چطور خانوادمو راضی کنم ؟ وعشقمو از دست ندم؟

سلام دوستان خوب تالار همدردی :)

دوستان مشکل من برای خودم به نظر لاینحل میاد .. در اینترنت مشغول سرچ بودم که به اینجا برخوردم وتصمیم گرفتم از شما کمک بخوام

من پسری 31 ساله . ترم اخر کارشناسی ارشد مهندسی برق هستم و چندین ساله که شاغلم
تعریف از خود نباشه فرد پخته وعاقلو منطقی هستم
من اصلا اهل دوستی با جنس مخالف به شکل رایجش نیستم
حدود 1 سال پیش بادختری آشنا شدم وخیلی معمولی در مورد مسائل روزمره حرف زدیم واصلا قصد ادامه نداشتیم اما هر چی که جلوتر رفتیم
متوجه شدیم در مورد خیلی مسائل اتفاق نظر داریم ... کم کم یه رابطه سالم عاشقانه شکل گرفت وباهم آرامش پیدا کردیم
همه چیمون به هم میخوره
وارد جزئیات نمیشم ....
بعد از کلی فکر و تحلیل به این نتیجه رسیدم برای آشناشدن باخانوادش ... خانوادمو راضی کنم تا برای دیدنشون بریم
اما مادرم گفت برات زوده که ازدواج کنی !!!!!!!!!!!!!! در حالی که من همه شرایط ازدواجو دارم
باهاش چندین بار صحبت کردم اما حتی یک بار نگفت اون دختر کیه ؟ چطور اشنا شدی؟ برم ببینمش !
مدام حرف خودشو تکرار جوری که دیگه خسته شدمو به حالت قهر از خونه رفتم
اما عشقم گفت برگرد خونه پیش خانوادت این راهش نیست
من کارم خیلی زیاده گاهی و وقت زیادی ندارم اما توهمین فرصت مدام منطقی باهاشون صحبت کردم
اما جوری برخورد میکنن انگار من بچم وهیچ ارزشی برای حرفم قائل نشدن
با خواهرم صحبت کردم
گفت کمکت میکنم فقط آدرس بگیر تا اول تحقیق کنم .. منم به زور ادرسشونو گرفتم
خواهرم گفت تحقیق کردم همه ازشون خیلی زیاد تعریف کردن
اما تو باید از یه خانواده پولدار و باکلاس دختر بگیری ( در حالی که ما کاملا هم سطحیم ) واونا ازمون کم نیستن
باهاش منطقی حرف زدم اما کم کم به دعوا کشید و گفت برو هرکار میخوای بکن ما خواستگاری اون دختر نمیایم
تو نمیفهمی ... پول خیلی مهمه !!!!

من همه راهارو رفتم دوستان به نظرتون میشه این خانواده رو راضی کرد؟ من پدر ندارم و فقط دو تا خواهر دارم
وهیچ شخصی ندارم که واسطه بکنمش
ممنون میشم نظراتتونو بدونم ببخشید اگر صحبتم طولانی شد

دوستان خوشحال میشم نظراتتونو بگید
من امروز وقت کردم
شاید از فردا نتونم بیام :303:

31 سال و زود بودن ؟
پول معیار اصلی باشه ؟
عذر می خوام ولی مقداری ارزش ها تو خانواده شما خوب معنی نشده ، دلیلش رو خودتون شاید بدونید
ولی بابت اینکه شما رو قبول نمی کنند ( خانواده شما ) باید دلیل رو تو خودتون دید ، تا به حال چطور رفتار کردید که کسی برای حرف شما ارزش قائل نیست.
به هر حال شما باید این استقلال طلبی رو تو خودتون ایجاد کنید ولی یادتون باشه شاید به قیمت دوری از خانوادتون باشه ، خیلی فکر کنید روش
به هر حال این خانم هم نباشه و حتی مقوله ازدواج هم نباشه ، شما باید استقلال داشته باشید و اگر قرار باشه بابت هرکاری اینقدر تفاوت سلیقه غیرمنطقی با خانوادتون داشته باشید مشکل خواهید خورد
بهتر هست یه تصمیم قاطع و همیشگی بگیرید ، ابتدا با تلاش سعی کنید رو خانوادتون تاثیر بگذارید اگر جواب نداد راه درست رو برید
یا اینکه بقیه زندگیتون رو هم مثل 31 سال گذشته بگذرونید

