میخواهم نسبت به خانواده همسرم حساس نباشم.کمکم کنید

سلام

مشکلی دارم که از شما عزیزان میخوام در حلش راهنماییم کنین.
من24 سالمه و 4 ساله که ازدواج کردم. من احساس میکنم خیلی حساس و شکننده هستم.از اول ازدواجم به این حد حساس نبودم اما کم کم با شروع یکسری آزار و اذیتها از سمت خانواده همسرم حساسیت من به اوج خودش رسید.
در واقع جلوشون موضع سختی گرفتم و تصور میکنم هر حرف و یا حرکتی که میکنن با نیت و قصده اذیت کردن منه.

حالا این حساسیت داره منو خیلی ازار میده.دلم میخواد خیلی راحت از کنار خیلی حرفها بگذرم.حتی اگر اون حرفها ناراحت کننده باشه.دلم میخواد محکم باشم.لطفا راهنماییم کنید.

منم همین مشکلو دارم
منتظر راهنمایی های دوستان هستم :)

ویدا من به این نتیجه رسیدم بسیاری از مشکلات من به دلیل همین حساسیت هاست.
دوست دارم مشکل رو ریشه ای حل کنم.کمکهای دوستان خوب بود و من تا حدود زیادی تونستم مشکلات رو رفع کنم.حالا ازتون میخوام در رابطه با حساسیتم بهم کمک کنید.لطفا اعضا و کارشناسان کمک کنند.به خصوص اینکه میثاق هم این مشکل رو داره.احتمال زیاد کم نیستن کسانی که این مشکل رو دارن.
حتی وقتی مشکلی با همسرم ندارم و خوب هستیم یک رفتار خانواده شوهرم میتونه اعصاب منو بهم بریزه و در نتیجه زندگیمون بهم بریزه.
کمکم کنید

آلاله جان

شما با خانواده همسرت زندگی میکنید?
این حساسیت ها همیشه هست اما خوب اصراری نیست که برخورداتون با خانواده همسرتون زیاد باشه

میتونید رفت وآمدهاتون رو کمتر یا قانونمندتر کنید به کمک همسرتون
اینجوری احترام هم بیشتر میشه
شماها دو خانواده مجزایید پس دلیلی نداره برخوردهاتون زیاد باشه
مگه در طول هفته :چقدر برخورد دارید?

بله.ما الان 3 ماهه داریم با خانواده همسرم زندگی میکنیم.
رفت و آمد زیاد نیست اما در همان رفت و امدهای کوچک مشکلات ایجاد میشه و من در هر بار برخورد از اونها رنجیده میشم.مثلا وقتی میخواهم برم بیرون و نان بخرم میبینمشون و اونا هم با حرفهاشون من رو ناراحت میکنند.اصلا مسئله تعداد دیدار ها نیست.بلکه حساسیت من هستش.من دوست دارم حتی اگر واقعا هم حرفهاشون ازاردهنده هست راحت بگذرم و غصه نخورم و تاثری روی زندگیم نذاره.
چطور میتونم حرفهاشون برام ارزشی نداشته باشه؟حتی اگر ناراحت کننده باشه؟

آلاله عزيز
ازتون پرسيدم با خانواده همسرتون همخونه ايد چون اين شرايط رو خواهر من هم داشت
ايشون هم به دلايلي يك مدت كوتاه مجبور شدن با خوانواده همسرشون زندگي كنند
البته ايشون هم مجزا بودند اما همه اين برخوردها براشون پيش اومد و نميشد ازش فرار كرد

به هر حال ادم از كسايي ميرنجه و ناراحت ميشه كه براش مهمن و نميشه گفت برات مهم نباشن
چون بالاخره خانواده همسرت هستن
اگه حرفهاشون رنگ طعنه و ازار نداره دليلي براي حساسيت تو نيست
واگه داره مجبوري نشنيده بگيري چون داري كنارشون زندگي ميكني

