علی آقای عزیز.
من هم شما رو درک میکنم. متاسفم بابت تمام حس های ناراحت کننده که در وجودتون هست.میتونست نباشه اما هست. ناراحتی بخشی از زندگیه. مشکلی که آدم رو نکشه آدم رو بزرگ
میکنه.
شما ناراحتید و عصبانی اما من بر طبق یک اصولی میگم که شما نه از خانواده بلکه از خودتون عصبانی اید و ناراحت. خانواده بهانه است برادر من. مشکل شما در اصل با خودتونه.
باور میکنید شما با خودتون دشمنید نه با خانواده؟ یک حساب دو دو تا چهار تا بکنید . با کی دارید لج میکنید الان؟ کی رو دارید بدبخت میکنید الان؟ عمر کی داره هدر میره؟جوونی کی داره با
حسرت میگذره؟ سلامتی روح و روان کی در خطره؟ زندگی اجتماعی کی داره آسیب میبینه؟ کی داره زجر میکشه؟ کی خودشو از شادی محروم کرده؟
درک میکنم حرفاتون رو و سختی هایی که کشیدید و این حسایی که دارید. چون نوع انسان و بشر این طوره. من و شما و x و y همه در زندگی دردهایی کشیدیم که تنها نتیجه اش امروز
شده انتقام از خودمون!!! برای چی آخه؟ بله برادر خوب من، شما دارید تمام این عصبانیت ها و دلخوری ها رو بر سر خودتون خراب میکنید جوری که با تمام وجود دارید میرید سمت خراب کردن
زندگی خودتون. نمیرید؟
لازم نیست من نوعی لکنت زبان داشته باشم که بفهمم چی دارید میگید. کافیه ی کمی فقر در کودکی تجربه کرده باشم یا بیماری منجر به کشیدن درد و بستری در بیمارستان یا نداشتن
سرپرست یا حتی و حتی زشت بودن و مناسب نبودن ظاهر و مثال های دیگه مثل کتک خوردن در کودکی و ... درک آدما از مشکل اون رو کوه غم میکنه.
بله هستند کسانی که فقیرند اما در اوج عزت، بیمارند اما در اوج لذت از زندگی و لکنت زبان دارند اما حتی ذره ای حتی ذره ای براشون مهم نیست.
این آدمها با من و شما چه فرقی دارند ؟ من و شمایی که به جان اعصاب و روان و جسم و خودمون می افتیم و دشمنیم با خودمون و سلامتی خودمون؟ دنبال تلخ کردن زندگی هستیم با
تمام وجود انگار برنامه ریزی شدیم که خودمون رو به نابودی بکشیم.
مشکل هست. تو زندگی همه هست. همه ی ما انتخاب میکنیم با مشکل چه طور برخورد کنیم. به خدا مشکل در تمامی زندگی ها و آدم ها هست اما اینکه چه میکنند با این مشکل انسان
ها رو متفاوت میکنه. هیچ فرقی نمیکنه لکنت باشه یا سرطان. گاهی ممکنه یک رنگ پوست تیره یک دختر رو ببره به جایی که از شدت ناراحتی موهاش بریزه!!. یک بینی نا زیبا و نا فرم فرد رو
به چنان انزوایی میرسونه که فکر میکنه دیگران تمام مدت مسخره اش میکنن. اما یک فرد سرطانی با بی اعتنایی به بدترین دردهای شیمی درمانی زمانی که همه نا امیدند ازش با تمام وجود
و فقط با سلاح امید به زندگی بر میگرده. مشکل میتونه کوچیک باشه اگه عزت نفس داشته باشی. حتی اگه مشکلی دائمی باشه.
متاسفانه انتخاب شما زجر دادن خودتونه.
انتخاب هر کس که خودش رو دوست نداشته باشه، تحمل موفقیت خودشو نداشته باشه و نخواد سالم زندگی کنه همینه. همینایی که شما انتخاب کردید.
یه چیزایی مثل خانواده رو بولد کردین تو ذهنتون که اون اضطراب پنهان رو نبینید. نبینید که خودتون رو دوست ندارید. نبینید که برای خودتون بی ارزشید.
بله خانواده و پدر و مادر وظیفه ای داشتند اما خوب به خاطر بی سوادی و ...( حتی دشمنی با شما اگه دوست دارید این جوری فکر کنید) به شما توجه نکردند. حسرت هایی دارید تو دلتون.
اما شما به هر حال با تمام این شرایط بزرگ شدید و این غم ها و حسرت ها شما رو نکشته .
الان یک جوونید و قطعا توانا و خب حالا انتخاب کنید بمونید تو حسرت گذشته یا شروع کنید به ساختن خودتون و اون زندگی که دوست دارید.
هر انتخابی کنید و هر کاری کنید اختیار با خودتونه. آینده تون دست خودتونه. باور کنید اصلا به لکنت ربطی نداره بدبختی تون. به خودتون و ارزشی که برای خودتون قائلید ربط داره.
خواهش میکنم از شما که باور کنید ارزشمندید. نمیتونید تنهایی به این باور برسید. برید روانشناس که بهتون نشون بده. بعدش شما نیازی به هیچ کس ندارید. باور کنید کافیه ی بفهمید که
خوبید و دوست داشتنی دیگه از وسواس خبری نخواهد بود.
برای لکنت نمیدونم اما اون هم اگه بخواید چیزی نیست.
موفق باشید.
علاقه مندی ها (Bookmarks)