نوشته اصلی توسط z_sdgh
با سلام
37 سال و دانشجوی دکتری هستم. با توجه به افکاری که از کودکی با آن پرورش یافتم، نسبت به آقایان حس خوبی ندارم.شدیدا احساس تنهایی می کنم و نیاز به هم صحبت، دوست و همسر دارم. تمام آنچه را شنیده بودم اکنون واقعا لمس می کنم که مردان خودخواه و خود رای هستند و فکر می کنند برتر از زنان هستند. فکر می کنم هیچکدام زنان را مساوی خود نمی ینند که البته به خاطر تربیت مادران ایرانی برای یک پسر ایرانی است. زندگی هایی را دیده ام که فقط به خاطر اینکه مرد تصمیم گیرنده است زندگی خوبی ندارند در حالیکه همسر او بهتر فکر می کند. می دانم که به خاطر این باور از زندگی طبیعی عقب مانده ام، ایا باور من اشتباه است؟ ایا ازدواج مشکل دار ارزش دارد که تنهایی خود را از بین ببرم فقط برای ازدواج کردن؟ برای برگشت به زندگی نزمال چه کنم؟