خواهر من و همسرش بعد مدتي كه پس انداز كردند خونه مستقلي تهيه كردند و مسلما خيلي برخوردها هم كمتر شد
در ضمن اينم بگم رابطه تو و همسرت و درك متقابلتون خيلي مهمه
اگه بتونيد يه رابطه نزديك و دوستانه با هم برقرار كنيد محبت بينتون خيلي ازين مشكلات رو كمرنگ ميكنه
من تاپيكهاي قبلي تون رو نخوندم
اما لطفا از همسرت بخواه كنارت باشه البته حرفي از ناراحتيت نزن ,
تحمل سختي ها كنار هم اسون ميشه,
بهش غر نزن اما اگه ميتونيد تلاش كنيد و كنار رابطه خوب با هم سريعتر منزل جدايي تهيه كنيد

يكي از اثرات ازدواج هم همينه
استقلال ادم ها و چون اين استقلال تا حدودي ازتون گرفته شده مسلما حساستر شديد

نميشه بهت گفت نبينشون و نشنو,
اما ميتونيد هدف براي زندگيتون داشته باشيد و براش كنار هم تلاش كنيد تا اين مدت براتون راحتتر بگذره

خود من وقتي فكر ميكنم ميبينم زماني ميتونم اين شرايطو تحمل كنم كه شرايط همسرمو درك كنم و اونم كنارم باشه

در مورد حساس بودن و ازار ديدنت هم بهترين كار اينه سرت رو گرم كني
با ورزش , كار, كتاب خوندن, كلاس رفتن, مسافرت يا ...
كلا اينقدر كار بريزه سرت كه فرصت فكر كردن و تجزيه و تحليل رفتاراشون رو نداشته باشي

الاله جان اين مسايل تو همه خونواده ها هست.,
اينقدر سعي نكن زوم كني روي خودت و هي بگي من تنها بايد بتونم و من حساس نباشم و من ....
اين مشكلات كنار همسرت برات اسون ميشه
خودتو از همسرت جدا ندون
نه به خودت سخت بگير نه به همسرت

مادر و پدر ايشون مسلما از ميانسالي گذشتند و رفتارهاشون هر قدر بد نميتوني تغييرش بدي
اما تو و همسرت با توجه به سنتون ميتونيد خودتونو مقاومتر كنيد

اون يكسال براي خواهر من گذشت و يه وقتايي من بهش ميگفتم تو چطور تحمل كردي(باور كن زخم زبونهايي ميزدن كه دل هر ادمي رو ميشكست)
اما خواهرم همه اش ميگفت زندگي خودم و همسرم برام مهمتر بود
و مهمتر ازون همسرش هميشه تو مشكلات كنارش بود و خواهرمم هيچوقت خم به ابرو نياورد

بعد يكسال هم جدا شدند و مسلما برخوردها كمتر شد و خدا رو شكر اون يكسال تنشي تو زندگيشون ايجاد نكرد
چون خودشون خواستند

زياد حرف زدم اما چون احساس كردم يه جورايي داري خودتو از همسرت كنار ميكشي و دنبال راه جادويي هستي فقط خواستم بگم دنبال يه راه ميان بر نباش
مسلما همسرت هم دركت ميكنه و خودش هم شايد شرايط سختي داره

شرايطتو بپذير و كنار هم به اروم شدن خودتون و ارامشتون كمك كنيد
نميدونم فرزندي هم داري يا نه,
اما ممكنه اين تنش ها روي اون هم اثر بزاره
اگه هم نداريد كه كلي برنامه براي اينده تون داريد
برنامه هاي اينده تون رو بدونيد و براش برنامه ريزي كنيد
اونوقت ميبينيد كه كلي كار تو اين دنيا داريد كه اين حرفها و تنش ها كنارش هيچه
باز هم اميدوارم بقيه راهنمايي بهتري بهت بكنن

موفق باشي

همونطور که زهره عزیز گفت
سعی کنید زندگی مستقلی داشته باشید و اگر میبینی خیلی خانواده همسرت از نظر روحی و روانی روت فشار دارند ،خیلی در رفت و آمد نباشید

