چرا نمی تونم بگم که مذهبی هستم

[فرشته مهربان]

انتظار دارم و نیاز هست مدتی روی مطالب اون تاپیکها متمرکز شوی و خود را بیشتر و بیشتر بررسی کنی ، بخصوص روی مطالب مربوط به حل ناسازگاریهای

شناختی روی ناسازگاریهای شناختی بطور جدی باید کار کنی و به یکپارچگی در درون و برون برسی و به عبارتی دل یکدله کنی


نکته مهم دیگر کمالگرایی هست که وقتی با ناسازگاریهای شناختی و احساس محوری ما همراه شود معجونی سمی و بسیار آسیب زا و در واقع

کشنده روح و روان و تخریبگر سلامت می آفریند و باید بگم شما بخاطر زمینه تربتی مناسب و قوت معنویت و تمایلات دینی در وجودتان از آسیب پذیری

شدید و حاد در امان مانده ای و بیشتر آسیب ذهنی و روحیه ( از نظر شادابی و احساس رضایت از زندگی ) دیده ای و از نظر روان حفظ شدی ،والا

این سه که با هم باشند مخاطرات روحی گاه شدید را باعث می شوند .


در این مرحله تاپیکهای زیر را به دقت بخوان :


http://www.hamdardi.net/thread-15050.html


http://www.hamdardi.net/thread-15051.html


و :


http://www.hamdardi.net/thread-9047.html


http://www.hamdardi.net/thread-9046.html

[ahmadi.00]

تایپیک هایی که معرفی کردید رو خوندم .

خصوصیات فرد کمالگرا این است که عزت نفس او پایین هست. چنین فردی برای جبران عزت نفس خودش، باید چیزی را کسب کند، باید اشکالی را برطرف کند. و مرتب در نقشه کشیدن برای کسب چیزی یا زدودن چیزی هست.
پیشرفتهای تحصیلی ، شغلی ، اجتماعی و ... فرد کمالگرا از روی عشق درونزاد او نیست. لذت فرایند کسب تحصیل و شغل و موقعیت را خوب درک نمی کند. او صرفا می خواهد نتیجه ای را کسب کند تا عزت نفس پایین خود را وصله کند.

این خصوصیت رو قبول دارم که خیلی برای خودم و زندگی ام برنامه می ریزم و یک موقع هایی خودم هم از دست این رفتارهام کلافه می شم. بیش از حد به آینده فکر می کنم و به چیزهای بی خود الکی گیر می دم . جدیدا خودم هم متوجه ای موضوع شدم و دارم سعی می کنم مثله یک آدم نرمال زندگی کنم
البته هنوز هم فکر می کنم می تونستم بهتر از این باشم . فکر نمی کنم عزت نفسم پایین باشه . شایدم توی ناخودآگاهم احساس می کنم عزت نفسم پایینه .

راهکار هایی که معرفی شده

۱ مدتی دست از تلاش برای شدن بردارد. و خود را بشناسد و خود را دوست بدارد. و به خود بگوید که من مساوی آنچه به دست می آورم نیستم. من مساوی هستم با آنچه که اکنون هستم.
۲ تمرین لذت بردن از فرایند و مسیر به جای هدف.
۳

دست کشیدن از کسب آگاهی بیشتر، ارزیابی خویشتن و به جای آن عملگرایی کردن.

۴

هدف ها را

اولا : بر اساس لذتی که می برید( نه برای اینکه با آن شخصیت خودتون را وصله کنید)، انتخاب کنید.
ثانیا: هدف خود را به زیر هدف های کوچکتر تقسیم کیند. به نوعی که سهم یکسال به یکماه بشکند، سهم یک ماه به یک هفته بشکند، سهم یک هفته به یک روز و در نهایت سهم هر ساعت دقیقا مشخص شود.
۵

به کمک یک روانشناس، بررسی کنیم تاچه اندازه هدف گذاری هایی که در زندگی داریم تحت تاثیر نیازهای ناشناخته درونی ماست

