سلام بابا. گرامی،

هوش چیزیه که هم انسان و هم حیوان ازش بهره مند هستند. هرکس به اندازه نیاز خودش. و چیز اونقدر خاص و مهمی نیست که شما اینقدر برای خودتون پررنگش کردید.

چیزیکه انسان رو از حیوان، و انسان ها رو از همدیگه متمایز می کنه، قدرت تعقل هست. این تعقل هست که باعث می شه یه انسان زندگی بهتری برای خودش و دیگران بسازه.

یه انسان می تونه باهوش باشه ولی عاقل نباشه. و یه انسان می تونه باهوش نباشه ولی عاقل باشه و به همه چی هم برسه. چنین آدمی میتونه تشخیص بده که چه چیزهایی ارزش غصه خوردن رو ندارن، یا روی چه مطلبی لازمه بیشتر وقت بذاره و بیشتر تلاش کنه تا مثلا کمبود هوشش رو جبران کنه، و ...

از نظر من: نگاه احساساتی و اغراق آمیز به مسائل، و عدم تعادل به هر شکلی که باشه، نشونه ی ضعف در تعقل و در نتیجه تشخیص نادرست هست.

==========================

نکته ای که در تاپیک شما دیده می شه اینه که خیلی اغراق آمیز به قضایا نگاه می کنید. و هیجاناتتون تند هستند. مثلا وقتیکه قراره از همسرتون صحبت کنید (پست اول)، اغراق میکنید، یا در مورد عقب مونده بودن اغراق میکنید، احتمالا باهوش بودنتون رو هم قبلا خیلی بزرگ می کردید که حالا که عکسش به ذهنتون رسیده خیلی به هم ریختید و احساسات منفیتون اوج گرفتن.

این اغراق رو ریشه یابی کنید و ببینید به کجا میرسید.

موفق باشید.