سلام، به نظر من همینکه تشخیص دادین که ایشون براتون مناسب نیستند کافیه. هیچ ارتباطی هم به اینکه شما چند سالته یا ایشون چند سالشونه نداره. مهم تصمیم گیری درسته و انتخاب راهی که باعث بشه در زندگی احساس بهتری پیدا کنی. حالا این تصمیم توی سن 20 سالگی میتونه برای یکسال بعد باشه یا توی سن 50 سالگی برای 30 سال بعد.
در مورد نحوه گفتن هم باید تا حد ممکن روراست و سریع بهش اطلاع بدین. در مورد دلایل هم به نظرم نباید صحبت کرد مگر اینکه شرایطی دارین که اگر ایشون تلاش کنند و اون شرایط رو بدست بیارند باز براتون قابل بررسی میشه. چون وقتی در مورد دلایل صحبت میکنین طرف مقابل میتونه امیدوار باقی بمونه و فکر کنه اگه تلاش کنه میتونه از نظر شما قابل قبول بشه. همچنین توی جواب دادن هم اگه دست دست کنین و دیر جواب بدین باز هم ممکنه امیدوار بشه و جواب نه شنیدن براش سخت بشه.
باید جواب نه رو صریح و سریع گفت: من فکرهام رو کردم و از نظر من ما برای ازدواج با همدیگه مناسب نیستیم.
ایشون میتونه ناراحت بشه، میتونه رابطه اش با شما مثل قبل دیگه نباشه، میتونه ضربه بخوره،... ولی راه بهتری نیست. هر راه دیگه ای هم برای اون و هم شما بدتره.
پ.ن: پست جناب معاون کلانتر به نظرم خیلی خوب بود. چقدر چیزهای خوب مینویسه. فقط آدم باید حوصله داشته باشه اون همه حرف رو بخونه. امیدوارم حداقل صاحب تاپیک این حوصله رو داشته باشه. اگه دست من بود تا حالا حتما کلانترش میکردم. البته به شرط اینکه کمتر حرف میزد.
علاقه مندی ها (Bookmarks)