عزیزم من با پستم ناراحتت کردم؟
منو ببخش چیزایی که واسه خودم جواب داده گفتم
شاید فکر کردی زندگی ما همیشه گل و بلبله
ولی خدا شاهده اینطوری نیست ما خیلی مشکلات ریشه ای داریم منم همیشه ناراحتیامو تو خودم می ریختم و بروزنمی دادم به قول تو سنگ صبور همه بودم و خیلیم افتخار می کردم ظاهرمم خیلی شاد بود اما از درون غمگین و افسرده بودم تا یه روز با یه نفر مواجه شدم که گفت اگه هیچوقت ناراحتیتو بروز نمی دی چطور از دیگران انتظار داری متوجه بشن و بیشتر از این موجب ناراحتیت نشن؟
گفت آدما خیلی درگیر خودشون هستن کمتر میان احساسات دیگران رو تجزیه تحلیل کنن تو اگه از چیزی ناراحت میشی باید به طرفت بگی تا اون کارشو تکرار نکنه نمیتونی توقع داشته باشی خودش بفهمه
اصلا وقتی نمی گی ظلم به کسی می کنی که اونو متوجه اشتباهش نمی کنی و فقط میخوای تحمل کنی و از اونجایی که ظرفیت ما آدما محدوده بعد یه مدت تحمل از اون آدما متنفر میشیم و دیگه نمی تونیم دوسشون داشته باشیم در حالیکه اونا روحشونم از اینکه دارن ما رو می رنجونن خبر نداره
آیا این ظلم نیست؟
آیا ما خودمون دوست داریم کسی فقط ما رو تحمل کنه و به رومون نیاره چه رفتارهای آزار دهنده ای داریم؟
همه ش تو خودت ریختن مشکلت رو کم نمی کنه فقط تحملشو برات سخت می کنه
اگه به شوخی یا جدی با احترام ناراحتی خودتو نشون بدی بالاخره رو اطرافیانت تاثیر میذاره
از از اون موقع سعی کردم اگه چیزی رو می تونم واقعا ببخشم و فراموش کنم چیزی نگم ولی اگه چیزی رو نمی تونم قلبا بی خیال شم و می بینم روحم رو داره می خوره و همه ش تو ذهنم دارم با کسی می جنگم که چیزی به روش نیارم مودبانه حرف دلمو بزنم اینجوری مدیون اون طرف مقابل نیستم دیگه خودش میدونه که رفتارشو تکرار کنه یا نه من سیگنال نارضایتی رو فرستادم
نه اینکه همه چی یکباره عوض شه
ولی بار سنگینی از رو دوشم برداشته شد
اون حس نفرت و عصبانیت درونیم کاهش پیدا کرد
اون تغییری که انتظار داری شاید هیچوقت نشه ولی به مرور زمان بهتر میشه مثلا دو سال دیگه وقتی بر میگردی به عقب نگاه میکنی می بینی تو این دو سال اوضاع خیلی بهتر شده و روی زندگیت مسلط تر شدی
علاقه مندی ها (Bookmarks)