نمایش نسخه قابل چاپ
بي دل جان من هميشه شاكر اين نعمت ها هستم...ولي دلم محبت مي خواد...دلم همسرم با محبتش من رو به ايندم اميدوار كنه،اينده اي كه قراره باهم بسازيم.نه با دعوا و جرو بحث من رو از اينده نااميد ميكنه...نقل قول:
نوشته اصلی توسط بی دل
دعواي امروز ما شايد مسخره به نظر بياد ولي اين دعوا ريشش اينه كه ما فكر ميكنيم دشمن هستيم كه در ميدان جنگ قرار گرفتيم...
من به عشق همسرم نياز دارم ولي او ناخوداگاه دلم رو بد جوري ميشكنه
از اين كه هم چنان نمي تونم به شوهرم علاقه مند بشم خستم....از اين كه دارم وسوسه ميشم كه از يك پسر ديگه خوشم مي ياد بدم مي ياد...من مي دونم اون شخص ادم فوق العاده اي نيست ولي وسوسه ميشم هميشه...توي تصوراتم همش اينده رو بدون همسرم ميبينم.يك اينده زيبا كه در اون همسرم نيست.فقط خودمم بدون هيچ كس....
مثلا خالم ميگه ببينيم دختر پرنده چه شكلي ميشه يك حس غريب بهم دست ميده...انگار كه اين اتفاق قرار نيست بيفته...
چرا من اينطوري شدم....مني كه خوبيم زبانزد خانوادم بود...مني كه دوست نداشتم كسي رو اذيت كنم الان شدم يك دختر نق تقوي تو اعصاب...حالم از خودم داره به هم مي خوره...
فكر كنم يكي از دلايلي كه باعث ميشه از شوهرم بدم بياد ظاهرشه...ظاهرش از اول به دلم ننشسته بود
خاك بر سر من احمق كه ظاهر داره رو اثر مي ذاره...بيشتر از همه چاقيش داره خيلي چاق ميشه منم بدم مي ياد شيكمش رو اينطوري مي بينم همش هم مي گه لاغر مي شم ولي عمرا....
من بر خلاف کاربران اینجا تصور میکنم حضور در اینجا کمک چندانی به بهبود زندگی شما نمیکنه، شما اینجا میایید که بخشی از تنهاییتون رو پر کنین ولی تا به حال تاثیر چندانی در زندگیتون نداشته. با توجه به سن شما و همسرتون به نظر من تنها کسی که ممکنه به شما کمک کنه مشاور خانواده است که باید با همسرتون و شما مدتی کار کنه وگرنه متاسفم که اینو میگم اما آینده روشنی در انتظار زندگی زناشویی تون نمیبینم.
چرا اتفاقا من به يك نتيجه رسيدم اينجا...
به اين نتيجه رسيدم كه بايد از حركات شوهرم تمركز زدايي كنم ...مطمئنا زندگي ما اين قدر بد نيست كه ارزش طلاق داشته باشه...شايد من دوست داشته باشم ولي هر چيزي كه دوست دارم كه نبايد انجام بشه....
سعي كنم وقتم رو با چيز هاي ديگه و تفريحات ديگه پر كنم...مطمئنا هم اهل خيانت نيستم...غير ممكنه بخوام با يك مرد ديگه رابطه برقرار كنم...
در حقيقت زندگيم ميشه مثل مادر و پدرم ...هيچ وقت دوست نداشتم عاقبتم اين طور بشه ولي شد..
در حقيقت همه اين ها رو حرفا مي دونم ولي عملا كاملا سخته
عشق يا همون دوست داشتن شايد اصلا اين اتفاق نيفته و در حقيقت يك زندگي بي پايه خواهيم داشت.
- - - Updated - - -
چرا اتفاقا من به يك نتيجه رسيدم اينجا...
به اين نتيجه رسيدم كه بايد از حركات شوهرم تمركز زدايي كنم ...مطمئنا زندگي ما اين قدر بد نيست كه ارزش طلاق داشته باشه...شايد من دوست داشته باشم ولي هر چيزي كه دوست دارم كه نبايد انجام بشه....
سعي كنم وقتم رو با چيز هاي ديگه و تفريحات ديگه پر كنم...مطمئنا هم اهل خيانت نيستم...غير ممكنه بخوام با يك مرد ديگه رابطه برقرار كنم...
در حقيقت زندگيم ميشه مثل مادر و پدرم ...هيچ وقت دوست نداشتم عاقبتم اين طور بشه ولي شد..
در حقيقت همه اين ها رو حرفا مي دونم ولي عملا كاملا سخته
عشق يا همون دوست داشتن شايد اصلا اين اتفاق نيفته و در حقيقت يك زندگي بي پايه خواهيم داشت.
