یه کشفی کردم!
اونیکه داره مهرطلبی می کنه، منم!!!در کل مهرطلب نیستی اما در مورد کسایی که برات مهمن یا تو براشون مهمی یه کم مهرطلب میشی. منم اینطوریم البته فقط در مورد کسایی که برای من مهم میشن و البته در مواردی هم که فکر می کنم رفتارم اشتباه بوده هم برای جبران مهرطلب میشم حالا با هر کسی.برای من مهمه که دیگران رو ناراحت نکنم. که کسی دلش ازم نگیره.
اگه این ویژگی رو نداشتم، اگه نسبت به ناراحتی دیگران، بی تفاوت بودم، مشکلی نبود.
اما نمی تونم تحمل کنم کسی که نسبت بهم احساس محبت می کنه رو ناراحت کنم. که احساس خلاء کنه. که دلش بگیره.
.... دوست ندارم دلخوری ای وجود داشته باشه.
میخوام تفاوت ها فهمیده بشن، خودم تفاوت ها رو می فهمم، اما نمی دونم چطور بفهمونم.
به هر حال اینا که نوشتی خیلی هم خوبن. بخشی از مهربون بودنت هستن. فقط باید حواست باشه که خودت اذیت نشی. مهرطلبی این نیست که ادم به دل دیگرانم توجه کنه. اینه که خودشو از یاد ببره و خودشو زیر پای خودش بذاره که کسی ناراحت نشه. یعنی خودش رنج ببینه. پس حدت رو برای مهربون بودن بذار ارامش خودت. اینطوری هم به دوستات توجه می کنی و هم خودت رو هم همیشه درنظر میگیری و راحت هستی. مهرطلبی در حد معمولیش خوبه بد نیست. به جاش خوبه و به حدش. از یه حدی که بیشتر شه بد میشه. فقط همین رو دقت کن که اولویت با ارامش و شادی خودته. مگر در موارد خیلی خیلی خاص که اصلا شامل این مورد نیست.
در مورد دوستت اره به نظر منم توقعش خیلی نابجاست. اما دوستته دیگه. یه راه سوم پیدا کن که خودتم بپسندی :)
در مورد فهموندن، تلاشتو بکن. اما توقع نداشته باش همه همه چیزا رو اونطوری که می خوای بفهمن. تو تلاشتو برای فهموندن بکن اما خودت رو اذیت نکن.
موفق باشی
علاقه مندی ها (Bookmarks)