دوست عزیز من همیشه احترام داشتم تو خانواده
وهمه من رو به عنوان یه ادم منصقیو قاطع میشناسن
اما نمیدونم چرا حالا که وقت ازدواجم شده وخودم کسی رو انتخاب کردم اینجور برخورد میکنن
من اینو هم متوجه شدم که مادرم میترسه تنها بشه
می ترسه دختریو انتخاب کرده باشم که منو ازش دور کنه
هر قدر منطقی صحبت کردم که حداقل یک بار اونو ببینه فایده نداشت
اصلا اهمیت نمیده .. خواهرمم اون حرفش تنها بهانست
اگر فقط یک بار عشقمو ببینن ممکنه نظرشون عوض بشه
حتی از چهره ش مشخصه چقدر نجیبو معصومه

اگه میشه برای راضی کردنشون راه حل بدین
نمیخوام این دخترو از دست بدم
از طرفیم رفتار خانوادم واقعا ناراحتم کرده و باید کاری کنم اینو بفهمن و کوتا بیان

دوستان گلم من از شما راه حل خواستم برای راضی کردن خانوادم در مورد ازدواج
نگفتم منو تحلیل کنید
خانواده ها با هر نوع روابطی موقع ازدواج فرزندانشون ممکنه مخالفت کنن
و این ربطی به شخصیت اون فردورفتارش نداره
این حرف مادرم که برات زوده بهانست
احتمالا ایشون تو دلش فقط میترسه
اما حتی حاضر نیست دختر رو یک بار ببینه

من ازتون در مورد ازدواجم سوال کردم
خواهشا بحثو منحرف نکنید

بهتر نبود قبل از اینکه دخترو وارد بازی کنی نظر خانوادتو می پرسیدی؟

الآنم بحث زود بودن یا تنها بودن مطرح نیست،مسئله اینجاست که تصمیم

به این مهمی رو چرا تنها گرفتی.خانوادت به همین خاطر ناراحته و با شما

مخالفت می کنه.این علت ناراحتی رو از بین ببر.

من تصمیم گرفتم بهشون بگم
و باهاشون برم خواستگاری
مگه میشه قبل اینکه خودم تصمیم بگیرم وبه نتیجه برسم بهشون میگفتم؟
در ضمن بازی وجود نداره
فقط رابطه دوست داشتن به مرور زمان شکل گرفته

نقل قول:

---

حدود 1 سال پیش بادختری آشنا شدم وخیلی معمولی در مورد مسائل روزمره حرف زدیم واصلا قصد ادامه نداشتیم اما هر چی که جلوتر رفتیم
متوجه شدیم در مورد خیلی مسائل اتفاق نظر داریم >> درهمین زمان باید خانوادتو در جریان می ذاشتی.کم کم یه رابطه سالم عاشقانه شکل گرفت وباهم آرامش پیدا کردیم
همه چیمون به هم میخوره

---

..

ولی من هیچ تصمیمی برای ازدواج نداشتم اون زمان
وبعد نشستم فکر کردمو تصمیم نهاییو گرفتم

دوستان اگر میشه نظرات بیشتری بدین
چطور میتونم مادرمو راضی کنم و ترسشو از بین ببرم
حداقل بیاد آشنا بشه
من همه جور منطقی صحبت کردم
دیگه واقعانمیدونم چیکار کنم

راستی خانوادم متوجه شده بودن که باکسی آشنا شدم
چون اهل مخفی کاری نبودم
چیزیم نداشتم پنهان کنم
حتی یک بار به خواهرمم گفتم
اما ظاهرا فکر نمیکردن به تصمیم ازدواج برسه

به همراه خانوم پیش مشاور ازدواج برین و نظر مشاور و برای ما بنویسید.

