به نظرم مساله شما بیش از هر چیز به تردید در جهت گیری کلی فکری و انتخاب سبک زندگی برمی گرده.جای شما بودم این سوال رو از خودم می پرسیدم که معنای زندگی برای من چیه و چه چیزی باعث احساس رضایت عمیق و درونی من میشه.می خوام چه جور آدمی باشم؟می خوام یه آدم قراردادی باشم یا آدمی که می خواد دنبال اون چیزی باشه که از درونش می جوشه؟(اگر کسی گفت جفتش با هم میشه احتمالا آدم شوخیه).جواب این سوالات رو وقتی می تونین بدین که با خودتون روراست باشین و دست به خودفریبی نزنین.چون خودتون بهتر از من می دونین که انسان بنده توجیهه.
در مورد مساله پدرتون هم به نظرم خودتون رو درگیر چیزی نکنین که توانایی تغییرش رو ندارین.مساله اعتیاد یه مساله چندجانبه و به شدت بغرنجه و هیچ کس نمی تونه در این مورد به تنهایی نقش منجی رو بازی کنه.اون چه رو که در توانتون هست انجام بدین و باقی رو رها کنین.شما مسئول زندگی غلط والدینتون نیستین.








علاقه مندی ها (Bookmarks)