از این آقا خواستگاری کنم؟!

سلام
حالتون خوبه

از حرفاتون مشخصه به این باور رسیدی که ایشون آنچنان به شما علاقه ای نداره و شما قصد دارید علاقه یکطرفه ای که به ایشون دارید رو دو طرف کنید

نقل قول:

---

خیــلی به بقیه کمک کنم تا جلوی ایشون از من تعریف کنن.

---

نقل قول:

---

به کسانی که ایشون بهشون احترام میزارن نزدیک تر بشم.

---

حتی حاضرید تا این حد ریسک کنید که زیر تیغ جراحی برید و یا موقعیت شغلیتون رو از دست بدید

نقل قول:

---

من از ظاهرم راضی ام و می دونم که خوبم:victorious: ولی باید کمی بیشتر به خودم برسم؛ شاید دماغم رو هم عمل کنم.:redface-new:

---

نقل قول:

---

موفقیت من در زمینه کاری ایشون رو جذب می کنه یا فراری میده؟

---

در همه کار هاتون دارید خیلی احساسی عمل میکنید و تفریط بیش از حدی رو میخواهید در پیش بگیرید

نقل قول:

---

ترغیبشون کنم که ازم درمورد خودم بپرسن. به سوالاشون جوابای طولانی تری بدم. (یه جایی خوندم مردا از دخترای کم حرف خوششون نمیاد. درسته؟)

کمتر خشک باشم و هروقت حرف خنده داری زدن بخندم. گاهی شوخی کنم.

---

حتی میخواهید تغییر شخصیت بدید و خودتون رو عوض کنید

بکل قصد دارید خودتون رو یک فرد دیگه وانمود کنید تا این فرد رو علاقه مند خودتون کنید یعنی به این نتیجه رسیدید که این مرد از خود حقیقی شما خوشش نمیاد

دو حالت متصور هستم
اول اینکه به خواستتون نمیرسید و این وسط زیر بار سنگین ریسک هایی که کردید و هزینه ها و زمانی که تلف کردید میرید
اگر با همه اینکارها نظر ایشون نسبت به شما مثبت نباشه چکار میکنید ؟

دوم اینکه بفرض با هم ازدواج کنید ، اما این شما قبل از این ازدواج یک فرد دیگه بودید و بعد از اون باید همون فرد بمونید درحالی که مطمئنا نمیتونید این ظاهر ساختگی رو که از خودتون ساختید طولانی مدت حفظ کنید
به این مسئله هم فکر کردید ؟

با این چیزهایی که در ذهن شماست اون پسر ترغیب میشه با یک پرنسس زیبا و خوش اخلاق و همه چی تمام که همه ازش تعریف میکنن ازدواج کنه نه با شما !!!

پس خود واقعیتون باشید و نترسید شاید شما در ذهن اون پسر همون پرنسس هستید

البته باید فضا رو طوری محیا کنید که وقتی پسری پا پیش میگذاره بتونه حرفشو بگه و اینجاست که باید چراغ سبز نشون بدید و طرف مقابل رو کمک کنید و ترغیب کنید تا در مسر درست قدم برداره (من موافق پر و پا غرص این مسئله هستم)

اما اینکه خودتونو یک فرد دیگه جا بزنید تا جذب شما بشن یا خودتون اقدام به خواستگاری کنید شاید نتیجه عکس بده

اینا نظرات شخصی یک پسر بود
امیدوار بکارتون بیاد

نقل قول:

---

نوشته اصلی توسط آبان

khaleghezey گرامی شما از این موهبت برخوردارید که نصایحتون رو طوری بیان کنید که طرف مقابل به جای جبهه گیری لبخند بزنه. حق با شماست. هر اتفاق خوبی باید در زمان خاص خودش بیفته. خیلی وقتا بی اونکه ما کاری بکنیم.

دوستان از توجه و لطف همگیتون ممنونم. ببخشید که با تاخیر جواب دادم. این چند روز سرگرم مطالعه لینک ها و یادداشتها بودم.
تصمیم گرفتم دیگه از ایشون فرار نکنم و احساساتم رو تا حدی نشون بدم.