هيچ كي منو دوست نداره؟؟؟؟؟!!!!!:47::47::47:
وقتی تصمیم نداری کاری بکنی و هر چی میگیم باز کار خودتو میکنی دیگه چی باید گفت؟نقل قول:
نوشته اصلی توسط پرنده غريب
قرصی نیست که بهت بدن و بگن باهاش از زندگیت راضی شو!باید خودت تلاش کنی
1-انقدر غر نزنی و مرثیه سرایی نکنی
2-یه کم از حالت انفعال بیرون بیای
نمیشه که تو همون کار خودتو بکنی و بعد بگی چرا پس بازم همونجوری موندم.میشه؟
به قول بی دل کلا غصه خورت ملسه!و نمیخوای ازین وضعیت هم بیرون بیای
خوب ترانه جان ميشه بهم بگي وقتي احساس ميكنم بين من و همسرم عشق نيست چي كار كنم؟
واقعا نمي دونم چي كار كنم....خودمم حالم داره از اين ادا و اطوار به هم مي خوره...وقتي دلم محبت مي خواد چي كار كنم....
تازگي احساس مي كنم از خانوادم هم دور شدم....واقا احساس كمبود محبت دارم...وقتي با مامان بابام حرف مي زنم و اونا قربون صدقم ميرن يا به من محبت مي كنن بغض مي كنم...
شايد باورتون نشه ولي شايد من كلي بشينم پيش شوهرم بغلش كنم شايد حتى يك ساعت و تلاش مي كنم به هيچ چيز ديگه فكر نكنم، بازم عاري از احساسم...هر كي ندونه انگار به بغل كردن مردها عادت دارم...
تاپيك مرثيه سرايي رو خوندم،سخنراني دكتر فرهنگ چندتاشو گوش دادم ديگه نرسيدم بخونمش...چگونه منفعل نباشيم رو قبلا خونده بودم...
ولي وقتي ميبينم يك سري چيزا كه من هميشه بدم مي اومد تو مرد باشه،تو ذاتشه عصبي ميشم..
به هزار و يك روش هم بهش فهموندم...
اوايل همش گير ميداد برم باشگاه ولي الان خودش شده عين بشكه پا نميشه خودشو لاغر كنه...من دوست داشتم شوهرم پر از نشاط باشه ولي وقتي تنبليش رو ميبينم حرصم در مي ياد...
برادرش هم داره پزشكي مي خونه،باشگاه هم ميره و به هيكلش ميرسه و نمراتش عالي...شوهرم هيچ كاري نمي كنه ليسانس ٣سالش ،٥ساله هنوز تموم نكرده...
من جلوش اصلا با برادرش مقايسش نمي كنم...ولي حرصم در مي ياد ميبينم به غيرتش بر نمي خوره حداقل جلوي من يك خودي نشون بده..
البته شوهرم هم خوبي هاي خودش رو داره ...
خلاصه من چيزي به اسم حس زناشويي به همسرم ندارم و فكر كنم بايد زندگيم و عاري از احساس ادامه بدم عقده اي بشم...
حالا شما بهم بگين لوس ننر يا هر چيز ديگه نميتونم كاريش كنم
خدايا كمكم كن...
مي دونم كسي به جز خودم نمي تونه مشكلاتش رو حل كنه...دلم يك اراده قوي مي خواد...
تو خانواده شوهرم مسخره كردن ديگران خيلي عاديه،من اين خصلت رو دوست ندارم...
خدايا به من صبر بده...اراده بده تا بتونم بهشون نشون بدم من خيلي بهتر از اون چيزيم كه فكر مي كنه...كه خالم بفهمه وقتي به خانوادم ميگه تنبل،نشونش بدم تنبل كيه...
دلم براي خانوادم تنگ شده...بين اين افراد بعضي وقتا احساس غريبي ميكنم...
خدايا خودت گفتي:(و جعلنا بينهم مودة و رحمة)...پس من چرا اينقدر بي احساسم...
يعني الان اگر جدا بشم واقعا براي من يا حتى براي شوهرم فرقي نمي كنه...
معجزه مي خوام خدا...معجزه عشق
یه سوال ازت دارم!!!
واقعا وقتایی که شوهرت رو بغل میکنی نمیتونی از ته دل بش بگی دوستت دارم
اخه خانم منم مث شما این کارا رو میکنه ولی میگه اون لحظه واقعا میخوامت...!!!
همش میترسم مث شما باشه ولی نگه
به اين نتيجه رسيدم كه من دوست ندارم.....دو حقيقت هيييييييچ چيزي كه منو جذب منه نداره....
نياز هاي احساسيم هم اصلا به وسيلش برطرف نميشه...
اينا شايد مرثيه سرايي احساسي باشه ولي حقيقته...ديگه رسيدم به اين مرحله كه دوست ندارم حتى بهم نزديك بشه...حوصلشو ندارم.
به خصوص از موقعي كه خونه خالم اينا اومدم....شخصيت واقعيشو انگار دارم تازه ميبينم....
يك ادم تنبل و بي عرضه اي كه به مفت خوري عادت كرد....واقعا برام سخته ببينم كه مني كه تا حالا مامانم نذاشته كار سخت كنم با چه جون كندني كار مي كنم ولي ايشون كه مرد زندگي هستند به اصطلاح خودش رو به مردن ميزنه...جالب اينجاست كه من روزم و اون روزه هم نيست...داداشش با زبون روزه هر روز ميره باشگاه ولي شوهر تنبلم شده عين بشكه...يك سال اخر دانشگاشو به خاطر يك درس قراره تكرار كنه...چقدر با ديدن اين تنبليش داغون ميشم...قلبم درد مي گيره...