البته شوهرت حق داره اگر خواست زیاد به خانوادش سر بزنه..ولی یه وقتایی آدم حوصله خودشم نداره چه برسه به کسی که بخواد مته به خشخاش آدم هم بذاره

در این مواقع بهتره زیادی با خانواده شوهرت رودررو نشی چون به نفع هیچکدوم از طرفین نیست و بحث و دلخوری پیش میاره

به هرحال با شوهرت صحبت کن و ناراحتیت رو بگو
نذارید این مساله انقدر بزرگ شه که یه روز نشه جمعش کرد

فکر میکنم مستقل شدن و یکم دورتر شدن از محل زندگی خانواده همسرتون بهتر باشه
تا این تنشها هم کمتر شه و احترامها حفظ شه

بسلام
این مطلبی که برات می ذارم به نظرم خیلی مفیده سعی کن حتما بهش فکر کنی و عمل چون روی من بسیار تاثیر گذار بود

نقل قول:

---

فرشته مهربان نوشته است: ساختن یک سناریوی بسته و دقیقاً مطابق تصورات خودمون از خوب و بد و متمرکز شدن روی آن و مطلق کردن آن موجب ترس از احتمال خروج یا عدول از آن است ، به عبارتی توهم ترس می آورد . و ما در چنبره یک ترسیم مطلق نگرانه خود را گرفتار و محدود می کنیم که نه تنها ترس که وسواس فکری و ناآرامی و پریشانی و رفته رفته احساس یکنواختی به سراغمان می آید .

برای نمونه :

ما ترسیم می کینم که بهترین رابطه بین همسر و خانواده ام فلان است ( مثلاً خیلی مودبانه حرف زدن ، پیوسته احترام گذاشتن ، حرف تلخ نزدن ، انتظارات را پاسخ گفتن و ...... ) و این فلان ها را هم خودمان تعریف می کنیم بر اساس سلیقه ها ، فرهنگ خانواده ، خواست و نیازهای نهفته خود ، مثلاً مودبانه رفتار کردن برای ما تعریف خاصی دارد که ممکن است حرفی یا رفتاری که بنا به اصول منطقی غیر مودبانه هم نباشد غیر مودبانه بدانیم و .....

پلان ها و موضوعات دیگر این سناریوی سریالی زندگی را در نظر بگیرید . حالا اگر فرد قید بگذارد که باید همه چیز طبق همین سناریو باشد و غیر از این شایسته نیست ، بدون اینکه خودش متوجه باشد یک بن بست می سازد و تمام تمرکزش روی حفظ تمام زوایای فیلم زندگیش منطبق بر این سناریو است ( نوعی نظم زدگی سیستمی )و لذا انرژیش به شدت صرف مراقبت و کنترل خود و دیگران برای حفظ مسیر می شود و ترس همینجا شکل میگیرد ، چون تصویری برای خود خارج از این چهارچوب نساخته که اگر فلان نشود چه می شود و مگر چه اشکالی دارد ، و اگر هم تصویری ساخته یک تصویر منفی است ، یعنی مثلاً یا تصور نکرده که اگر همسرم حرفی زد که پدرم نامناسب دید چه می شود و چقدر مهم هست ( مهم نیست ) و فقط بر اینکه هیچ وقت حرفی نزند که پدر ناراحت شود متمرکز است ، یا اگر تصوری هم دارد تصور یک وضعیت وحشتناک و غیر قابل تحمل و نامناسب و بدور از دیسپلین است و این برایش قابل قبول و پذیرش نیست چرا که تمام حیثیت و هویت شخصی و اجتماعی و خانوادگی خود را گره به همین سناریو زده است . لذا ترس و نگرانی از اینکه چنان نشود یک اضطراب پیوسته را می سازد و ناخودآگاه خود را مسئول حفظ تمام و کمال سیستم ترسیمی می داند و به جای دیگران هم مسئول می شود و بار روی بار روانی خود می گذارد که نه درست است و نه در حد توان و تحمل و ... مطمئناً در دراز مدت عوارض روحی و روانی ناخوشایندی در پی دارد .