مثلا همکارای ما عادت دارن که دور هم ناهار بخورن یا گاهی با هم بیرون برن اما من تقریبا هیچوقت همراهشون نرفتم. می خوام از این به بعد تا جایی که می تونم توی برنامه های گروهیشون شرکت کنم.

از ایشون توی انجام بعضی از کارهام کمک بگیرم و دقیقا به نظراتشون عمل کنم.

اینقدر محدود و خجالتی نباشم و ازشون درمورد مسائل متفرقه ای که مورد علاقه هردومون هست سوال کنم.

ترغیبشون کنم که ازم درمورد خودم بپرسن. به سوالاشون جوابای طولانی تری بدم. (یه جایی خوندم مردا از دخترای کم حرف خوششون نمیاد. درسته؟)

کمتر خشک باشم و هروقت حرف خنده داری زدن بخندم. گاهی شوخی کنم.

موفقیت من در زمینه کاری ایشون رو جذب می کنه یا فراری میده؟

به مناسبت های مختلف به ایشون مسیج بزنم. (خوبه؟)

ایمیلشون رو بگیرم و گاهی براشون مطالب جالب بفرستم.

خیــلی به بقیه کمک کنم تا جلوی ایشون از من تعریف کنن.

به کسانی که ایشون بهشون احترام میزارن نزدیک تر بشم.

من از ظاهرم راضی ام و می دونم که خوبم:victorious: ولی باید کمی بیشتر به خودم برسم؛ شاید دماغم رو هم عمل کنم.:redface-new:

اگر راهنمایی به ذهنتون میرسه یا هرکدوم از کارایی که گفتم ایراد داره لطفا بهم بگین.

برای همتون شادمانی و سعادت بی کران آرزو می کنم خواهش می کنم شما هم توی این ایام مبارک منو از دعاهای خیرتون بی نصیب نزارین:72:

---

شما متاسفانه قصد دارید که مسیر نادرستی رو طی کنید. در اولین پستم در صفحه اول این تاپیک بهتون سه تا نکته مهم رو گوشزد کردم تا حتی المقدور شما جوانب کار رو در نظر بگیرید.
متاسفانه شما برای ترقیب اون اقا دارید مسیر نادرست رو طی می کنید.

لازم نیست برای ایشون مطالب جالب یا غیر متعارف ایمیل یا sms کنید.

من منظورم این بود شما با صحبت های کاری و روزمزه ( نه غیر عادی) بیشتر جلوی چشم ایشون باشید تا شاید ایشون به شما پیشنهاد داد. نه اینکه شما خودتون بخواین مستقیم خواستگاری کنید.

بینی تون رو عمل کنید؟؟!! واقعا فکر نمی کنم ذهن شما به این مرحله هم برسه. اصلا نیازی همچین کاری کنید.

اگر متوجه شدی که اون اقا یا هر مردی شما رو بخاطر ظاهر یا زیبایی تون می خواد. بدون هیج شکی بدانید که طرق مقابل تون مناسب یک عمر زندگی یا ازدواج نیست . خیلی معیار های مهم تر از ظاهر وجود داره که که طرف مقابل شما باید آنها را در نظر بگیره ( نه ظاهر شما!! )

----------------------------------

حرف اخر اینکه کلا بی خیال این اقا بشید. با قدرت به کار ، شغل یا درس تون بچسبید.

متاسفانه نظرات اخر شما اصلا عقلانی و منطقی نبود و به همین دلیل شما قبل از اینکه بخواین با کسی وارد زندگی بشید ، قبلش باید روی خودتون و افکارتون کار کنید و سعی کنید ذهن شما و استدلال هاتون به سمت منظقی و عقلانی شدن پیش بره ( نه اینکه احساسی بشه!)

