سلام بشما برادر عزیزم
خب این حق طبیعی هر انسانی هست که در مسئله ی ازدواج بخواد ظاهر طرف مقابلشو بپسنده یا چهره طرف به دلش بشینه. اما این وسط مسایلی مطرحه..
اینکه من خودم چهرم چطوره؟ آیا خیلی زیبا هستم یا نه معمولیم؟ اگر انتظار یک فرد خیلی زیبا رو دارم شاید مردم هم انتظار یک داماد زیبا رو داشته باشن ، آیا منطقی بود اگر منو صرفاً بخاطر چهرم کنار بگذارن در حالی که قیافه بدی هم ندارم ولی از بقیه نظرها یک آدم نرمال و خوبم؟
درباره پوشش افراد اونو میشه درست کرد یعنی از همسرم بخوام رنگ شاد بپوشه، ازش بخوام مانتوش بلند تر باشه ... آره اینو اول آشنایی میشه مطرح کرد و با طرف به توافق رسید.
اگر مشکل استیل افراده که با برنامه تغذیه ای و ورزش اوکی میشه چیزی نیست که بخوام دربارش نگران باشم!
دختر خوب رو پیشونیش ننوشته من خوبم اما تحقیق و بررسی رو برای چی گذاشتن؟ این بر میگرده به من و معیارای من.... اینکه من بخاطر برخی معیارای اشتباه انتخابمو محدود میکنم و دخترای خوب رو تو لیست سیاه میذارم... اگر یه دختر با چهره مهربون و دوست داشتی نه صرفا زیباً، ببینم باید اجازه بدم تا دربارش فکر بیشتری بکنم. باهاش صحبت کنم و ازش درباره خیلی چیزایی که برام مهمه سؤال بپرسم..، بببینم اخلاقش و رفتارش و فرهنگش چطوره؟سطح ایمان و اعتقادات و ارزش هاش چقدره؟ آیا میتونه زن زندگی من باشه؟دربارش بیشتر بدونم ...
معیارای اشتباه حلقه ی خواستن منو تنگ میکنه و تو این حلقه چند تا آدم زیبا قرار میگیرن که فقط زیبان و خصوصیت بارزی ندارن. تو این حلقه آدمای خوش اندام و خوش استیل زیادن ولی ویژگی خاصی ندارن... آیا اینطور میتونم خوشبخت بشم؟ تعریفم از خوشبختی چیه؟








علاقه مندی ها (Bookmarks)