گل شقایق عزیز
خوشحالم که آرامش پبدا کردی،وقتی آروم و منطقی و به دور از احساسات غیر منطقی باشی،آگاهانه تر تصمیم میگیری
خودسازی مهمترین و اصلی ترین کاری هست که انسان باید انجام بده و شما در صدد این هستی و این جای تحسین داره،پس میشه امیدوار بود به آینده،چه در کنار همسرتون و چه بدون اون شما رشد قابل توجه ای به دست میاری و این بی نهایت ارزشمنده.
اول یک نکته رو بگم که طولانی بودن دوران عقد شما یکی از علتهای بی صبری و پرخاشگری های به وجود آمده بین هر دوی شما و حتی خانواده هاست پس این رو توجه داشته باشید
بااینکه نکات خوبی رو دوستان گفتن اما من هم از نگاه یک زن چند جمله ای مینویسم
من درک میکنم که شما در اون لحظات به دنبال پناهی بودید تا احساساتتون از رفتار نادرست همسرتون درک بشه و برای همین هم به پدر و برادر و یا بقیه متوسل شدید اما از این به بعد باید خیلی مراقب باشی و متوجه باشی که غرور مرد با این کارها خیلی خدشه دار میشه،میدونم که خودت متوجه شدی اما یک حرفی هم برای انشالله بعد از آشتی بهتون بگم:شما الان به صورت تئوری در ذهنتون راه حل ها رو پیدا کردی و مطالعه کردی اما در عمل مهمه!
زمانی که شما بتونی دوباره بعد از مدتی ارتباط نزدیک با همسرتون برقرار کنی این شما هستی که تصمیم به تغییر گرفتید،شما در حال خودسازی هستید ممکنه که همسرتون در این زمینه تلاشی نکنه پس باید مراقب باشی که ممکنه دوباره همین رفتار ها رو ازش ببینید باید دقت باشی که در اون لحظه واکنش شما چی میتونه باشه؟!این نیاز به صبر داره،از الان تمرین کن و یادآورِخودت باش که من تغییر کردم نه همسرم،پس باید واکنش شما هم تغییر کنه
شاید مدتی زمان ببره اما اگر شما در مسیر درست باشی،مهارت ها رو به خوبی درون خودتون تقویت کرده باشید بدون شک روی همسرتون هم تاثیرگذار هست فقط صبوری شرط اول این مسئله هست تا جلوی این چرخه گرفته بشه.
امید داشتن شما به بهبود این رابطه از نظر خدا پنهان نمی ماند و خدا دوستداره بنده های امیدواره.موفق باشید
علاقه مندی ها (Bookmarks)