سلام
به نظرم این جور احساسات توی سن و سال شما -سالهای ابتدایی دانشگاه- رو خیلی ها تجربه کردن و معمولا مقطعی هست (مخصوصا اگر صرفا یه چیزی در حد فکر کردن باشه و هیچ حرف و رابطه ای هم نباشه) زمان که بگذره متوجه می شید و بعدها (دیگه بستگی به خودتون داره چند وقت یا چند سال بعد) که بهش فکر کنید می بینید بیخودی خودتون رو اذیت کردید و اون آدم هم براتون بی اهمیت میشه و وقتی خواستگارها یا مردهای دیگه رو توی زندگی باهاشون برخورد داشته باشید دیگه اصلا به این آدم فکر هم نمی کنید.

در مجموع این به خودتون بستگی داره که تا کی می خواهید به این افکار پر و بال بدید.
بعد هم من نمی خوام شخصیت اون آقا رو زیرسوال ببرم. ولی آروم و بی حاشیه بودن آدما ملاک خوبی شون نیست. از کجا معلوم! شما که اشراف کامل به ویژگی های اخلاقی اون اقا ندارید