واقعیت اینطور نبود.
خواهر زادم پسره و وقتی معلوم شد بچه من دختره،عنوان کرد :"پدرت و دامادتون برنده شدند! چون بچه اون پسره و بچه من دختر!"
شاید عجیب باشه ولی بخاطر همین موضوع منو زد و همیشه سر همچین افکاری منو مورد آزار و اذیت قرار میداد.
شوهر من دشمنی عجیبی در مورد خونواده من داشت. بذون اینکه بدی از اونا دیده باشه. و روز همین حساب و شناختی که ازش داشتم مطمئن بودم که اگر بچه رو نگه دارم حتماً روزگار خوش به من و خونوادم نشون نمیده. وعلاوه بر اون بچه هم آواره میشه. و بعد از 7 سالگی هم معلوم نبود بچه رو بمن بدن.
درمورد اون آقا که چند روز بعد از جداییم به خواستگاریم اومدن، باید بگم که من از چندماه پیشش یک دوره برنامه نویسی پیششون میرفتم و اصلا اون موقع انتظار خواستگاری از ایشون نداشتم . و رابطه دیگه ای با ایشون جز همین رابطه شاگرد و استادی نداشتم.
در مورد طرز فکر خونواده این آقا و عکس العملی که در برابر موضوع خواستگار ی پسرشون نشون دادند باید بگم شاید حق با شما باشه و عکس العمل اونا درست بوذه باشه.
ولی اونا مخصوصا وقتی فهمیدند من قبلا بچه دار شدم بیشتر مخالفت نشون دادند. و بیشترین چیزی که الآن منو آزار میده اینه که آیا افرادی مثل من اجازه تشکیل زندگی و خوشبخت شدن ندارند؟
مگه نه اینکه من هم چند سال قبل دختری بودم با هزار امید و آرزو درمورد زندگی آیندم که به یکباره اون زندگی در برابر چشمام متلاشی شد. و یک دل شکسته و زخمی برام گذاشت
باور کنید تشریح اونچه بر من گذشت و نوشتن این سطور برام خیلی سخته.
چون می بینم مصوصا در جامعه ما به زنی که ازدواج کرده به چشم یه جنس دست دوم نگاه میشه.
اما مگه اون آدم نیس و حق خوشبخت شدن نداره؟!!

سلام
من این بابا پیری بالای صفحه تالار رو خیلی دوست دارم نوشته بود "اگه جفتت پرید برای پریدن عجله نکن"

متاسفانه منم با دید بدی که جامعه مخصوصا شهرستانها به زنان مطلقه دارند مشکل دارم و ناراحتم ولی این من و شما هستیم که اول از خودمون باید شروع کنیم تا درستش کنیم
من خواستم زندگیم رو درست کنم تلاشم را کردم اما فایده نداشت پس چرا خودم رو با حرف مردم بترسونم آیا اگر همین مردم جای شما بودن بازهم همین حرفها رو میزدند؟
برای ازدواج مجدد باید دقت بیشتری کنید اگر موقعیت شما و این آقا جابجا میشد یعنی اگه ایشون طلاق گرفته بود و شما هنوز ازدواج نکرده بودید آیا با مخالفت خانواده تان روبه رو نمیشدید؟
اگر شرایطتان برابر باشد مطمئنا ازدواج موفق تری خواهید داشت

نقل قول:

---

نوشته اصلی توسط شیدا.

این که شما تونستید چند روز بعد از جدایی ارتباط جدیدی را شروع کنید، جای سوال داره.

---

یک و نیم سال پیش از طلاق رسمی جدا شده بودن.

نقل قول:

---

بعد ازینکه به خونه پدرم برگشتم تا 1/5 ازش جدا نشدم تا شاید فرجی بشه.اما اتفاقی نیفتاد تا اینکه از اطرافیان و دست آخر از وکیلش خبر رسید که ازش جداشم.

---

با سلام خدمت همه دوستان عزیزی که نظرات ارزشمندشونو بیان کردند.
بی صبرانه منتظر پیامهای ارزشمند شما هستم.
موید باشید:72:

درسته که حضانت بچه را به پدرش دادی اما وظیفه مادری از شما سلب نشده است. شما نمی توانی تمام عمرت را بدون مادری کردن برای بچه ات بگذرانی. شما احتیاج دارید مادر بچه تان باشید. این از همه چیز بیشتر باعث آرامش شما خواهد شد. به هر حال اگر هم احتمال آزار همسرتان باشد باز هم شما مادر هستید. اصلا مادر بودن به خاطر سختی هایش مقدس است. شما که می گویید شوهرتان مشکلات رفتاری دارد نباید بچه تان را تنها رها کنید. حتی اگر ازدواج هم بکنید و بچه دیگری بیاورید باز هم مادر این دختر کوچولو هستید. او به شدت به شما احتیاج دارد. وگرنه خدا می داند چه بلایی سرش می آید. خواهش می کنم به بچه تان رسیدگی کنید.

سلام.در جواب این دوست عزیز باید بگم که شوهر من باوجود 1/5 سال که ازطلاقمون میگذره،هنوز ازدواج نکرده و خونه مادرش زندگی میکنه.بچه منو هم مادرش وخواهراش که همشون مجردند نگه میدارن.
خونواده همسر من و خود همسرم با اینکه درمورد من ظلمهای بزرگی کردند؛و با من(به عنوان فرزند یک غریبه!) بدرفتار و بی انصاف بودند؛ولی در مورد بچه های خودشون(که فرزند من هم بعنوان نوه شماملش میشه!) خیلی دلسوز و مهربان هستند.و من باشناختی که از اونا دارم میدونم بچمو خوب نگه میدارن.
دوستان ؛
من بعد ازینکه بچه رو بردند، کابوسهای وحشتناکی رو گذروندم.اما مقاومت کردم و بچه رو نگرفتم. که یکی از دلایلش همونطور که بهش اشاره کردم اخلاق شوهر سابقمه.من شک ندارم که اگه بچه رو میگرفتم به کوچکترین بهانه ای حتی به بهانه تب کردن بچه؛پای منو به دادگاه و دادسرا باز میکرد.همونطور که وقتی من واسه بچه حامله بودم بارها منو به عناوین مختلف مثلا : عدم تمکین، دادخواست ازدواج مجدد و... به دادگاه کشوند.
پس صلاح رو دراین دونستم که بخاطر خود بچه ازش بگذرم تا تو این دعواها فدا نشه.