مهناي عزيز
باهات همدردي مي كنم و مي دونم چه زجري داري ميكشي، چقدر تنفر تو وجودت فوران مي كنه. اميدوارم تا الان تونسته باشي كمي خودت رو آروم كني و به يه راه حل منطقي و عاقلانه فكر كني.
انتقام فقط در همون لحظه شيرينه، تازه شيرين هم نيست در لحظه ممكنه احساس سبكي بكني ، اما بعد پشيمون تر از قبل ميشي.
تنها راه حلي كه به نظر من مي رسه اينه كه اول با تموم وجودت به خدا واگذارش كن؛ نه زبوني بلكه با تمام وجود و از ته دل. و بعد اگر ميتوني به يه جايي برو مسافرت سعي كن گريه هاتو بكني، خودت رو تخليه كني انقدر كه سبك بشي. بعد كم كم سعي كن كه بهش فكر نكني. چيزهايي كه تو رو يادش مي اندازه از جلو چشمت دور كن و وقتي يادش ميفتي بدي هاش رو بخاطرت بيار و به اين فكر كن كه اون بود كه لياقت تو رو نداشت.
ميدونم خيلي سخته ولي اينها فقط حرف نيست چيزهايي كه خيلي از ما به شكل هاي مختلف باهاش روبرو شديم و در آخر همگي از همين راه ها به آرامش رسيديم.
در آخر سعي كن سري هم به خودت بزني، بنا نيست انقدر خوب باشي كه همه از خوبيت سوء استفاده كنن.
محكم و با غرور باش عزيزم![]()








علاقه مندی ها (Bookmarks)