ما خرجيمون از خانواده شوهرمه اون وقت شوهرم وسط كار داد ميزنه كه اصلا من از اين كار بدم مي ياد و مجبورم اين كار رو بكنم...
خودش كه چند ساله داره كار مي كنه با چه كندي كار مي كنه ولي من يك روز كند كار كردم اعصاب براي من نذاشت...
كارش شده صبح پا ميشه اخبار،بعد از ظهر اخبار،سر سفره افطار اخبار...
دلم انرژي و نشاط مي خواد ...به خدا وقتي ميبينم برادر شوهرم اينقدر انرژي داره منم انرژي ميگيرم...ميبينم تو درسش زرنگه منم دلم مي خواد مثلش زرنگ بشم...
ولي شوهرم اينقدر بي غيرت شده كه هر چي قدر مسخرش مي كنن اهميت نميده...
مردم اولين تولد دوران ازدواجشون دوست دارند زن يا شوهرشون رو سورپرايز كنن...شوهرم روز تولدم به خاطر امتحانات پيشم نبود بعدش هم كه اصلا هيچي بهم نداد...
واسه تولدشم من پيشش نبودم ولي رفتم يك دسته گل خريدم روزي كه اومد يواشكي تو ماشين اومدم گل بهش دادم..كارت خريدم با كلي ذوق...چون پول نداشتم هم يك كيف پول چرم از ايران گرفته بودم بهش دادم...عمرا اگه يادش بياد اين كاري كه كردمو...عمرا اگه بدونه كيف پولش كجاست...اون حتى از ادكلني كه با كلي ذوق براش خريده بودم خوشش نيومد...ميگفت خراكي برام مي اوردي بهتر بود..
كاش ميتونستم يك كاري كنم كه همه چيز خوب بشه...بر گردم زمان مجرديم اما حيفففففف
- - - Updated - - -
به اين نتيجه رسيدم كه من دوست ندارم.....دو حقيقت هيييييييچ چيزي كه منو جذب منه نداره....
نياز هاي احساسيم هم اصلا به وسيلش برطرف نميشه...
اينا شايد مرثيه سرايي احساسي باشه ولي حقيقته...ديگه رسيدم به اين مرحله كه دوست ندارم حتى بهم نزديك بشه...حوصلشو ندارم.
به خصوص از موقعي كه خونه خالم اينا اومدم....شخصيت واقعيشو انگار دارم تازه ميبينم....
يك ادم تنبل و بي عرضه اي كه به مفت خوري عادت كرد....واقعا برام سخته ببينم كه مني كه تا حالا مامانم نذاشته كار سخت كنم با چه جون كندني كار مي كنم ولي ايشون كه مرد زندگي هستند به اصطلاح خودش رو به مردن ميزنه...جالب اينجاست كه من روزم و اون روزه هم نيست...داداشش با زبون روزه هر روز ميره باشگاه ولي شوهر تنبلم شده عين بشكه...يك سال اخر دانشگاشو به خاطر يك درس قراره تكرار كنه...چقدر با ديدن اين تنبليش داغون ميشم...قلبم درد مي گيره...
ما خرجيمون از خانواده شوهرمه اون وقت شوهرم وسط كار داد ميزنه كه اصلا من از اين كار بدم مي ياد و مجبورم اين كار رو بكنم...
خودش كه چند ساله داره كار مي كنه با چه كندي كار مي كنه ولي من يك روز كند كار كردم اعصاب براي من نذاشت...
كارش شده صبح پا ميشه اخبار،بعد از ظهر اخبار،سر سفره افطار اخبار...
دلم انرژي و نشاط مي خواد ...به خدا وقتي ميبينم برادر شوهرم اينقدر انرژي داره منم انرژي ميگيرم...ميبينم تو درسش زرنگه منم دلم مي خواد مثلش زرنگ بشم...
ولي شوهرم اينقدر بي غيرت شده كه هر چي قدر مسخرش مي كنن اهميت نميده...
مردم اولين تولد دوران ازدواجشون دوست دارند زن يا شوهرشون رو سورپرايز كنن...شوهرم روز تولدم به خاطر امتحانات پيشم نبود بعدش هم كه اصلا هيچي بهم نداد...
واسه تولدشم من پيشش نبودم ولي رفتم يك دسته گل خريدم روزي كه اومد يواشكي تو ماشين اومدم گل بهش دادم..كارت خريدم با كلي ذوق...چون پول نداشتم هم يك كيف پول چرم از ايران گرفته بودم بهش دادم...عمرا اگه يادش بياد اين كاري كه كردمو...عمرا اگه بدونه كيف پولش كجاست...اون حتى از ادكلني كه با كلي ذوق براش خريده بودم خوشش نيومد...ميگفت خراكي برام مي اوردي بهتر بود..
كاش ميتونستم يك كاري كنم كه همه چيز خوب بشه...بر گردم زمان مجرديم اما حيفففففف