چیزی که من می فهمم مشکل شما یه مقدار سوء تفاهم و بیشتر انتظارت برآورده نشده و شاید تاحدی کم توجهی آقا به شما در مقابل توجهش به کار است

(من دنبال محبت باهاش عروسي كردم حالا ميفهمم كه اين خودش از من بدتر بوده)
راستش خنده ام گرفت خب خانم خوب، محبت یه جاده دو طرفه است. طبیعیه که اون آقا هم مثل شما نیاز به محبت داشته باشه. زن و مرد هر دو به محبت و تایید هم نیاز دارند و شاید باور نکنید آقایان بسیار بیشتر از خانم ها به تایید همسرشون (به جا و صحیح) نیاز دارند. به همین دلیل هستش که میگند پشت سر هر مرد موفقی زن با محبتی است. (یادتون باشه پسر بچه ها بیشتر از دختر بچه ها به این مسایل حسایت دارند ولو به دلیل نوع روحیه غدشون کمتر ظاهر کنند)

زیاد در جزییات ریز و دقیق نباشید. آقایون بعضی وقت ها زیاد حرف می زنند. شما جدی نگیرید، جدی هم نمیشه. متلک هاشون (که جدی هم به نظر نمی رسند) رو با شوخی هایی جواب بدید که محبت ایجاد کنه.
خوشبختی رو دوباره تعریف کنید. تعریف تون رو شامل این کنید که از آنچه که دارید بهترین استفاده رو بکنید. ماشینی که الان دارید. خانه ایکه دارید و الی آخر. اگر فکر می کنید کم براتون وقت صرف می کنند با گفتگو (مستقیم) یا غیر مستقیم مثلا همراه شدن با اطرافیان برای مسافرت و غیره ایشون رو در کنار داشته باشید.
همیشه یادتون باشه
خانم ها فطرتا به آقا و خانواده وابستگی دارند درحالیکه آقایان باید به کار و تامین هزینه های زندگی و حتی با وجود عدم نیاز احتمالی، باید به مسئولیت های اجتماعی شان هم برسند.

خیلی تاکید میشه نامزدی بین 6 ماه تا 1 سال باشه. معمولا کمتر از 6 ماه برای شناخت کافی نیست (شناخت کامل وجود خارجی نداره) و بیشتر از 1 سال هم صلاح نیست. به دلایل مختلف و بطور طبیعی مشاجرات و اختلاف هایی در زمان نامزدی پیش میاد بدون اینکه علایق و وابستگی های بعد از ازدواج که رابطه زن و شوهر رو مستحکم می کنه وجود داشته باشه. مانند رابطه جسمی زوجین، رابطه و احساس تعلق عاطفی ناشی از ازدواج قطعی، وجود فرزندان و غیره...

موفق باشید