منظورتون از خانوم دختر مورد نظرم هست؟
مادرم بیشتر به مشاور نیاز داره
ما فعلا میخوایم بریم آشنا بشن خانواده ها
ولی مادرم فقطو فقط میگه زوده
چندین ساعتو روز باهاش منطقی صحبت کردم
ولی هیچ نتیجه ای نداشت

ایهاالناس:rapture: تو این انجمن کسی پیدا نمیشه یه پاسخ عملی به من بده :rolleyes::confused::o

سلام
امروز صبح اين تاپيك رو باز كردين و خودتون بيشتر از ساير اعضا پست گذاشتين
اگر در ارتباط با مادرتون هم اينقدر عجولانه برخورد ميكنيد خب مسلمه كه نتيجه اي بهتر از جواب منفي ايشون نمي گيريد
كمي خويشتن دار و صبور باشيد و سعي كنيد با دليل و منطق و بدور از شتاب با مادرتون صحبت كنيد و دل ايشون رو بدست بياريد، مسلما علت مخالفتشون رو درك خواهيد كرد بعد سعي در رفع مساله ايجاد شده داشته باشيد

سلام . امیدوارم دوستان به اصل مسئله بپردازن و به اینکه دیر یا زود این دوست عزیز خانواده رو در جریان گذاشته خیلی پیله نکنن. خب به نظر من که راه رو درست رفتین. آشنا شدین و رابطه عاقلانه پیش رفته و دیدین که به درد هم می خورین و بعد احساس دوست داشتن شکل گرفته و خانواده رو در جریان گذاشتین. من هیچ مشکلی ندیدم آقا سینا. انشالا که مشکلتون حل بشه
اما در مورد راضی کردن خانواده
اول این که یه سوال
اصلیت شما چیه ؟
البته ببخشید که این سوال رو می پرسم . چون بیشتر خانواده های ترک روی این موضوع که خود پسر انتخاب کنه حساس هستن . به نظر من که با مادرتون صحبت کنید بهتره . ممکنه با خواهراتون صحبت کنید به نتیجه نرسه
راستش این موضوع در مورد برادر خود منم پیش اومد. اونم دختری رو انتخاب کرد و خانواده به خواستگاریش رفتن . اما چون یه مقدار سطح اقتصادیشون پایین تر از ما بود ، به شدت مخالفت کردن . برادرمم هم شروع کرد و از طریق مادرم وارد شد. با اون صحبت کرد. اطمینان داد دختر خوبیه . اطمینان داد مادرم رو تنها نمی ذاره . با بقیه ای هم که دخالت می کردن برخورد می کرد. خلاصه یه مدت دعوا بود و اونم در نهایت گفت اگه اجازه ندین باهاش ازدواج کنم هم از این خونه میرم و هم هرگز ازدواج نمی کنم. استرس ها رو هم به دختره نتقل نکرد که اون پشیمون نشه . البته من موافق ازدواجشون بودم و منم کمکش کردم . الان هم دارن به خوبی و خوشی با هم زندگی می کنن و خانواده هم دختر رو دوس دارن. یعنی اون قدری مهارت اجتماعیش بالا بود که سریع جایگاهشو پیدا کرد و به اصطلاح تو دل همه جا گرفت .
به نظر منم قاطع باشید . سن کمی ندارید. از مادرتون شروع کنید. با اون به هیچ وجه تندی نکنید. اما جدی بگید اگه اجازه ندن از خونه میرید. با خواهرا هم همینطور. دل کسی رو نشکنید. اما صبور باشید و مقاوم . قاطعانه برخورد کنید. ممکنه زمان ببره راضی کردنشون . اما همه تلاشتون رو بکنید. زیاد نگران نباشید. این ماجراها زیاد پیش میاد تو ازدواج. امیدوارم موفق بشید.

شماها چرا اینجوری هستید :apologetic:
اصلا حرفمو درست نخوندین
دلیل عجلمو گفتم
من نمیتونم زیاد بیام نت
یه امروزو بیکارم وخواستم جوابی بگیرم
من الان دوماهه در هر فرصت مناسبی بامادرم صحبت کردم
حاضر نیست به هیچ عنوان دختر مورد نظر منو ببینه
وخواهرمم که ....
خودم میدونم باید با صبر صحبت کنم همین کارم بارها کردم
حالا میخوام بدونم روش دیگه ای هم هست که بشه راضیشون کرد
که بریم باخانوادش اشنا بشیم

نقل قول:

---

نوشته اصلی توسط asemani

سلام . امیدوارم دوستان به اصل مسئله بپردازن و به اینکه دیر یا زود این دوست عزیز خانواده رو در جریان گذاشته خیلی پیله نکنن. خب به نظر من که راه رو درست رفتین. آشنا شدین و رابطه عاقلانه پیش رفته و دیدین که به درد هم می خورین و بعد احساس دوست داشتن شکل گرفته و خانواده رو در جریان گذاشتین. من هیچ مشکلی ندیدم آقا سینا. انشالا که مشکلتون حل بشه
اما در مورد راضی کردن خانواده
اول این که یه سوال
اصلیت شما چیه ؟
البته ببخشید که این سوال رو می پرسم . چون بیشتر خانواده های ترک روی این موضوع که خود پسر انتخاب کنه حساس هستن . به نظر من که با مادرتون صحبت کنید بهتره . ممکنه با خواهراتون صحبت کنید به نتیجه نرسه
راستش این موضوع در مورد برادر خود منم پیش اومد. اونم دختری رو انتخاب کرد و خانواده به خواستگاریش رفتن . اما چون یه مقدار سطح اقتصادیشون پایین تر از ما بود ، به شدت مخالفت کردن . برادرمم هم شروع کرد و از طریق مادرم وارد شد. با اون صحبت کرد. اطمینان داد دختر خوبیه . اطمینان داد مادرم رو تنها نمی ذاره . با بقیه ای هم که دخالت می کردن برخورد می کرد. خلاصه یه مدت دعوا بود و اونم در نهایت گفت اگه اجازه ندین باهاش ازدواج کنم هم از این خونه میرم و هم هرگز ازدواج نمی کنم. استرس ها رو هم به دختره نتقل نکرد که اون پشیمون نشه . البته من موافق ازدواجشون بودم و منم کمکش کردم . الان هم دارن به خوبی و خوشی با هم زندگی می کنن و خانواده هم دختر رو دوس دارن. یعنی اون قدری مهارت اجتماعیش بالا بود که سریع جایگاهشو پیدا کرد و به اصطلاح تو دل همه جا گرفت .
به نظر منم قاطع باشید . سن کمی ندارید. از مادرتون شروع کنید. با اون به هیچ وجه تندی نکنید. اما جدی بگید اگه اجازه ندن از خونه میرید. با خواهرا هم همینطور. دل کسی رو نشکنید. اما صبور باشید و مقاوم . قاطعانه برخورد کنید. ممکنه زمان ببره راضی کردنشون . اما همه تلاشتون رو بکنید. زیاد نگران نباشید. این ماجراها زیاد پیش میاد تو ازدواج. امیدوارم موفق بشید.

---

ممنونم دوست عزیز
مخالف اصلی مادرمه
یک ماه رفتمو اومدمو صحبت کردم
حتی چند روز قهر کردم
همینم گفتم که خواهم رفت
تااینکه گفتم از خواهرم کمک بگیرم
ایشونم بااینکه تو تحقیق متوجه خوبی ایشونو خانوادش شدن
گیر دادن به کلاسو پول .. اما واقعا هم سطحیم !!!
همه جوره صحبت کردم بازم خواهم کرد
اگر فقط یک بار دخترو ببین میفهمن اشتباه کردن
خانومیو متانت ازش میباره
هر چند من شناختمش ولی از قیافه شم پیداست
بازمم ممنون بابت نظرت

نقل قول:

---

نوشته اصلی توسط asemani

سلام . امیدوارم دوستان به اصل مسئله بپردازن و به اینکه دیر یا زود این دوست عزیز خانواده رو در جریان گذاشته خیلی پیله نکنن. ...

---

خانم عزیز دیگرانو گمراه نکن.مسئله اصلی مراجع همین دیر گفتنه.ایشون تصمیمشو گرفته

حالا از خانوادش می خواد برن خاستگاری،ینی خانواده فقط نقشش در همین حده؟

درضمن اشتباهات برادرتو به عنوان راهکار قرار نده.

دعوا که نداریم دوستان هر کسی نظر خودش رو میگه
بعدم من که نگفتم بریم خواستگاری رسمی
من اول فقط گفتم تصمیم گرفتم ازدواج کنم همونجامادرم مخالفت کرد
دلیلشم میدونم که ترس از تنهاشدنه
بعد گفتم از دختری خوشم اومده
بریم وببینیمش
اما اصلا انگار نه انگار
اخه هر مادری باشه لااقل یک کلمه میپرسه طرف کی هست؟؟
مادر من خودشو زده به بی خیالی
فقط دنبال بهانه هستن تا از سر من بندازن

سلام
حدستون درسته مادر شما می ترسه که شما رو از دست بده مخصوصا که پدر ندارید و تک پسرید
تنها کاری که شما می کنید اینهکه به مادرتون اطمینان خاطر بدید
رو در بایسی هم نکنید با مادرتون موضوع رو بهش بگید
بگید که می دونید که نگرانیشون از چیه و همه این حرف ها بهونه است
بگید که می دونی واسش مادیات مهم نیست. قول بدید که هر دو تن همیشه باهاشید مثلا خونتون رو نزدیک خونه اون می گیرید
اتفاقا به جای قهر به نظر من زبون بریزید
خواهرتون هم وارد ماجرا نکنید.
شما 31 سالتونه . به مادرتون بگید الان ازدواج نکید پس کی سر 40 سالگی
زبون بریزید بگید که دوست دارید ازدواج کنید تا اون از تنهایی در بیاد با نوه هاش و ....
یکم زبون بریز

نقل قول:

---

نوشته اصلی توسط فرهنگ 27

خانم عزیز دیگرانو گمراه نکن.مسئله اصلی مراجع همین دیر گفتنه.ایشون تصمیمشو گرفته

حالا از خانوادش می خواد برن خاستگاری،ینی خانواده فقط نقشش در همین حده؟

درضمن اشتباهات برادرتو به عنوان راهکار قرار نده.

---

فرهنگ 27 عزیز شما خیلی بد صحبت می کنید. اینجا هر کسی از تجربیات زندگی خودش صحبت می کنه و فکر نمی کنم به شما یا هیچ کس دیگه ای ارتباط داشته باشه که من چی میگم. برادرم اون دختر رو پسندید و پای انتخابش هم موند. خانواده بدون دلیل منطقی (مثل خانواده این آقا) باهاش بحث می کردن. اما اون ایستاد و از کسی که می خواست همسفر زندگیش بشه دفاع کرد. هیچ اشتباهی این وسط نبود. و بعد از نامزدی همه متوجه وقار اون خانم شدن و به انتخاب برادرم احسنت گفتن. این قضیه هر روز داره بیش از گذشته آشکار میشه .
من نمیدونم شما کجا زندگی می کنید و فرهنگ شهر شما چطوره . من گفتم با احترام به خانواده و صبوری و مقاومت پای انتخابی که می دونی عالیه بایست. اینکه قبلش به خانواده ش گفته یا نه به اخلاقیات هرکسی بستگی داره و من اصلا نگفتم کار خوبی کرده این دوستمون که این موضوع رو گفته یا نگفته . گفتم الان دوستان به مشکل حال حاضر این آقا بپردازن . نه اینکه سرزنش کنن که با سرزنش کردن موضوعی حل نمیشه .
منم می تونم صد بار بگم : نه اقا سینا باید می گفتی قبلش. خب بابا نگفته . الان بگید چیکار کنه. این که دیگه گذشته .

آقا سینا سلام
منم با آقایی آشنا شده بودم که پدر نداشت و مسئولیت خانوادش با اون بود( نه از نظر مالی ) و خانوادش خیلی روش حساب میکردن . مادرشم گویا از تنها شدن خیلی میترسید واسه همین وقتی پیشنهاد آشنایی با خانوادمو بهش داد قبول نکرد. البته به اصرار اون حاضر شد بیاد تحقیق اما در نهایت بهانه ها و عیب و ایرادای عجیب غریبو گذاشت و حتی نیومد منو ببینه!! این در حالی بود که من حتی با اون پسر سر اینکه نزدیک خانوادش زندگی کنیم هم توافق کرده بودیم!اما خوب خانواده منم فهمیده بودنو مخالف بودن و آخرشم نشد! نمیتونم بهتون بگم چجوری مادرتونو راضی کنین چون اگه بلد بودیم خودمون اجراش میکردیم:d فقط خواستم بگم این دوران که شما درگیر راضی شدن یا نشدن خانواده ای مطمئنن دوست دخترت فشار عصبی زیادی رو باید تحمل کنه و برای یه دختر تحملش واقعا سنگینه که خانواده پسری که دوسش داره اونو نمیخوان. به نظر من اگه توی این مدت رابطتونو قطع کنین یا حداقلش کنین با آرامش بیشتری میتونین خانوادتونو راضی کنین. صبر داشته باشین و بیش از حد تعصب نشون ندین که ایجاد حساسیت بکنه

خانوم سارا یه کم دلمو شور انداختین :cold:
از نظر مالی که وابستگی بهم ندارن به قول شما همون بعد عاطفیه
ولی خانواده من یعنی خواهرم بعد تحقیق خودش اعتراف کرد که همه تعریف کردن
ایراد از کلاسو فلان گرفت که واقعا ازش توقع نداشتم ندیده بگه ...
راستش نمیتونم رابطه رو قطع کنم
چون نه اون طاقتشو داره نه خودم
سعیمو میکنم بهش استرس وارد نشه
ممنونم بابت راهنماییتون

دوست عزیز،

اگه مادر شما با ازدواج شما مخالفه به خاطر ترس از تنهایی، ایشون حتما باید به یه روانشناس مراجعه کنه. متاسفانه این قضیه در فرهنگ ما بین خانم هایی که جدا از شوهر و به تنهایی بچه هاشون رو بزرگ می کنند بوجود میاد حتی اگه بچشون اون سر دنیا زندگی کنه. اینکه مادرتون به شما میگه برای ازدواج زوده بیشتر به این دلیله که خودش آمادگی ازدواج شما رو نداره، نه اینکه فکر می کنه شما آمادگی ازدواج رو ندارید. مادر شما نیاز داره احساسات و انتظاراتش رو از شما منطقی و معقول کنه و اگه نمی تونه کار خاصی از دست شما بر نمیاد، باید مشکل بطور ریشه ای توسط روانشناس حل بشه. بعضی راهکارها مثل بازی با احساسات ایشون برای نوه و ... هم کار کاملا اشتباهی است چون این نوع رفتار مادر نشانه ای از طرز تفکر و احساس ایشون درباره شماست، و مشکل این صرفا مخالفت فعلی نیست و اگه مشکل بطور اساسی حل نشه و ایشون حتی راضی به ازدواج شما هم بشه بعدها قطعا به مشکلات اساسی بر خواهید خورد.

خواهر شما هم قرار نیست برای شما زن انتخاب کنند به همون اندازه که شما قرار نیست برای ایشون شوهر انتخاب کنید. شما نظر ایشون رو خواستید و ایشون نظرشون رو گفتند و همه موارد به جز یک مورد - پول دار نبودن خانواده - به نظر میاد مثبت بوده و این تصمیم شماست و اتفاقا ایشون اشتباه می کنند و ازدواج با خانواده همرده بسیار مناسب تره تا خانواده ای که تفاوت محسوس اقتصادی دارند چون اون خودش عامل مهمی در بروز مشکلات اساسی آینده است. علم و منطق هم در این بین طرف شماست و ایشون دارن کوته بینانه قضیه رو نگاه می کنند.

در کل به نظر نمیاد شما کار اشتباهی انجام داده باشید، کار اصلی شما یه صحبت جدی با مادرتونه برای پیدا کردن دلایل اصلی مخالفت ایشون، و راضی کردن مادرتون برای رفتن پیش روانپزشک و رفع مشکل است.

نقل قول:

---

نوشته اصلی توسط Sinéad

دوست عزیز،

اگه مادر شما با ازدواج شما مخالفه به خاطر ترس از تنهایی، ایشون حتما باید به یه روانشناس مراجعه کنه. متاسفانه این قضیه در فرهنگ ما بین خانم هایی که جدا از شوهر و به تنهایی بچه هاشون رو بزرگ می کنند بوجود میاد حتی اگه بچشون اون سر دنیا زندگی کنه. اینکه مادرتون به شما میگه برای ازدواج زوده بیشتر به این دلیله که خودش آمادگی ازدواج شما رو نداره، نه اینکه فکر می کنه شما آمادگی ازدواج رو ندارید. مادر شما نیاز داره احساسات و انتظاراتش رو از شما منطقی و معقول کنه و اگه نمی تونه کار خاصی از دست شما بر نمیاد، باید مشکل بطور ریشه ای توسط روانشناس حل بشه. بعضی راهکارها مثل بازی با احساسات ایشون برای نوه و ... هم کار کاملا اشتباهی است چون این نوع رفتار مادر نشانه ای از طرز تفکر و احساس ایشون درباره شماست، و مشکل این صرفا مخالفت فعلی نیست و اگه مشکل بطور اساسی حل نشه و ایشون حتی راضی به ازدواج شما هم بشه بعدها قطعا به مشکلات اساسی بر خواهید خورد.

خواهر شما هم قرار نیست برای شما زن انتخاب کنند به همون اندازه که شما قرار نیست برای ایشون شوهر انتخاب کنید. شما نظر ایشون رو خواستید و ایشون نظرشون رو گفتند و همه موارد به جز یک مورد - پول دار نبودن خانواده - به نظر میاد مثبت بوده و این تصمیم شماست و اتفاقا ایشون اشتباه می کنند و ازدواج با خانواده همرده بسیار مناسب تره تا خانواده ای که تفاوت محسوس اقتصادی دارند چون اون خودش عامل مهمی در بروز مشکلات اساسی آینده است. علم و منطق هم در این بین طرف شماست و ایشون دارن کوته بینانه قضیه رو نگاه می کنند.

در کل به نظر نمیاد شما کار اشتباهی انجام داده باشید، کار اصلی شما یه صحبت جدی با مادرتونه برای پیدا کردن دلایل اصلی مخالفت ایشون، و راضی کردن مادرتون برای رفتن پیش روانپزشک و رفع مشکل است.

---

:104: :104:
آقاسینا من هم با صحبت ایشون درباره ی مشکل شما کاملا موافقم.
راهنمایی بسیار جامع و کاملی هست برای شما
امیدوارم موفق بشید.

من بعید میدونم خانومای هم سن و سال مادرای ما راحت قبول کنن برن پیش مشاور. معمولا انقد حرف خودشونو قبول دارن که به مشاور و این چیزا اعتقادی ندارن اما اگه بتونین راضیشون کنی خوبه
جالبه که چقد حرفاتون برام آشناست! دقیقا خانواده ایشونم به وضع مالی ما گیر داده بودن، در حالی که به هیچ وجه از خودشون پایینتر نبودیم. امیدوارم موفق شین به هم برسین. واقعا حیفه بعضی از این رابطه ها بخاطر مسائل الکی به جایی نرسه

ممنونم سینا جان بابت جوابت بعضی جاهاشو قبول دارم اما راه حل مشکل من اونی که میگی نمیتونه باشه
به چند دلیل
اول اینکه مخالفت مادر من یه مشکل روحی نیست که بخواد درمان بشه
دوم اینکه نسل اونها طرز فکرشون مثل ما نیست که مشاورو فلانو قبول داشته باشن و اگه من این حرفو بهش بزنم
اولا نمیاد ثانیا قلبش میشکنه
بازم ممنونم بابت حرفات

سارا خانوم میشه بپرسم شما واون فرد آخر سر چطوری جدا شدین؟
شما خواستین یا ایشون عقب کشید؟

راستش نمیتونم دقیق جواب این سوالو بدم! من اواخر اونو خیلی تحت فشار گذاشتم که تکلیف منو معلوم کنه و به خاطر همین چندبار تموم کردیم. اما اون هربار برمیگشتو چون هر دو امیدوار بودیم بازم یه مدت سعی میکردیم.(البته همیشه میگفت اگه بخواد به زور این کارو بکنه میتونه ولی شرایط یجور بود که اگه با زور کارا پیش میرفت واقعا مشکل پیش میومد و اینو خود منم قبول داشتم) تا اینکه آخرین بار خودش گفت که هر کار کرده نتونسته مادرشو راضی کنه و جدا شدیم. بعد از اون دیگه جوابشو ندادم.(هنوزم یه وقتایی زنگ میزنه که من جواب نمیدم) چون حس میکردم خودشم میدونه نمیتونه راضیشون کنه فقط چون جدا شدن از منم براش سخت بود هی برمیگشت.شایدم هنوز امیدوار باشه! بهرحال اگه میخواست کاری بکنه من به اندازه کافی بهش وقت داده بودم. امیدوارم دوستت از من صبورتر باشه. من که واقعا نمیتونستم شرایطو تحمل کنم.

لابد حق داشتی
خب من زیاد نمیزارم ناراحت بشه
حرفشونو زیاد نمیزنم اما همیشه در تلاشم
با زبونو عملم بهش آرامش میدم اونم همینجور
حتی ازش راه حل میخوام گاهی
نمیدونم رابطه تون چطوری بوده پس نمیتونم قضاوت کنم

آقا سینا با مادرت همراه شو. کمی بهش محبت کن. براش هدیه بخر. یه جوری دلش رو بدست بیار.
.
ببین تو دل یه دختر رو بدست آوردی و عاشق خودت کردی. چطوری نمی تونی مادرت رو که حتمن دوستت داره با خودت همراه کنی؟
.
یه ذره محکم تر مردونه تر رفتار کن. به مادرت قول بده که هیچ وقت تنهاش نمی ذاری. عشقولانه باهاش حرف بزن. بگو که اگر اون از دختر مورد علاقه ات خوشش نیاد تو هیچ کاری بدون خواست مادرت نمی کنی ولی شکایت مادرت رو پیش خدا می کنی!
ولی اگه کمکت کنه که تو به کمکش احتیاج داری، سر و سامون میگیری و بیشتر مادرت رو دوست خواهی داشت!
..
ازین جور حرف ها دیگه! مادرت هم یه زنه و با زبون و محبت میشه نرمش کرد.

