بازم اون وقتا که آدم بودم...یه دعایی خیلی وجودمو میلرزوند. گاهی ایه قسمت کوچیک اون دعا میشد همه ی امید و پناهم و تمام التماسم.
اگه درست یادم باشه بخشی از دعای حضرت علی در مسجد کوفه بود:

الهی..انت الدلیل و انا المتحیر...و هل یرحم المتحیر الا الدلیل؟...

خدایا...تو دلیل راهی و من متحیر و سرگردانم...و چه کسی به متحیر رحم میکند به جز دلیل؟....

فکر کنم ما همه سرگردونیم. خودش به داد همه برسه.....