اصلا نیازی هست برای خودمون هدفی تعیین کنیم تا با رسیدن به اون هدف شادتر باشیم؟
یا میتونیم با استفاده از "اکنون" و داشته های "اکنون" شاد باشیم؟ من اینگونه شاد زیستن رو ترجیح میدهم و تا به امروز هم بسیار موفق بودم. حالا بسته به چهارچوب فکری و اخلاقی خودتون میتونید از عوامل شادی بخش هم استفاده کنید (موسیقی، هنر، ادبیات، ورزش، رقص، طبیعت، رانه های هورمونی و...)
اگر همه چیزهایی که دوستشون داریم رو تجربه کنیم، شادی ما مرگ رو هم در آغوش خواهد گرفت. (یعنی چیزهایی که دوست داری در این دنیا تجربه کنی رو قبل از مرگ تجربه کرده باشی)
برای شخص خودم شادی و آرامش زمانی شروع شد که از "خودم" به بیشترین سطح رضایتمندی رسیدم (با داشته های اکنونم).
یادمم نمیره منتظر کسی نیستم تا برام شادی ایجاد کنه (چه دیگران چه خدا و ...)
من روی پای خودم می ایستم و زندگی میکنم و به کسی یا چیزی تکیه نمیکنم و از فرصتی که دارم سعی میکنم به روشی که دوست دارم بهره مند بشم.
حدس میزنم شما مطالعات غیردرسیت کمه. کمی ادبیات و فلسفه بهت کمک میکنه.![]()









پاسخ با نقل قول

علاقه مندی ها (Bookmarks)