زمانی انرژی احساسی، غیر صلح آمیز و تخریبی محسوب می شود که مرکز تصمیم گیری و انتخاب فرد را اشغال کند و قوه منطق و حل مسئله را در جهت ارضاء خود و احساس لذت به کار گیرد و "عکس العملهای لذت طلبانه آنی" جایگزین دوراندیشی ، صبر، تحمل و همه جانبه گرایی گردد و شیوه احساس محوری رویه غالب فرد باشد.
بیاییم احساسات را در غلظت کم غنی سازی کرده و بدینوسیله اعتماد دیگران را به خودمان جلب کنیم.

تسلط به احساساتم برام سخته ولی فکر می کنم تا الانم تونستم تاحدودی بشون تسلط داشته باشم . اما اگه می شد تسلط بشون برام سخت نبود خیلی بهتر بود .
البته توی تایپیکی که معرفی کردید راهکاری ارائه نشده برای احساس مخوری

یک سوال : می شه بگید من چه تعرضات شناختی دارم ؟ چون خودم متوجه نمی شم ؟
توی بخش دوم درمان ناسازگاری های شناختی که در مورد خط قرمز ها حرف می زنه من هیچ خط قرمزی رو که بر مبنای اون سایر رفتارام رو باید شکل بدهم پیدا نمی کنم .

- - - Updated - - -

وای من توی هر تایپیکم دو یا سه تا غلط املایی دارم و تازه بعد از اینکه نوشته ام رو ارسال کردم نگاه می کنم چی نوشتم و متوجه اون ها می شم .
با عرض معذرت از جمیع دوستان :o

- - - Updated - - -

باید می نوشتم توی هر ارسالم نه هر تایپیکم . خواستم به غلط های املایی گیر بدم غلط محتوایی هم تو ارسالم ایجاد شد

[ahmadi.00]

نکته مهم دیگر

کمالگرایی هست که وقتی با ناسازگاریهای شناختی و احساس محوری ما همراه شود معجونی سمی و بسیار آسیب زا و در واقع

کشنده روح و روان و تخریبگر سلامت می آفریند و باید بگم شما بخاطر زمینه تربتی مناسب و قوت معنویت و تمایلات دینی در وجودتان از آسیب پذیری

شدید و حاد در امان مانده ای و بیشتر آسیب ذهنی و روحیه ( از نظر شادابی و احساس رضایت از زندگی ) دیده ای و از نظر روان حفظ شدی ،والا

این سه که با هم باشند مخاطرات روحی گاه شدید را باعث می شوند

فرشته ی مهربان شما می گید هم من کمالگرایی دارم هم احساس محور هستم و هم ناسازگاری شناختی دارم . اسمش رو هم گذاشتید معجون سمی و بسیار آسیب زا که کشنده ی روح و روان هست !

اگر من واقعا هم مشکلاتی دارم که کشنده ی روح و روان هست فکر نکنم درست باشه که صراحتا به من این حرف رو بزنید .
کسی اگه مشکلی هم نداشته باشه وقتی یک مشاور این حرف رو بش بزنه مشکل دار می شه

بعدش شما می گید دلیل اینکه من به خاطر به قول شما این معجون سمی دچار مخاطرات شدید روحی نشدم قوت معنویت و تمایلات دینی من هست !

کی می خواهید جواب سوال های من رو بدید

[فرشته مهربان]

.

.
.

.
آقای احمدی همانطور که گفتم بنیه تربیتی و گرایشهای معنوی شما کمک زیادی به شما کرده . درست مثل کسی که ویروسی کشنده وارد بدنش شده

باشه اما به دلیل سیتسم ایمنی قوی بدنش فقط عوارضی را بروز داده و دچار کسالت می شود اما از نظر حیاطی در امان مانده .

