سلام.
جناب اسنو، شاید من بتونم تا حد زیادی درک کنم چه حالی دارید. در تاپیک قبلیتون تجربیات مشابهم رو براتون گفته ام.
ببینید، منم حال خیلیییی بدی داشتم. شما اگر اصلا بحث ازدواج بینتون جدی نشد، من تا ازمایش خون ازدواج هم رفتم و نشد. اگر مورد شما فقط گفت نه و رفت، مورد من تا تونست تا قبل از ازدواجش تحقیرم کرد و رفت. واقعا شکنجه ام داد. گاهی پیامهای عاشقانه میفرستاد و وقتی جواب میدادم مسخرم میکرد و میگفت چیه باز هوا برت داشت که میخوامت؟
بگذریم. میخوام بگم شاید از یه لحاظ هایی وضع شما از خیلی ها بهتر باشه.
منم حال بدی داشتم. خیلی بد.ولی نمردم. نگاه کنید.... من اینجام، زنده ام، و حالم نسبتا خوبه.... شکستم، یه مدت مثل شما یه ویرانه موندم، اما دونه دونه، آجرهای اون ویرانه رو با ساختار جدیدی چیدم رو هم. نمیگم الان بیست بیستم. ولی اون موقع اگر صفر و حتی زیر صفر بودم، الان میتونم به خودم نمره ۱۵ بدم.
آقا، من یه نمونه زنده و حاضر.... اگه من تونستم شما هم میتونید.
مسابقه بدبختی نمیخوام بذارم. ولی شما حرفی از اینکه خانوادتون هم عذابتون دارن میدن نزدید. ولی خانواده من واقعا خیلی اذیتم کردند در ان دوران.... شما شغل دارید و حداقل چند ساعتی سرتون گرم کاره و من نداشتم.....
آقای اسنو، برادر من، شما هم میتونید. فقط باید بخواید.
فکر میکنید اون دختر خانم تنها عامل خوشبختی شما بوده؟ یه لحظه از گذشته بیاید بیرون. به الان نگاه کنید... فکر اون دختر خانم شده عامل بدبختیتون. و مسوولش اون دختر خانم نیست. مسوولش خودتونید که فکر ایشونو کردید یک سد عظیم و ضخیم و خودتون رو توش حبس کرده اید. اونقدر این حصاری که دور خودتون پیچیده اید سخت و بزرگه، که هر چی هم خوشبختی از دنیای بیرون از حصار بخواد بیاد طرفتون، میخوره به دیواره هاش و برمیگرده.
کلید این زندان دست خودتونه. خودتونید که خودتونو از تو زندانی کرده اید.
پاشید کلید رو بندازید توی قفلش و یکم درو باز کنید و بذارید این وجود بیچاره یه هوایی بهش بخوره.
اگر دوست داشتید قدمی بردارید، بگید تا من بگم چه کارایی بهم کمک کرد و شما هم اگر خواستید متناسب با خودتون انجامش بدید.
ضمنا یک سوال.... هنوز تنها زندگی میکنید و دور از خانواده؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)