کمرویی و ترس از مواجهه با دیگران هنگامی رخ میده که شما به عیوب و نقایص خود فکر میکنید.
وقتی خود رو كم ارزشتر از ديگران احساس کنید، خوب طبیعیه که از آدمها ( بخصوص افراد ناآشنا ) ميترسید. شما می ترسید این ضعف و بی ارزش بودنتون برای اونها هم آشکار بشه. ("کم ارزش تر بودنی" که واقعیت نداره و شما بطور کاذب به خودتون نسبت داده اید) بنابراین اغلب این تصور دروغین رو خواهید داشت که افرادي كه در حضور اونها هستید، در حال استهزا و تمسخر شما هستند.
چون وقتی آدم خودش رو بی ارزش ببینه، فکر می کنه دیگران هم مثل خودش، او رو غیرجذاب و بی ارزش می دونن.
وقتی در جمعی حضور دارید، به جای زیر ذره بین بردن خودتون و فکر کردن به نواقصتون، به چیزهای مثبت خود فکر کنید. توقعتون رو از خودتون کم کنید. بنا نیست با هرکس صحبت می کنید، او رو کاملا مجذوب خود کنید و در نظر او یه فرد ایده آل و بدون هیچگونه نقصی برسید. خود رو بعنوان یه آدم عادی قبول داشته باشید. هیچوقت تصور نکنید که دیگران از شما توقع عالی ترین بودن رو دارن.
اینو بدونید که حجالتی بودن میتونه مانع رشد شخصیت بشه. پس برای از بین بردن این حالت تمام تلاش خودتون رو بکار بگیرید.
با قدمهای کوچک شروع کنید. مثلا اول سعی کنید در جمع ها، به همه سلام کنید.
بعد کم کم به جای سکوت و ترس، در جمع با افراد وارد گفتگو بشید....
دو عامل ( اعتماد به نفس پایین و خجالتی بودن) به طور مداوم در حال تقویت یکدیگر هستند.
همدردی کلاً یک انجمن رو به اعتماد به نفس اختصاص داده:
اعتماد به نفس
حتماً مطالعه کنید.
همه انسانها دارای ارزشهای خاص خود هستند.
اصلاً معیار اندازه گیری اونهایی که احساس حقارت می کنند درباره ارزش خودشون درست نیست.
به نظر اونا ارزش آدم به چیزهاییه که چندان دست خودش نیستند. چیزهایی مثل قد ، وزن و حتی ثروت.
برای اینکه احساس حقارتتان رو از بین ببرید ، اول باید در وجودتون چیزهایی رو تشخیص بدید که می تونید تغییر و رشد بدهید. چیزهایی مثل دانش، توانایی هاتون در زمینه کامپیوتر، پایبندی به اخلاقیات، شوخ طبعی در محیط خانواده، نیکی به پدر و مادر (اینها از نوشته هاتون مشخص بودن، بقیه رو خودتون پیدا کنید) مردم شما را به خاطر ویژگی هایی که در خودتون پرورش داده اید، قبول دارن.
نمونه اش:
ببینید ! وقتی با تلاش و پشتکار به چیزی دست پیدا می کنید، حالتون بهتر میشه!
چون به خودتون ثابت میشه که ارزشمند هستید.
اگه خوب فکر کنید، می بینید که در خیلی موارد دارای ارزش هستین فقط نمیتونین یا نمیخواین به داشته هاتون توجه کنید و کماکان بدنبال ارزشهای کاذب میگردید.
از طرد شدن یا شکست خوردن، نترسید.
چرا بیش از حد به شکست اهمیت می دین؟
دوچرخهسواری بلدین؟ وقتی داشتتن یاد می گرفتین، بارها و بارها از اون نیافتادید؟ هیچ اشکالی نداشت. بالاخره تونستید. همه اولش بارها می افتن. اگه تو هر کاری موفق هم نشیم عیبی نداره، از شکستهامون درس می گیریم.
یک شکست فقط پله ای از ترقی است
کمی انگیزه مشخص و مثبت شما رو به جلو می راند. مثلاً:
خیلی عالیه. یعنی انگیزه برای پیشرفت. مصمم باشید، حتم دارم که شغل مناسبی پیدا می کنید.
مقایسه کردن خودتون با بقیه، راهی عالی برای تخریب اعتماد به نفستونه !
شما رو به هیچ جا هم نمی رسونه، فقط افکار و انرژی و وقت شما رو هدر میده.
هیچ دو نفری نیستند که دقیقاَ شبیه هم باشند. از اینکه خودتون باشید نترسید. برعکس از خودتون قدردان باشید.
شما هم مثل همه آدمهای دیگر این دنیا منحصر به فردید.
همه ما با هم متفاوتیم.
این هم از دیدگاه کمال گرایانه شماست. قرار نیست ما انسانها همه ایده آل باشیم. کافیه سعی کنیم تا اونجا که می تونیم خوب باشیم و پیشرفت کنیم.
لینک های مفید:
http://www.hamdardi.net/thread-15050.html
http://www.hamdardi.net/thread-15051.html
امیدوارم یه مدت، حسابی وقت بگذارید و لینکها رو مطالعه کنید و تمرین خودباوری کنید.
با آرزوی موفقیت









علاقه مندی ها (Bookmarks)