با بیان وضعیت ، خواستم بگم ترکیب این سه ،سم خطرناکی برای مسمویت روح و روان هست برای اینکه بدانید اولاً باید این سه را جدی بگیرید و بدانید همه

مشکلاتتان از همین جاست . و اگر اشاره داشتم در امان ماندید برای اینکه قدر شرایطی که بهتون کمک کرده را بدانید و بفهمید تا چه حد حافظ شما بوده ،

بخصوص قدر پدر و مادر را .

و اما از نظر نازسازگاریهای شناختی شما عمدتاً درگیر حالت الف از نوع دوم هستید ، مثلاً حجاب را دوست دارید و یک سری شعائر دیگر مذهبی را اما از

در موقعیت عمل و مقید بودن به آن ، فرار می کنید و برای فرار از انجامشان به دین و خدا پشت پا میزنید . ( بعضی شعائر دینی را در مقام توقع از دیگران قبول

می کنی اما عامل بودن خودرا نمی پذیری و ..... )

دلیل >>> تکالیف برای شما سخت و خشک هست و برای رهایی از ادای تکلیف ترجیح می دهید خود را متقاعد کنید که بی دین هستید تا اینگونه نتیجه

بگیرید که ، پس چون مذهبی نیستم لزومی به این تقیدات هم نیست و .... اما همیشه درگیر با خودتون هستید . در واقع برای رهایی از سختی تکلیف صورت

مسئله را پاک می کنید اما باز هم راضی نیستید و ناآرامی دارید چون حل مسئله اتفاق نیافتاده و فقط به عمق درون رانده شده .

در خصوص کمال گرایی >>> عمده کمالگرایی شما در رابطه با دیگران هست . انتظار دارید با هر کی آشنا می شوید ، دوست می شوید ، هرکسی جزء

خانواده شماست و .... یا هرکس که همسر شما می شود .... کامل باشد ، درست رفتار کند و هیچ مشکلی نداشته باشد . میل دارید خودتان درگیر انجام

تکالیف شرعی نشوید ، اما همینها را از دیگران مثلاً مادر یا همسر آینده انتظار دارید و دوست دارید اهلش باشند و اینگونه دچار تضاد می شوید .

می خواهید بگویید مذهبی نیستید تا راحت باشید و تکلیف نداشته باشید اما در عین حال نمی توانی بپذیری کسی که در رابطه باشماست بی قید باشد و

می مانید که چه کنید و .... همه سرگردانی ها و مسئله های ذهن شما که براش تاپیکهای مختلف باز می کنید از همین است .

[ahmadi.00]

فکر نمی کردم این نسخه ای باشه که بخواهید برای من بپیچید .

این دلیلی هست که شما برای چیزی که شما اسمش رو گذاشتید تناقض های رفتاری من ذکر کردید :

تکالیف برای شما سخت و خشک هست و برای رهایی از ادای تکلیف ترجیح می دهید خود را متقاعد کنید که بی دین هستید تا اینگونه نتیجه
بگیرید که ، پس چون مذهبی نیستم لزومی به این تقیدات هم نیست و .... اما همیشه درگیر با خودتون هستید . در واقع برای رهایی از سختی تکلیف صورت
مسئله را پاک می کنید اما باز هم راضی نیستید و ناآرامی دارید چون حل مسئله اتفاق نیافتاده و فقط به عمق درون رانده شده .

به نظر من این حرف شما به نوعی توهین به من هست . یعنی دلیل اینکه من بی دین شدم این هست که تنبل هستم و نمی خوام اعمال مذهبی رو انجام بدم .ازتون انتظار نداشتم که راجب من این طور قضاوت کیند . البته مطمئن هستم که شما هدفتون فقط کمک به من بوده و از اینکه برای تایپیکم وقت گذاشتید ازتون ممونم

اگه شخص دیگه ای هم نظری داره می تونه بده و این طور نیست که در این تایپیک فقط من و فرشته ی مهربان حق نظر دادن داشته باشیم . حتی اگر نظرش به قول فرشته ی مهربان غیر همگرا با روند مشاوره ای در تایپیک باشد .