حکایتی از شمس و مولانا می تواند گویای همین باشد .

شمس برای پذیرش تقاضای مولانا که استادش شود در طی طریق ، برای متعهد نمودن مولانا شرط کرد که بی چون و چرا برنامه هایی که داده می شود عمل کند و مولانا پذیرفت . روزی شمس به او گفت برو بازار و یک شیشه شراب بخر و بیاور ، مولانا رفت اما نگران آبرویش نزد مردم اگر فقیهشان را با شراب ببینند بود ، و در تمام مسیر به همین فکر مشغول و متمرکز بود از طرفی تعهد داشت که بی چون و چرا هرچه استاد گفت انجام دهد ، شراب را که خرید از ترس آبرویش آنرا زیر عبایش پنهان کرد ، در مسیر شاگردان و مردم با او مواجه شدند و در عین جویای حال بودن کنجکاو شدند که مولانا چه در زیر عبا پنهان داشته که چنین دقت دارد که عبا کنار نرود ، اصرار از آنها که چیست همانا و مراقبت مولانا که از عبا برون نیافتد راز همانا تا اینکه ...... مولانا دل را به دریازد و یادش افتاد که قرار بوده اطاعت استاد کند و به هیچ چیز غیر از این فکر نکند ، لذاآبرو و اعتبار نزد مردم را به کناری نهاد و از آن عبور کرد و دیگر برایش مهم نبود که شراب از عبا برون افتد و آبرویش برود ( مهمترین بند برای موالانا در آن موقعیت آبرویش بود ) خود را در دست مردم رها کرد ، عبایش به کناری رفت و بطری افتاد و بوی سرکه همه جا را گرفت و مردم گفتندای عجبا سرکه پنهان داشته و نمیخواستی کسی ببیند !!!

از بندهای خود ساخته خارج شویم ، وسعت دید پیدا کنیم و پذیریش خو را بالا ببریم و نترسیم تا گرفتار بن بستهای زندگی نشویم

---

با تشکر از همه دوستان
نادیا جان من اصلا کاری ندارم که همسرم سر میزنه به خانوادش.یا زیاد سر میزنه و یا کم.اینها اصلا برای من مهم نیست.بالاخره خانوادشن و حق داره ببینتشون.اما از وقتی امدیم اینجا من و همسرم باهمدیگه نرفتیم بالا که مثلا سر بزنیم بهشون
همیشه همسرم خودش تنها میره.راستش منم رغبتی ندارم برم.چون وقتی میرم گله ها شروع میشه که مثلا قبلا که اینجا نبودید بیشتر سر میزدید و شما نامردید و ...
اصلا حوصله شنیدن این حرفهارو ندارم.اما همسرم میگه اگر هم حرفی میزنن تو نشنیده بگی.که این برای من خیلی سخته.
برخی موارد رو میشه راحت از کنارش گذشت.اما یک سری چیزها مدتها که سهله شاید تا اخر عمر از ذهن ادم پاک نشه.مثلا یرخی مواقع به خانوادم توهین میکنن.یا حتی به خودم.بارها مستقیم و غیر مستقیم از اینکه من زن برادر و پسرشون شدم ابراز ناراحتی کردن.همسرم توقع داره من خیلی عادی با این مسائل برخورد کنم.
اما بلاخره من هم انسانم و دوست دارم مورد احترامشون باشم.به خصوص اینکه من هرگز بهشون بی احترامی نکردم و نمیکنم.
همه اینها به کنار.من میخواهم طبق خواسته همسرم عمل کنم.میخوام محکم و قوی باشم.راحت تر بگم.میخوام اگر امدن و توی گوش منم زدن و 4 تا فحشم بهم دادن(اخرین حدش رو دارم میگم) من خیلی خونسرد برخورد کنم. و نهایتا یکی دو روز ناراحت باشم نه بیشتر.
دلم میخواد وقتی مادرش منو میبینه و بدون هیچ دلیلی جواب سلام منو جلوی در و همسایه نمیده ناراحت نشم.
دلم میخواد وقتی مادرش منو مثل ادمهای ندار جلوی دیگران خورد میکنه و بهم میگه بیا فلان چیز رو برات بخرم.شما پول نداریدونمیتونید بخرید.محکم باشم.ناراحت نشم

