... چطور با افراد متوقع (یا شاید مهرطلب) برخورد کنم؟

[میشل]

سلام دوستان

منظورم از مهرطلب، افرادیه که از آدم انتظار محبت دارن. یا خلاصه انتظار انجام یه کاری رو.

افرادی که خودشون یه کاری رو برای من انجام میدن، بعد که می بینن من انجام نمی دم، مستقیم یا غیر مستقیم ازم گلایه می کنن.

اما اونها اختیاری انجام دادن. و نمی تونن درک کنن که من تیپ شخصیتی یا احساسات متفاوتی دارم.

فرضا دوستی که همیشه به من زنگ می زنه و حالم رو می پرسه.

بعضی وقتا یکی انتظار داره هر روز از حال من خبر داشته باشه. اما من هفته ای یکبار احساس بهتری دارم (در مورد همون فرد).

یا یکی هفته ای یکبار میاد سراغ من، در حالیکه من اگه یک یا دوماه ازش خبر نداشته باشم، میرم سراغش.

از نظر من این اصلا به این معنی نیست که اون بیشتر من رو دوست داره، یا بیشتر به یاد منه، یا بیشتر بهم احترام میذاره. فقط ویژگی های روانی ما با هم فرق می کنه.

من خیلی وقتا دلم می خواد تنها باشم. دلم نمیخواد کسی باشه که از هر لحظه ی من خبر داشته باشه. از این موضوع بیزارم.

یه چیزی هم که ازش بدم میاد، اینه که کسی ازم توقع داشته باشه. مثلا بگه: منتظر تماست بودم، تماس نگرفتی، خودم تماس گرفتم...

اینجور حرفا منو ناراحت می کنه.

از طرفی دلم نمیخواد اون فرد رو دلخور و ناراضی کنم. چون ارتباط باهاش برام ارزش داشته که نگهش داشتم.

اینجور وقتا چیکار باید کرد؟

اگه شما چنین اخلاقی رو دارید که از دیگران انتظار محبت، یا انتظار ابراز محبت، دارید، چه برخوردی باعث میشه نه احساس فقدان و ناراحتی کنید. و نه دست به تلافی بزنید.

چون کسیکه یک کار بخصوص رو برای من انجام میده، و من اون کار رو براش انجام نمیدم. وقتی می خواد تلافی کنه و مثل من بشه، فقط رفتارش مثل من شده، اما احساسش مثل من نشده.

من در حالت خودم، کاملا حس خوبی دارم. اما اون وقتی رفتار من رو تقلید یا تلافی می کنه، حس بدی داره. و فکر می کنه این رابطه چیزی نیست که باید باشه. یا من دوست خوبی نیستم یا هرچی.

این رو هم بگم که من با توضیح سعی می کنم این مسئله رو جا بندازم. اما معمولا موفق نمی شم.

میخوام بدونم چطور "رفتار" کنم که هم خودم و هم طرف مقابلم از نظر حسی در وضعیت خوبی باشیم.

مرسی که خوندید. منتظر راهنماییتون هستم.