فکر می کنم بهترین راه برای من اینه که از ایران مهاجرت کنم . جایی که توی یک فرهنگ مذهبی و سنتی نباشم . بعدش خودم رو پیدا کنم . ببینم واقعا چی رو دوست دارم و چی رو دوست ندارم . الآن خیلی از رفتار های من به خاطر این هست که توی این فرهنگ بزرگ شدم و زندگی کردم . اگه برم توی یک محیط غیر سنتی زندگی کنم تازه اون موقع می تونم بفهمم که آیا مثلا من واقعا مشروب خوردن رو دوست ندارم یا اینکه دوست داشتم و به خاطر آبروم جلوی خانوادم ،ترس از شلاق خوردن ، غیرقانونی بودن این کار یا ............... این کار رو نکردم .

البته باید تا دو سال دانشجوی ارشد باشم و اگه بخوام از ایران مهاجرت کنم باید دو سال برم سربازی . تازه به نظرم خوندن دکترا در ایران برام خیلی آسون تره تا اینکه توی یک کشور دیگه بخوام برای دکترا بخونم
باید توی یک کشوری زندگی کنم که هیچ آشنا و دوستی ندارم . برامم یک کم سخت هست که تا ۴ ساله دیگه بخوام تنها زندگی کنم . تازه وقتی می شه چهار سال که نخوام دکترا رو توی ایران بخونم وگرنه باید تا ۸ ساله دیگه توی ایران بمونم و اون طوری که دیگه باید تا سن ۳۲ سالگی توی ایران بمونم . فکر کنم بهتره همین که ارشدم رو خوندم برم سربازی و بعدش از ایران مهاجرت کنم .

بعدشم تازه اول دردسره ! حالا باید کدوم کشور غربی رو پیدا کنم که مهاجر بخواهند و برامم مهمه که مردمش انگلیسی زبان باشند .

[deljoo_deltang]

آقای احمدی من از جهات زیادی شما رو درک می کنم اگرچه با تفکرات شما همسو نیستم. من و همسرم از نظر دینی در دو قطب متفاوت قرار داشتیم. من همشهری شما هسنم و الان در یک کشور غربی زندگی می کنم. ولی جالبه بدونید برای اینکه بتونید شناخت درستی از خودتون داشته باشید، لازم نیست حتما شرایطتون رو عوض کنید. کافیه کمی از هیاهوی اطراف خارج بشید، نداهای ذهن سطحی رو خاموش کنید (نمی گویم احساسات چون شناسایی احساس و خود احساس هم گاهی کمک می کنه به شناخت) و بعد از بالا به خودتون نگاه کنید. شاید بودن در یک طبیعت بکر برای مدت زمان کوتاهی هم (مثلا یک هفته) بتونه به شما کمک کنه. می خواهم بگم درسته سرتون شلوغه اما فکر می کنم گاهی لازمه لحظه ای توقف کنیم و خودمون رو بررسی کنیم و بعد دوباره به راه بیافتیم. بعد از اون من از شما تقاضایی دارم. سعی کنید بعد از یک استراحت یک تعریف درست و جامع از دین، مذهب ، سنت، و اخلاقیات برای خودتون پیدا کنید (البته با تحقیق و بررسی) و میزان تداخل و تفاوت این واژه ها رو در عمل پیدا کنید. همچنین تعریفهایی از یک انسان مذهبی و دیندار هم برای خودتون داشته باشید. وقتی اصول رو پیدا کنید پذیرش و روبرویی با واقعیات براتون اسونتر میشه.