جناب مدير.
ممنونم که قابل دونستيد و به تاپيک بنده سر زديد.
کاملا حرفاتون رو قبول دارم و حتي ممکنه بي اونکه خودم بدونم وارد فاز احساسي شده باشم. اما مفهوم کلمه احساس براي من، بي شک متفاوت هستش با مفهوم اين کلمه براي يک دختر هجده ساله.
شايد جملاتم رو بيش از حد اغراق آميز نوشتم. اصلا فکر نميکردم کسي نوشتم در مورد جراحي پلاستيک يا تعريف کردن ديگران از خودم رو جدي بگيره! در مورد بقيه بندها، فقط ميخوام همونطوري که هستم ديده بشم نه از پشت پيله اي که دور خودم پيچيدم. شايد حتي زياد ربطي به اين آقا نداره.
من نه مي تونم و نه مي خوام خودم رو تغيير بدم. که اگر اين کارو بکنم به طور قطع؛ مواردي بسيار بسيار بهتر از همکارم نصيبم خواهد شد که نه فقط خودم، بلکه خانوادم هم ميپسندند و نياز به هيچ زحمتي هم نيست. من ايشون رو انتخاب کردم چون به نظر ميرسه (بيست درصد) که طرز تفکر مشابهي داريم و از نظر اخلاقي بهم نزديکيم. اين رو از اون جهت گفتم که پيرو مسلک عرفاني و حکمت اخلاقي خاصي هستن(، درويش و مرتاض و... نيستا!) که نمودش توي رفتارشون هست و بله؛ ممکنه من احساس خوبي نسبت به کسي با چنين ويژگي هاي اخلاقي داشته باشم. اما اين احساس باعث نميشه خودمو به ايشون آويزون کنم بلکه هميشه و در همه حال براشون احترام قائل خواهم بود حتي اگر انتخابشون من نباشم.


با توجه به اينکه لطف کرديد و منو از راهنماييتون بي بهره نزاشتيد، ميخوام چندتا مسئله رو عنوان کنم:

من توي يه خانواده فوق العاده مذهبي بزرگ شدم و به طبع اکثر خواستگارانم هم با همين ديد به سراغ من ميان. اما شخص من برخلاف ساير خانمهاي خانواده، حتي چادري هم نيستم، من خودم رو مذهبي نميدونم و فقط به اصول و واجبات دين پايبندم. در نتيجه بعد از صحبت با يه مشاور خانواده به اين نتيجه رسيدم که بهتره با کسي ازدواج کنم که ابتدا خودم رو بشناسه و بعد خانوادم و موقعيتشون رو. چون خواه ناخواه توقعاتي از من در ذهنش شکل ميگيره که به هيچ وجه قابل تعديل نيست. به نظرتون اين مسئله ايراد داره؟


من لينک هاي فرشته مهربان عزيز رو به غير از سومي که باز نشد به طور کامل و دقيق مطالعه کردم. جايي فرموده بوديد که شما "احساستون رو درگير ميکنيد و براي تصميم گيري منطقي بايد بر اساس شناخت عمل کرد" لطفا بفرمائيد من چطوري مي تونم ايشون رو بدون اينکه کوچکترين ارتباطي باهاشون داشته باشم، بيشتر بشناسم؟ براي اينکه ايشون از من خواستگاري کنن حداقل بايد متوجه وجود من بشن يا نه؟


يه مسئله ديگه هم هست. من برحسب اتفاق (از لابه لاي صحبت و غيبت هاي همکارم بدون قصد) يه شناخت کلي از خانواده ايشون پيدا کردم. اگر ايشون هم در همين حد خونواده من رو شناخته باشن ممکنه بترسن و پا پيش نزارن. مي دونم اين احتمال وجود داره چون قبل از اين هم به نحوي براي افرادي با اعتماد بنفس بيشتر از ايشون اتفاق افتاده. (خواهش مي کنم که دوستان اين مطلب رو به ضعف شخصيتي اون مرد ربط ندن چون ايشون مثل سايرين کمي غرور دارن. اگر هم اين رفتارطبيعي نيست خيلي فراگيره.) من چه جوري بهشون نشون بدم که اگر اقدام کنن با برخورد بدي مواجه نخواهند شد؟
بازم توضيح ميدم که خونواده ايشون خداي نکرده خلافکار يا بد نيستن. فقط از نظر نظام طبقاتي، کمي پايينتر محسوب ميشن


