سلام..تایپیکای زیادی داشتم
مشکلات خیلیییی زیادی داشتم
. شوهرم بیکاره..ادامه تحصیلم نمیده.. هرروز یه تصمیم برای اینده میگیره ولی هروقت به روزهای عمل نزدیک شده تصمیمشو عوض کرده...
اخلاقشم گاهی تنده...معمولی نیستا
یجورایی انگار هنوز بعد 5 سال براش جا نیفتاده که همسر و زندگی مشترک داره...
خیلی از مشکلاتمون حل شده ها ولی انگار تمومی نداره
میترسم
احساس امنیت نمیکنم
خوشبین نیستم
من خیلی تلاش کردم خیلی... اصولی هم بوده زیر نظر چند تا مشاور هم هم بوده
اوایل امید وار بودم ک درست میشه ولی الان 5 سال گذشته اگه میخواست درست شه تا الان درست شده بود...
خانوادمم میدونم ک حمایتم میکنن..
ولی چیزی که منو دودل میکنه اینه که ته دلم احساس میکنم دوسش دارم و بدون همسرم نمیتونم زندگی کنم یعنی بغلش و بوسه هاش واقعا بهم ارامش میده
ولی تندی هاش بی برنامگیش بی توجهیش توجیهاتش و همه اینا ارامشمو به هم میزنه
راستش یک مشاوری خیلی وقت پیش بهم گفت خلاعاطفی داری از بچگی
حالا باخودم میگم شاید این خلا عاطفی + اینکه همسرم اولین پسری بود که وارد زندگیم شد + اینکه خودم یه دختر احساساتیم و با یکم محبت زود اشتی میکنم و...
باعث بشه احساس کنم نمیتونم ازش دل بکنم و در واقع این علاقم یک جور وابستگی کاذب باشه...
نظر شما چیه؟
خیلی اوضاعمون حساس شده ... بحث داره کم کم به خانواده ها کشیده میشه...
از مشاورای سایت خواهش میکنم کمکم کنند
علاقه مندی ها (Bookmarks)