[فرشته مهربان]

آقای احمدی ، همینجا در هیمن پست هیجان محوری شما پیداست و تا این را کنترل نکنید و دست از واکنش دفاعی برندارید نمی تونیم به جایی

برسیم و مثل دفعه های قبل وقتی حرفی باب میلتون نباشه عصبانی می شوید و می گویید تاپیک منو قفل کنید و می روید یعنی باز هم پاک کردن

صورت مسئله .برادر من ، معنی سخت بودن را درست درک نکردید ، شما ممکنه حتی انرژی کافی هم داشته باشید ئ تنبلی هم نکنید ، اما

خوندن نماز براتون سنگین و سخت باشد ، چرا چون ارتباط باهاش برقرا نکردید چون درکش نمی کنید . فرق شما با کسی که همین حالت را دارد اما

نماز را هم می خواند این است که او وظیفه می داند و لذا اون سخت بودن را تحمل می کند حتی اگر تبنل هم باشد باز هم انجم می دهد . و رفته

رفته عادتش می شود ( به درست و غلط روند کار نداریم ) .

اما شما برایت سخت هست که چیزی را که درک نمی کنید و ارتباط باهاش برقرار نمی کنید را انجام دهید .

اگر درست متوجه منظورم شدید و سعی کنید کمی با تأخیر پاسخ دهید تا ادامه دهم .

با خارج رفتن هم مسئله شما حل نمی شود چون ریشه تعارضات باقی هست به گونه ای دیگر سر بر می کند . حتی اگر رو به مشروب خواری و ...

هم بیاورید اما باز هم درونتان درگیر خواهد بود .

موفق باشید

[sara 65]

سلام
مشکل شما برای من قابل درکه! من خودم خواستگاری داشتم که دقیقا مشکل شما رو داشت. یعنی در حالی که خودش اهل نمازو روزه نبود شدیدا روی حجاب و ارتباطات من حساس بود و من با اینکه جواب رد دادم اما این رو ابدا اختلافات مذهبی نمیدیدم بلکه مشکل از نظر من اختلافات فرهنگی بود! بهر حال طبیعیه که وقتی شما توی محیط مذهبی زندگی میکردین فرهنگ مذهبی دارین و این لزوما به معنی داشتن اعتقادات مذهبی نیست! کسایی که شرایط شما رو دارن کم نیستند یعنی دخترایی که توی یک خانواده ی مذهبی رشد کردن و توی این شرایط تربیت و بزرگ شدن و این مسائل رو رعایت میکنن اما خب طرز فکر آزادتری دارن.من پیشنهادم به شما اینه که برای ازدواج دنبال خانواده ای باشین که از نظر فرهنگی با هم مشابهت داشته باشین. نه اینکه قبل از خواستگاری رفتن فقط فاکتور مذهبی بودن یا نبودن خود دختر رو در نظر بگیرین! در مورد کار کردن خانومتون فقط میتونم بگم که سعی کنید بیشتر در مورد مزایا و معایب این معیارتون بررسی کنید.

[ahmadi.00]

من حداقل ۵ ساله که دارم به طور جدی به اینکه از ایران مهاجرت کنم فکر می کنم . می دونم خیلی سخته .....

تا الآن یک پولی از کاری که دارم جمع کردم و تا دوساله دیگه هم می خوام همراه با ارشدم کار کنم و همین طور می خوام بسیجی فعال بشم که اگه بشه سربازی شهر خودم بیفتم تا با سربازی هم بتونم کار کنم و یک سرمایه ای تا اون موقع جمع کرده باشم .

آیا اون موقع می تونم با اطمینان از ایران مهاجرت کنم ؟ می ترسم که چهار سال زحمت بکشم برای اینکه از ایران مهاجرت کنم و بعدش ببینم نمی تونم برم ! اون طوری بدجوری ضربه می خورم .
مهم نیست کجا برم . آمریکا و انگلیس که نمی شه . یک جایی مثله استرالیا هم حاضرم برم .

به نظرتون شدنی هست یا اینکه نباید الکی دلم رو خوش کنم ؟

[بهار.زندگی]

سلام اقای احمدی

خیلی از مسائلی که فرشته مهربان بهت گفته رو به منم گفته..احساسات و هیجانات.کمالگرایی و...بنابراین احوالت برام نااشنا نیست.
خوب خیلیا بهم گفتن خیلی بهتر شدم و تغییر کردم.پس اونچیزی که میدونم و لمس کردم رو میگم امیدوارم به کارت بیاد.