اميدوارم تصور نکنيد که لحن نوشته هام تند هستش چون اينطور نيست و صرفا سواله. من براي گرفتن راهنمايي اينجا اومدم و به ازاي هر خطي که برام بنويسيد ممنون و مديونتون ميشم و دعاتون مي کنم. اگر غير از اين بود که به اينجا مراجعه نمي کردم. خواهش ميکنم اگر براتون مقدوره جواب سوالاتم رو بفرمائيد.

نقل قول:

---

نوشته اصلی توسط آبان

جناب مدير.
من توي يه خانواده فوق العاده مذهبي بزرگ شدم و به طبع اکثر خواستگارانم هم با همين ديد به سراغ من ميان. اما شخص من برخلاف ساير خانمهاي خانواده، حتي چادري هم نيستم، من خودم رو مذهبي نميدونم و فقط به اصول و واجبات دين پايبندم. در نتيجه بعد از صحبت با يه مشاور خانواده به اين نتيجه رسيدم که بهتره با کسي ازدواج کنم که ابتدا خودم رو بشناسه و بعد خانوادم و موقعيتشون رو. چون خواه ناخواه توقعاتي از من در ذهنش شکل ميگيره که به هيچ وجه قابل تعديل نيست. به نظرتون اين مسئله ايراد داره؟

.

---

بله ایراد داره
1 - شما مذهبی نیستید ولی به اصول و واجبات دین پایبندید. این جمله تعارض گونه هر کسی را به خطا می اندازد.
2 - معمولا اگر درون یک خانواده ناهمگونی اعتقادی، مذهبی و ... باشد، خواه ناخواه هم فرد مقابل را در همسر گزینی دچار مشکل مب کند و هم در ارتباطات بعدی با خانواده اش. دچار مشکل می شود.

نقل قول:

---

نوشته اصلی توسط آبان

من لينک هاي فرشته مهربان عزيز رو به غير از سومي که باز نشد به طور کامل و دقيق مطالعه کردم. جايي فرموده بوديد که شما "احساستون رو درگير ميکنيد و براي تصميم گيري منطقي بايد بر اساس شناخت عمل کرد" لطفا بفرمائيد من چطوري مي تونم ايشون رو بدون اينکه کوچکترين ارتباطي باهاشون داشته باشم، بيشتر بشناسم؟ براي اينکه ايشون از من خواستگاري کنن حداقل بايد متوجه وجود من بشن يا نه؟
.

---

اگر شما متوجه ایشون شدید، پس نتیجه می گیریم عکس آن هم صادق هست، آقایون همیشه بیشتر متوجه خانمها می شوند.:303:این فرایند دو طرفه هست (مگر اینکه فرد برایش مهم نباشد.)

نقل قول:

---

نوشته اصلی توسط آبان

يه مسئله ديگه هم هست. من برحسب اتفاق (از لابه لاي صحبت و غيبت هاي همکارم بدون قصد) يه شناخت کلي از خانواده ايشون پيدا کردم. اگر ايشون هم در همين حد خونواده من رو شناخته باشن ممکنه بترسن و پا پيش نزارن. مي دونم اين احتمال وجود داره چون قبل از اين هم به نحوي براي افرادي با اعتماد بنفس بيشتر از ايشون اتفاق افتاده.
.

---

حق دارند که بترسن و پا پیش نزارن. هیچ چیز بیشتر از یک خانواده غیر متجانس نمی تواند برای ازدواج ریسک داشته باشد، بهترین گزینه در اینگونه موارد اینست که آقایی هم که برای ازدواج اقدام می کند از بافت خانواده اش منفصل شده باشد. بعد نیاز به حمایت خانواده ها نداشته باشند مخصوصا اقتصادی . و مستقلا تشکیل زندگی بدهند.
در بافت سنتی فعلی جامعه ما غالبا خطر محسوب می شود.