لطف <> وظیفه !

[Sinéad]

سلام دوستم.

ممنون که این مثال رو برام آوردی، برای من نکات ارزشمندی رو مرور کردی.

تفاوت برجسته ای که بین خودم و این آقایی که گفتی میبینم اینه که:

من قبل از اینکه ازم درخواستی داشته باشن، کاری که فکر می کنم اون شخص بهش نیاز داره رو انجام میدم. و نه یکبار و دوبار، گاهی یه مدت بصورت مداوم اون خواسته بیان نشده رو برآورده میکنم.

من صبر نمی کنم ازم درخواست کنن. حواسم به اطرافیانم هست، وقتی کاری یا چیزی نیاز دارن که برآورده کردنش در توان من هست، قبل از اینکه ازم درخواست بشه، اونکار رو انجام میدم.

شاید یه مشکل این باشه که صبر نمی کنم تا طرفم کاملا خلاء اون خواسته اش رو حس کنه، و پیش خودش به این نتیجه برسه که فلان چیز رو از من درخواست کنه.

در واقع در بعضی از روابط من حد و مرزها حفظ نمی شن، چون من اصلا مرزی بین خودم و طرف مقابلم نمی بینم. واقعا مرزی نمی بینم.

البته همیشه اینطور نیست که روابطم دچار از هم گسیختگی بشه. همونطور که قبلا هم گفتم من این مسئله رو در رابطه با افراد نزدیکم ندارم، یا حداقل خیلی خیلی کم پیش میاد. که بعدش هم ارتباط رو اصلاح می کنم.

دلم میخواد مثل این آقایی که گفتی بشم. ایشون کارشون خیلی درسته. باید چند تا الگوی این شکلی برای خودم جمع آوری کنم.

بازم ممنون که برام نوشتی عزیزم.

خیلی خوب شد این توضیحات رو دادید چون دقیقا مشکل شما همین قسمتی است که من بولد کردم.

کمک خواستن از سایرین یک پروسه پیچیده ذهنی است که مراحل مختلفی داره که اکثرشون خیلی هم ارادی نیستند. یکی از این مرحله ها آماده سازی است برای اینکه من قبول کنم الان مشکلی دارم که برای حل این مشکل نیاز به کمک یک شخص دیگه دارم، یک مرحله باور داشتن به این قضیه است که من درخواست چیزی رو می کنم که حقی بر آن ندارم، یک مرحله آماده سازی برای این واقعیته که شاید در آینده لازم باشه این لطف رو پس بدم و من هم کاری رو برای این شخص انجام بدم که این شخص در حالت عادی حقی رو بر اون نداره، ولی حالا که به من کمک کرده حقی اضافه بر گردن من داره (این کار می تونه حتی یک تشکر کردن ساده یا رفتار متشکرانه باشه، لزوما کار خاصی نیست). مغز انسان همیشه قبل از کمک گرفتن از تمام این مراحل رد میشه و این نوع طرز تفکر در مغز به وجود میاد که دلیلش هم به تلاش و علاقه بسیار زیاد ما به بقا برمی گرده، چون این نوع رفتار باعث میشه ما شانس بیشتری داشته باشیم که در آینده هم بتونیم از اون شخص کمک بگیریم و مشکلاتمون بهتر حل بشه.

کاری که شما می کنید اینه که می پرید وسط این پروسه، اون شخص بدون اینکه آمادگی کمک گرفتن رو داشته باشه با کمک شما مواجه میشه. ممکنه بار اول یا دوم از روی عادت یا وظیفه اجتماعی که یاد گرفته رفتار مناسب داشته باشه، ولی مغز و تفکرش اصلا برای این کار آماده نشده. وقتی این کارها تکرار بشه برای این شخص حالت عادت رو پیدا می کنه و همه ما هم عادت کردیم که اگه ناخواسته از کسی، لطف یا مهربانی دیدیم انتظار تداومش رو داشته باشیم (به دلیل دوران کودکی که ما ناخواسته و بدون چشم داشت همیشه از والدین و اطرافیان لطف و محبت دریافت می کردیم و همیشه انتظارش رو داشتیم، یک بچه اگه غذاش دیر بشه یا محل زندگیش سرد بشه داد و فریاد هم شاید بکنه و این طبیعیه). برای همین این طبیعیه که اطرافیان شما وقتی مرتب، بطور ناخواسته از شما کمک دریافت می کنند در نهایت زندگیشون رو بر اساس این کمک ها برنامه ریزی می کنند (چیزی که درباره کمک های خواسته اتفاق نمی افته)، و نتیجه هم همین حالتی میشه که شما مشاهده می کنید.

شما نمی تونید ناخواسته به کسی کمک کنید و انتظار داشته باشید که رفتار اونها با شما دقیقا مثل زمانی باشه که اونها از شما کمک خواستند. قبول کردن کمک سایرین با درخواست کمک از سایرین از نظر فکری و روانشناسی بسیار متفاوته.

آقای شی نِید عزیز، از پستتون متشکرم. دارم همه جوانب رو بررسی می کنم.

فعلا فقط این نکته رو توضیح بدم:

کاملا درست میگید. من در روابط طولانی مدتم همینطورم. یعنی رابطه رو به این راحتی فدا نمی کنم. اما همه این مشکلی که برام پیش اومده برمیگرده به روابط سریع. یعنی اونهاییکه قبل از اینکه فرصت شناخت پیش بیاد، و رابطه فرصت پخته شدن داشته باشه، یه دفعه متوجه میشم طرفم پر از انتظار شده!

باز هم از همراهیتون متشکرم. راستی نام کاربری قشنگی دارید، معنیش چیه؟ :)

از کجا می دونید من آقا هستم؟

دلیلش همونی است که گفتم. این انتظار کم کم به خاطر نوع کمک های شما پدید میاد و یکدفعه با یک رفتار طرف مقابل شما متوجه اش می شید.

Sinéad به معنی همیشه آزاد و زیباست و دوست داشتم اسمم این باشه.

- - - Updated - - -

آره خب... ما خانوم ها اینطوری هستیم. یعنی منتظر درخواست دیگران نمی مونیم و از هم جنسان خودمون هم توقع داریم بدون اینکه چیزی رو به زبون بیاریم خودشون درک کنن و اگه کاری از دستشون برمی یاد انجام بدن.
زندگی خوابگاهی/ هم خونه ای که مثال زدی خیلی از این سوء تفاهم ها رو به دنبال داره...

و البته این توقع بسیار بیخود و بی موردی است و این هم بیشتر از اینکه یک چیز خاص خانم ها باشه، یک مسئله فرهنگی بین خانم های ایرانه که این نوع تفکر و انتظارات رو یاد گرفتیم و چنین چیزی بین همه خانم های دنیا وجود نداره.