راه حلی که همیشه فرشته مهربان به من میگفت این بود...عمیـــــــق شو.اوایل متوجه منظورش نمیشدم و پیش خودم میگفتم چی میگه؟من خیلیم عمیقم.

اول یه توضیحی راجب غلظت احساسات و هیجانی بودن بگم.احساسات بدون کنترل باعث 1-پراکنده شدن ذهن به مسائل مختلف و 2-جلوگیری از عمیق شدن در درک حقایق میشه.
احساسات مانع از این میشه که ما لایه های عمیقتر مسائل رو ببینیم و در نتیجه برداشتهای ما از مسائل سطحی میشه و اتفاقا همین برداشتهای سطحی خودش باعث غلیظتر شدن احساساتمون میشه.(مثل یه چرخه)
این موضوع هم برای مسائل مذهبی هست و هم رفتارای فردی و اجتماعی.که من هر دوشو تو شما میبینم.

راه حل عمیق شدن هست.یعنی به برداشت اولیه ذهنمون اکتفا نکنیم.از جنبه های مختلف قضیه رو بررسی کنیم.
در ضمن باید تا جایی که میشه احساسات رو کنترل کرد.(یه رابطه دو سویه بین کنترل احساسات و عمیق شدن) هست.

یه قسمت از احساسات تو ازرده شده و این ازردگی باعث مقاومتت در مقابل مسائل مذهبی شده.

مثلا یادته تو اون تاپیکت از مشکلاتی که سر کنکورت پیش اومد گفتی.اونجا 1-احساساتت ازرده شد. 2-بخاطر ازردگی و زیاد بودن احساساتت یه نتیجه گیری سطحی کردی----------->خدا رو مقصر دونستی.در حالیکه اگه بتونی ذهنت رو عمیق کنی برداشتهات متفاوت میشه و در نتیجه احساست هم التیام پیدا میکنه.

من فکر نمیکنم بی دینیت ناشی از تنبلیت باشه.حتی اگه تنبل هم باشی فکر نمیکنم دلیل اصلیش این باشه.به نظر من احساس محوری،ذهن سطحی و فشاری که محیط مذهبی بهت اورده باعث مقاومت تو شده.

اینکه دلت میخواد بری خارج تا راحت بشی و بعد فکر کنی ببینی مشروب رومیخوای یا نه نشونه فشاری هست که رو خودت حس میکنی.اما اینکه فکر کردن رو مشروط به خارج رفتن میکنی اشتباهه.همینجا،تو همون شهر مذهبیت برو راجب مسائلی که شک داری پرس و جو کن.تحقیق کن.اگه دست اخر به این نتیجه رسیدی که مشروب خوری درسته بخور.اما همه اینا یه پیش شرط داره و اون اینه که احساسات و ذهن سطحیت رو کنترل کرده باشی تا بتونه بی طرفانه تحقیق کنی و نتیجه بگیری.

و گرنه همونطور که گفتم احساسات نمیذاره پیش بری.سختی که کشیدی،مسائلی که رنجوندت،عصبانیت کرده و کلا درگیرت کرده مدام بهت الارم میده یادته خدا بات چیکار کرد؟ و از اونجا دیگه نمیتونی درست پیش بری.

یه پیشنهاد که میل خودته انجام بدی یا نه.از اصول دین اسلام 1-توحید 2-عدل هست.
توحید که بحثش جداست ولی برو ببین اینایی که مسلمونن و خیلیاشون خودشونو دیندار میدونن رو چه حسابی میگن خدا عادله؟یکی این سر دنیا یکی اون سر دنیا؟یکی فقیر یکی غنی؟یکی سالم یکی معلول؟یکی خونواده خوب یکی خونواده بد؟یکی تو خونواده و محیط کلا لاییک بدنیا میاد یکی مثلا 7جدش مومن؟عدالتش کجاس؟
جواب این سوال (که البته خیلیا نمیدوننش) منو کمی اروم کرد.

موفق باشی