وقتی که بیش از حد عصبانی بشه نهایت تلاششو می کنه که طرف مقابلشو با خاک یکسان کنه.البته من به هیچ عنوان رفتار خودمو موجه نمی دونم. این اواخر خیلی عصبی شدم و با کوچکترین چیزی اشکم در میاد و شروع به سروصدا می کنم.برای اینکه زیاد دعوا نشه بیشتر اوقات خودمو تو اتاقم حبس می کنم و سرمو با کتاب خوندن گرم می کنم.اما دیگه خسته شدم.من تازه درسم تموم شده ،بعد از این نمی تونم تا آخر عمر خودمو تو اتاق حبس کنم.مادرم زن نسبتا آرومیه و اگر پدرم عصبانی بشه ،سکوت می کنه اما من نمی تونم ،واقعا دست خودم نیست .اگر جنگ و دعواها سر مسائل بزرگی بود دلم نمی سوخت،بیشتر اوقات سر مسائل پیش وپا افتاده ای مثل پر کردن پارچ آب یا رنگ چای شروع به تحقیر می کنه و منم کنترل خودمو از دست می دم و باز جنگ ودعوا شروع میشه.امشب واقعا نهایت وقاحت رو از خودم نشون دادم،دیگه فکر نکنم که بتونم سرمو جلوی همسایه ها بالا نگه دارم.الان که از اتاقم خارج شدم وقتی چشمش به من افتادصورتشو تو هم کشید وپشتشو به من کرد.نمی دونین چقدر خودمو کنترل کردم که دوباره سر وصدا راه نندازم.
علاقه مندی ها (Bookmarks)