سلام آلاله
چرا باهات بد برخورد می کنند؟
مگه با رضایت اونها پسرشون از تو خواستگاری نکرده؟
مگه از ابتدا راضی به ازدواجتون نبودند؟
به نظرت دلیل اصلی این رفتارشون چیه؟

http://www.hamdardi.net/images/www.h....com_2.net.jpg

باید اول ریشه ناراحتیشونو بدونی و بعد کدروتها رو برطرف کنی
ببین آدم بعد یه مدتی ظرفیتش برای پذیرفتن این بی احترامی ها کم میشه و نهایتا غیر ممکن
به نظر من باید اول ریشه مشکلشونو بدونی و بعد هم برطرف کنی

عزیزم منم همین مشکلو دارم بعضی وقتا دیگران با حرفاشون قصد ازار ما رو ندارن ولی ما برداشت درستی از کارشون و حرفاشون نداریم
اما بعضی از آدما یه جورایی ضعف شخصیت دارن
و خواسته یا ناخواسته اطرافیانشون رو آزار میدن
به نظر من این یه جور اختلال روانیه . این ادما از ناراحت کردن دیگران لذت میبرن
شاید اینجوری میخوان خودشون رو بالاتر ببرن
واقعیت اینه که ما نمیتونیم اونا رو اصلاح کنیم
به نظر من بهترین راه بیخیالیه
همیشه به این فکر کن که خودم و وقتم و اعصابم خیلی با ارزشیم
با ارزش تر از اینکه هرکی از راه رسید یه صدمه ای بهمون بزنه
ذهنیت و اعصابتو دست دیگران نده که هر بلایی خواستن سرش بیارن
به این فکر کن که من جوانم روشن فکرم با کلاسم
وقت و حوصله خاله زنک بازی ندارم کارای مهمتری دارم
اونا از سر بیکاری تو زندگی دیگران سرک میکشن ولی نسل جدید امروز انقدر کارای مهمترداره که وقت نداره دنبال این حرفا بره باید به خودش برسه به ورزشش برسه به کلاسای مختلف درس کار شوهر بچه.......دیگه وقتی واسه این چیزا نمیمونه
خوشحال میشیم دوستان بیشتر راهنمایی کنن

