یه دوست و همراه می خوام که برای ادامه ی تحصیلم و رسیدن به موفقیت بتونه کمکم کنه و بهم انگیزه و روحیه بده

[sayeh.]

سلام ببنید شما اول باید تمام جوانب رو بسنجید
اول اینکه باید ببینید همسر شما موافق هست یا نه؟ دوم اینکه درس خوندن شما چه تاثیری رو بچه هاتون میزاره؟ سوم اینکه وظایفتون نسبت به همسر و فرزندان میتونید کامل انجام بدید یا نه؟
به نظر من و با توجه به حرفاتون شما قصد محافظت از یک سری از افراد رو در زندگیتون چه حال چه آینده میخواید داشته باشید و دنبال استقلال مالی هستید

نه دنبال قلم چی برید نه گزینه 2 و ....
خودتون با توجه به شرایطتتون و تواناییتون برای خودتون برنامه ریزی کنید
شما اراده کافی ندارید برای طی این مسیر بسیار دشوار شما نیاز به یک انگیزه قوی دارید این انگیزه و امید رو در این میبنید که اطرافیانتون بهتون انرژی لازم بدن زمانی که کم میارید
اما باید تمرکزتون روی هدفتون بزارید این درس خوندن برای چی هست؟آینده من به کجا میخوام برسم؟ باید از چه افرادی حمایت کنم؟ هر روز هر ثانیه باید به هدفتون فکر کنید
از هر چی افکار منفی دوری کنید هر هدف سختی به آسونی بدست نمیاد

در اطراف من موارد متعددی رخ داده به چشم خودم دیدم کسی رو که تو سن 32 سالگی از زندگی و درآمدش راضی نبود رفت و خوند دندون پزشک شد
یا اساتیدی رو دیدم که به دانشجوی یک موسسه غیر انتفاعی میگفتن امکان نداره ارشد بتونی جای خوبی قبول بشی و حداقل چند سال عقبی از دیگران ولی همون شخص در دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی تهران تونست در یک رشته بسیار خوب قبول بشه از نظر خیلیا معجزه بود ولی فقط به خاظر پشت کار این فرد بود
یک مورد دیگه هم دوستی که 4 سال برای پزشکی خوند حتی سربازی هم رفت آخر امسال در کنکور تونست پزشکی قبول بشه اونم در سن 25 سالگی

همه چیز ممکن هست فقط اراده میخواد
به هدفتون ایمان داشته باشید ناامید نشید از افرادی که موج منفی میدن دوری کنید

این مطلب که لینکش روقرار میدم میتونه برای شما مفید باشه از این دست افراد فراوان هستند

https://www.konkooriha.com/2017/05/0...C%D8%B1%D8%A8/


موفق باشید

سلام. مرسی بابت توجه و راهنمایی عالی تون.
باید بگم که بله خب همسرم راضی هست. اگر رضایت ایشون نبود که اصلا به همچین هدفی فکر هم نمی کردم. البته خب اول کار، خیلی موج منفی زیاد بود. بخصوص از سمت همسرم. مخالفتی نمی کرد اما با رفتارش نشون می داد که بهم ایمان نداره. البته من روانشناسم و می دونم که نباید از آدم های اطرافمون انتظار داشته باشیم به خودی خود بهمون باور داشته باشن. من چندسالی بود که فارق التحصیل شده بودم و همسرم فکر می کرد بیش از حد از فضای درس و تحصیل دور شدم. بعد از مدتی که تلاشم و می دید، می فهمیدم که ایمانش بهم بیشتر شده. تا حدی از لحاظ روانی حمایتم می کرد و این و کاملا متوجه می شدم که خیلی هم خوشحال هست. اما هنوز من و هدفم رو جدی نگرفته. متاسفانه ایشون چندان روحیه ی حمایت گری و امیددهی ندارن. اهل تشویق نیستن و هیچ وقت هم تعریف و تمجید الکی نمی کنن و درکل، من برای داشتن اعتماد بنفس، بیشتر باید به خودم و موفقیت های خودم متکی باشم. البته خب شکایتی نیست. این یه چیز طبیعیه و درستش هم همینه. اما چون قبلا تو یه زمینه هایی با شکست مواجه شدم همش می ترسم که اینم بشه یه شکست بزرگ دیگه تو زندگیم.
حق با شماست. اصلا نباید تو هیچ آزمونی ثبت نام می کردم. خودم هم به همین نتیجه رسیده ام. احتمالا برای سال بعد هم فقط آزمون های نزدیکِ کنکور و ثبت نام کنم. چون همین که تو آزمونی شرکت می کنم و ترازم پایین تر از دیگران می شه خیلی اثر منفی روی روحیه ام می زاره و کلا از درس خوندن زده می شم چون فکر می کنم هرچقدر تلاش کنم بی فایده است. درحالی که همزمان اینم می دونم که من بیشتر از دیگران تلاش کردم و پیشرفتم هم به طور نسبی بیشتر بوده اما باز هم نمی تونم به این افکار بد غلبه کنم.
اما در مورد تاثیر تحصیلم روی بچه هام. خب نمی گم که تاثیر نداشته. بنظر من هدف یکی از اعضای خانواده بخصوص پدر یا مادر، هدف کل اعضای خانواده هست و همه تو بد و خوبش سهیم هستن. اما واقعیت اینه که روحیه ی من با خانه داری صرف، سازگار نیست. بعد از 11 سال زندگی مشترک این و فهمیده ام که اگه کاری نکنم، باید هر روز بیشتر از روز قبل افسرده شم. افسردگی مادر هم یعنی افسردگی کل اعضای خانواده. و تاثیرش به مراتب بدتر از محصل و شاغل بودن مادره. البته خب روحیه ام طوری هم نیست که 24 ساعته بخوام درگیر درس یا کار بشم. تا بحال هم تمام سعی ام و کرده ام که چیزی برای خانواده ام کم نذارم اما هنوز هم از آینده مطمئن نیستم. بله. همیشه به این فکر می کنم که ممکنه به خانواده ام لطمه بزنم. با توجه به وجودِ این ریسک همچین تصمیمی گرفتم و تنها کاری که می تونم انجام بدم اینه که تمام تلاشم و برای لطمه نخوردنِ خانواده ام انجام بدم. تا بحال که هر روزی که خوب درس خوندم، شادتر بودم و خانواده ام هم شادتر بودن. حالا سوای از اینکه تو این چندماهه تازه فهمیده ام که اگه ریاضیات و نمی خوندم، درآینده حتی نمی تونستم تو ساده ترین درسهای بچه هام بهشون کمک کنم. به همین خاطر تو هر مقطعی اگه ترک تحصیل کنم، می دونم که از درسی که خونده ام و زمانی که گذاشته ام پشیمون نمی شم.
در مورد انگیزه ای که گفتید کاملا حرفتون و قبول دارم و درسته. دوره ی تابستون من واقعا انگیزه ی عالی داشتم. تمام مواردی که گفتید تو وجودم بود. اهدافم هم اول تابستون واقع گرایانه تر بودن واسه ی آخرش. اما متاسفانه مشاوره با افراد اشتباه، باعث شد اهدافی بیش از حد توانم برای خودم تعیین کنم و با نرسیدن بهشون، روحیه و از دست بدم...
ممنون بابت صفحه ای که لینک کردید و مواردی که گفتید. من در مورد آقای رحمانی تا چند روز پیش خبر نداشتم و وقتی فهمیدم واقعا چند روزی ذهنم و درگیر کرده بود که هنوز هم بهش فکر می کنم. حتما اون صفحه رو می خونم.
بازم مرسی ازتون