ما زن ها هم پیچیده نیستیم. ولی اکثرا کمبود محبت داریم. به خصوص مادر شما که شوهرش رو از دست داده و می دونه که دیر یا زود مرد خونه اش که شما باشین هم میذاره میره. کاش حداقل خواهرهاتون ازدواج کرده بودند...
برای امتحان بیا همین جا یه متن عاشقانه در مورد مادرت بنویس. راجع به این که چقدر دوستش داری. راجع به خوبی هاش. راجع به اخلاق بدش. تو که اینقدر هوای عشقت رو داری بذار ببینیم مادرت رو چطور و در چه جایگاهی دیدی تا حالا و این رابطه چه شکلیه.
.
راستی شما کار و شرایط مناسب ازدواج از لحاظ مالی داری؟

ممنون خانوم she
بامادرم خیلی صمیمی هستم شایدم بودم
همه اون حرفارم بهش زدم ومحبت داشتمو دارم بهش
اگه دوسش نداشتم الان زندگیو به کامش تلخ میکردم تا هرجور شده به خواستم برسم
اما ترجیح دادم باحرف حساب مشکلو حل کنم
اما مادرم بااینکه میبینه چقد از نظر روحیو کاری تحت فشارم اصلا درکم نمیکنه و هیچ حرفی نمیزنه
راستش زیاد اهل جملات عاشقانه ورمانتیک نیستم
بله شرایط ازدواجو دارم

سلام آقای سینا 123
یکی از دوستای منم همین مشکلو داشت. البته مادر اون آقا به ظاهر دوستم گیر داده بود که چرا خیلی خوشگل نیست!!! آخرش پسره برای کار رفت یه شهر دیگه(مایل نبود بره برای اینکه از خونواده ش جدا باشه رفت) بعد یک ماه پدر پسره گفت که نمیخوام پسرم آواره بشه و حاضر شد با پسرش بره خواستگاری(البته مادر پسره نرفت و تهدید کرد که مراسم عقدشان هم نمیره) اما روز عقد کنون مادر پسره اومد یه سرویسه خوشگلم برا پسرش آورد تازه رفت عروسشم بوسید الانم عروس و مادر شوهر با هم خیلی خوبن
به نظرم شما نه اینکه حتما از خونه بری اما یه کاری بکن مادرتو خواهرت دلشون به حالت بسوزه مثلا باهاشون خوب باش اما تیریپ افسرده بگیر یا هر روشی که بلدی تا احساس کنن جوونشون داره از دست میره. البته سعی کن واقعا افسرده نشی اداشو بیار

سلام اقا سینای گل حرفاتو خوندم و ازت خوشم اومده ببین داداش مادرت من اینجور فکر کردم نمی خواد زنت بده چرا؟ چون بهت وابسته هست 1 دلیلشم دوست داشتنه بیش از حد مادرانه به فرزنداشونه اما من اگه جای تو بودم 2 راه بهت پیشنهاد میکنم یا میرفتم با خاله یا عمه یا کسی که بتونه درکم کنه حرف می زدم و شرایط خودمو براش می گفتم یا اینکه خودم صاف و ساده با خانواده اون دختر خانوم حرف می زدم چوم ماشاالله 31سالته ادم بالغ و با شعوری هستی و در همینم شکی ندارم چون بسیار منطقی با این موضوع رفتار کردی اما من بهت این 2 راه و پیشنهاد می کنم ;)انشالله به زندگیت سرو سامون میدی
ولی بدون توکلت به خدا باشه همه چی حل میشه عزیز

شاید خواهرات کسی دیگری رو برات در نظر دارن و پدر ومادر از تنهای نمیترسن باید ثابت کنی که یکی بره دو تا میاد بپرس ببین کسی رو در نظر دارن یا نه