[color=#808000][size=medium]
منم دقیقا همین مشکل آلاله جون رو دارم

سلام بههمه اون هایی که این مشکل رو دارند
شاید همه ما که ازدواج می کنیم کم با زیاد با این مشکل رو برو هستیم
یکمش به دلیل اینه که خیلی از خانواده ها فکر می کنند ما پسر هاشون رو دزدیدیدم و پسر هاشون ته زن ذلیل هستند
منم مثل شما بودم دوران نامزدی ساعت ها بابت این قضیه گریه یم کردم . اما به این نتیجه رسیدم که به فوق سینان مگخ عمرم رو از سر راه اوردم که تلف اون ها بکنم
تازه به شوهرم هم یم گفتم ناراحت یم شد و سعی می کرد از خانواده من هم آتو بگیره که اون هم حرفی واسه گفتن داشته باشه
اما عزیزان دنیا دو روزه . من که در مورد مادر شوهرم پیش خودم می گم مادره بزرگتر ایراد نداره . دیگه همه چیز رو با خدا معامله می کنم . خدا گفته احترام ما هم می گیم چشم .
اتفاقا من حات بودم وقتی شوهرم نیست و خواهر شوهر هام نیستند میرم پیش مادر شوهرم . میشینم و شروع می کنم به حرف زدن ازشون تعریف کن از پسرشون تعریف کن از خواهر شوهرات . بزار بفهمن تو تشنه خونشون نیستی آخه بدبختانه بعضی ها برداشتشون از عروس اینه. بعد تو حرف هات به طور غیر مستقیم ( البته بعد چند سری رفتن ) بگو از چه چیز هایی ناراحت میشی .
سعی کن همیشه در همه موارد حتی خانواده خودت یک گوشت در یک گوشت دروازه باشه . اگه عاشق شوهرتی زندگی ات رو بیشتر از همه چیز بخواه
در مورد اینکه اون ها میگن دیر به دیر میایی . خوشبینانش رو ناه کن حتما دلشون برات تنگ میشه
سلام نکرد بگو حتما من رو ندید یا من نشنیدم . اصلا تو بلند سلام کن . ج.اب نداد بلند تر سلام کن ( خدا که شاهده همه ی این چیز ها هست ! نیست ؟
اگه چیزی برات می خره شاید از دوست داشتنه بلد نیست بیان کنه . تو تشکر کن . بگو نه نیاز ندارم . یا بگو همیشه اینطوری نمی مونه . حالا که دستمون تنگه مراعات شوهرم رو می کنم .
خوش بین باش
به دنیا بخند تا دنیا بروت بخنده

سلام
منم با گفته هاي sare jo0on موافقم.
يكي از راه هايي كه مي شه حساسيت رو در خودمون نسبت به رفتار اين چنين ديگران كم كنيم اينه كه در مقابل بديشون تا مي توني خوبي كني. شايد اولش خيلي خيلي سخت باشه ولي به قول sare jo0on وقتي اين طعنه و كنايه ها رو ازشون مي بيني كه چرا سر نمي زنيد و بي معرفتيد و از اين حرفها... اونقدر تنها يا با شوهرت بهشو سر بزن كه خسته شوند (البته بيشتر با شوهرت كه هم اون رفتار محبت آميزتو ببينه و در مقابل اين رفتار خوبت رفتار بد مادرش رو تشخيص بده و هم اين كه اگه با هم بريد حرفي هم زده بشه كمتر اذيت مي شي چون باز در مقابل حرفشون بي تفاوتي و محبت بيشترت و حسن نيتت رو همسرت مي بينه و طي مدت كم كم حق رو بهت مي ده كه شما چيزي كم نذاشتي)
در مقابل جواب سلام ندادن خودت رو بزن به اون راه يك بار ديگه بلندتر سلام بده و بگو فكر كردم متوجه نشديد.
در مقابل اين حرفهاش كه فلان چيزو برات بگيرم شما پول نداريد. اولاً كه بهتر بذار برات چيزي بگيره كي از كادو و چيز مفت بدش مياد:311: بعدش هم با خنده رويي و مهرباني بگو ما فكر آينده را مي كنيم كه با ملاحظه خرج مي كنيم و شما هم به مناسبتهاي كوچك و بزرگ چيزي براشون بگير تا فكر نكنند اونقدر دستتون خاليه كه نياز به دلسوزيشون داريد. (هرچند كه وظيفه پدر و مادر شوهر هست كه سالهاي اوليه ازدواج پسراشان تا مي تونند دستشون رو بگيرند اين كه ناراحتي نداره)
به هر حال تا مي توني در جواب بي ادبيشون، ادب و نزاكت به خرج بده و در مقابل بي مهريشون ، مهر نثار كن و در مقابل طعنه و حرفهاشون اول خودت رو به بيخيالي بزن (طبق گفته دوستان براي اعصاب و وقتت ارزش قائل باش و به خودت بگو شخصيت خانوادگي من بيشتر از اين هاست كه بخوام در مقابلشون دهن به دهن شم يا ناراحت شم. )
موفق باشي:72: