نمایش نسخه قابل چاپ
کمی حق میدم ولی سن تون انقد بالا نیست که بترسین . فقط دو سال از بنده بزرگترین جالبه من خودمو هنوز بچه می دونم شما رو نمی دونم : ) ممکنه دیگران این ترس رو احساس کنن و روی آینده تونم تاثیر بزاره خدا نکرده . چون وقتی ترس یکی از ارکان شروع زندگی مشترک باشه بعدها ممکنه مشکل پیدا کنین با خودتون که چرا قبول کردم حتما از رو ترس بوده . تلاش تون رو بکنین ولی از ته دل خودتون رو بسپرین به خدا مطمئن باشین بهترین رو براتون پیش میاره چون همه مال اونیم :72:
باید ببینید فقط برای ادامه تحصیل میخواد بره اونجا یا قصد اقامت دائم داره...
نمیدونم چه روحیه ای دارید ولی وقتی پاتون برسه به اونور آب خیلی از معادلات به هم میخوره و امکان تغییر دیدگاه و روحیات هر دوی شما وجود داره!
درضمن به قول معروف هنوز نه به باره نه به داره...شما فقط دوتا دوست هستین!همین!! پس تا اقدام رسمی انجام نداده زیاد خیال پردازی نکنید!
دختر خوب روی حرف تصمیم نگیر، به عمل نگاه کن.
با یک پسری دوستی که می گه می خواد بره امریکا. حالا نشستی غصه می خوری که توی امریکا دلت برای خانواده ات تنگ می شه یا نه؟
بگو بیاد خواستگاری و بعد در مراحل شناخت و مشاوره در این مورد هم فکر می کنی.
یه مدت تاپیکهای اینجا را بخون تا ببینی یک گردو را که می ندازی بالا چند تا چرخ می خوره تا بیاد پایین ...
یکی حالا که رفتنش قطعی شده می گه نمی تونم دوست دخترم را ببرم و می خوام جدا شم.
یکی رفته و می گه نمی دونم چرا دوست دخترم نظرش عوض شده و زده زیر قولش.
یکی می گه قرار بود بریم خارج حالا مادرشوهرم نمی ذاره منو ببره.
یکی می گه من فقط باهاش دوست بودم قصدم ازدواج نبود گیر داده ازدواج کنیم.
یکی می گه نمی خوامش اما عذاب وجدان دارم. چطوری ردش کنم بره ....
انشالله که مورد شما هیچکدوم از این یکی ها نباشه. اما برای اینکه آسیب روحی نخوری بگو بیاد خواستگاری تا بعد ...:72:
اره راست میگین باید یکم صبر کنم بیاد جلو ممنون از راهنمایییهاتون خیلی گلید